Categorie: Uncategorized

Geplaatst op

2021….

Dit jaar, ik had het in 2017 anders bedacht…nee ik ga daar niet dieper op in omdat het terugkijken naar dat jaar wonden open trekt die nu langzaam helen merk ik iedere dag opnieuw.

Hoe anders het is blijkt wel uit het feit dat ik andere kleuren kleding durf te kopen dan het “veilig blauw”. Dat het plannen van even een dipje heeft gehad maar ik vooruit kan en wil kijken.

Toch lig ik al vroeg in bed ondanks het mooie weer en besef me dat er nog een randje zit wat pijn doet. De pijn is schurend en ik besef dat ik deze pijn altijd zal houden want alles heeft te maken met waarom vragen waarop ik nooit het antwoord zal weten. Om de meer dan simpele reden, diegene die de antwoorden had…is er niet meer. Rouw is soms best een dingetje.

Zorgen om en zorgen voor anderen is in mijn optiek makkelijker dan zorgen voor jezelf. Ook dat heb ik moeten leren…en dankzij lieve mensen om me heen gaat me dat goed af. Uch….soms want toelaten van mensen in mijn “verdriet en angst” is een ander verhaal. Daarin merk ik dat ik mezelf afscherm…een stuk wat ik niet wens te vertellen aan niemand.

Dit jaar wordt ik 60 en ehhh je merkt er niet zoveel van 😉 behalve dat je je realiseert dat de wereld sneller draait dan je soms denkt, je een schat aan kennis enzo in je rugzak hebt geladen…en dat je pensioen echt dichterbij is dan je denkt.

Vandaag werd me de vraag gesteld: “Hoe lang moet jij nog…” de vraag waarop 2017 weer heel dicht bij kwamen me vol trof in mijn hart en hoofd..immers in 2017 was alles veel donkerder dan iedereen zou kunnen vermoeden…Hoe vaak kon ik mezelf niet meer motiveren om anderen te motiveren….hoe donker waren de uren op de SEH…’t haalde een wondje open…Hoe lang..nee ..ik heb het niet toegelaten ik heb een pleister geplakt, tranen weggeslikt en ik hoorde mezelf zeggen een jaar of 5 tot aan mijn pensioen…

2021 ik hoop mijn vakantie en mijn verjaardag te vieren in France het land waar mijn hart ligt, waar ik me meer thuis voel dan in Nederland.

60 het is maar een getalletje maar voor mij een getal met een diepe en zware lading.

Koester wat je hebt en niet wat je mist…..ik mis veel maar wat ik heb is groter, vele malen groter dan het gemis.

Liefs E.

Dit liedje jaren geleden in Carre Amsterdam (1987?) ….doet me denken aan mooie tijden waarin angst/demonen in ieder geval niet zichtbaar waren …waar geluk meervoud was…..

(40) Ik leef voor jouw lach – musical Joe – YouTubehttps://www.youtube.com/watch?v=nuopRBuP5uE

Geplaatst op

Shoppen…

Ik en shoppen, het waren echt jarenlang twee verschillende dingen. Eigenlijk bizar, maar ik vind het leuk. Niet dat ik altijd iets koop, maar het kijken naar het modebeeld deed ik altijd wel in de glossy’s als https://www.nouveau.nl en de https://www.elegecance.nl om maar mijn favorieten te noemen. Natuurlijk zijn deze in vergelijk met de mode die via de libelle of Margriet worden afgebeeld vele malen duurder. Echter er is niks zo leuk om te kijken of er bij een winkel die, mijn maten verkoopt en bij mijn budget past, iets te kopen wat vergelijkbaar is.

Nu was ik altijd roodharig en toch ook wel wat gevulder dan de modellen uit de diverse tijdschriften en vielen veel kledingstukken en kleuren af. Inmiddels heb ik grijs haar en afgelopen zaterdag ontdekt dat er toch iets veranderd is kon wederom slagen bij wel een hele fijne en leuke winkel in Nunspeet http://angelique-mode.nl. Angelique kijkt en ziet en zegt of ze iets bij je vind passen of zoals ik een jurk in blauw/wit paste zei: “Vrouw trek dat maar weer uit..” ik mag dat wel. Ik ging superblij de winkel uit met mijn outfits, voor het eerst in mijn leven heb ik groen in mijn kleerkast naast het vele blauw en zwart. Onderweg veel vragen over de tekst op de tas. Dat is de enige tas waar handgeschreven iets liefs staat.

Bij Dutch Bliss een kleine maar unieke winkel vond ik een shawl met zachte kleuren wat het geheel afmaakte. ( wel even alle oude shawls opruimen nu).

Ik nam altijd mijn auto mee tot vlakbij maar gezien de “het is een ruim vakantiegebied” had ik dit keer de auto bij het parkeerterrein gezet bij het station. Heerlijk geen zorgen om die blauwe P-kaart en Nunspeet ontdekkend in alle rust is toch anders. Vlak naast het station zit een fiets verhuur http://outdoornunspeet.nl, ik zag goede fietsen prijs per dag € 12,00, het lelijke eendje (2CV) en nog veel meer ontdek de site.

Al lopend door de winkel straat met leuke 2e hands winkels, kunst, heerlijke terrasjes langs mijn favoriete schoenwinkel. Rondgekeken en weer mooie goede schoenen gezien. Door naar de winkelstraat. Nunspeet is niet groot maar heeft legio fijne winkels en ik ga voor een lunch graag naar http://beregoed.nl het was fris op het terras, maar he het kan weer dus een tosti met cola en fijne gesprekjes her en der besloten dat de boekwinkel dit keer niet haalbaar was. Dus terug naar de auto en binnendoor naar huis rijden is altijd een soort van vakantie.

Mijn dag was top, meer dan top…Nunspeet een aanrader 🙂 ik kom graag weer terug.

Liefs E.

Geplaatst op

Ziek zijn….

Kadootje

En dan zie ik er niet uit, vlekken in mijn gezicht en ‘t jeukt zo erg, dat ik gelijk de dokter bel voor een afspraak. Dit is is nu 2 1/2 week terug. De jeuk alsof er een spin onder je huid door kruipt en vlekken en ontstekingen veroorzaakt en ja t heeft nog een naam ook. Stafylokok de veroorzaker van alle ellende. Dus kreeg ik voorgeschreven 14 dagen een kuur penicilline en toch ook maar de rust nemen.

Rust?? ik werk het liefst maar heb me toch ziek gemeld met enige moeite om ook maar eens lief te zijn voor mezelf en even niet aan alle anderen te denken. Ziek zijn alleen is een dingetje heb ik ontdekt. Ik geef niet graag werk uit handen, zo ook niet mijn boodschappen doen, daar dit toch eigenlijk een soort van socializen is geworden in deze tijd. Thuisbezorgen is ook al geen optie want AH gebruikt kratten en tja kratten de trappen op slepen is erger dan 2 x per week de AH bezoeken met boodschappen tassen.

De 2 weken van de antibiotica werd ik geleefd door de wekker, pillen erin en 1 uur wachten voor je kunt eten. Super na ongeveer 1 1 /2 uur werd de wereld een licht draaiend gebeuren, dus naar bed en slapen want schijnbaar helpt rust in genezen ;-). Tussen 11 en 13 uur voelde ik me het beste van de dag, daarna slapen en ergens tegen 16 uur en rustig aan alles even doen, eten en een paar uur tv kijken …oh nee Netflix. En om 22 uur weer slapen.

Bizar, ik zal het wel nodig hebben gehad met die malle bacterie in mijn lichaam die een feestje vierde.

Inmiddels zit ik in de derde week thuis en ben ik nog doodmoe. Ik geef mezelf nu maar de tijd om te herstellen van de schade die de bacterie heeft aangericht in mijn lichaam. Ik wandel wel elke dag nu en kom uitgewoond thuis en vraag me af waar en hoe ik het heb gefikst de afgelopen jaren.

Komt er nu de rust….ik vermoed van wel en zoals alles als je ouder wordt duurt herstellen wss iets langer dan ik wil/wens voor mezelf. Eerlijk gezegd werk ik liever dan thuiszitten, maar ook ik weet…te vroeg beginnen is hakkelend het jaar door.

Zo heb ik een postapp op mijn iPhone en zag gisteren dat er een pakket bezorgd zou worden…had ik iets gekocht? nee het was van Greetz. Benieuwd wie mij een pakketje had gestuurd, lag ik nog net niet voor de deur te wachten 🙂 😉 maar ook ik weet dat Post NL vroeg bezorgd in onze wijk. Wekker gezet dus…..pakket ontvangen en oh wow van mijn collega’s incl een lieve tekst in het kaartje.

En dan ….daar ging ik stuk, dikke tranen, tranen van emoties…zo een lieve tekst, en het boek van Sacha de Boer “Onverwacht Nederland”.

Ik heb het boek doorgebladerd, trillens en emotioneel, ik geloof dat ik er nog niet helemaal ben als in hersteld….maar in het boek leuke bestemmingen gezien en ik ga boeken voor een weekendje weg.

Dank jullie wel en hopenlijk tot snel 🙂

Liefs E.

Geplaatst op

Dag Meneer Cees..

Is het echt nog zo kort geleden immers mei 2019 was ik bij de signeersessie in Wassenaar van het boek Terug naar Arras van André Buurman en het boek De Verschoppeling van Cees Ligthart.

Als de dag van gister weet ik nog hoe ik de Bruna in Wassenaar binnenstapte en de beide heren aan een kleine tafel zag zitten. Het boek van André had ik al gelezen maar voor een gesigneerde versie kocht ik er nog een 😉 ernaast lag het boek van Meneer Cees, doe maar zonder Meneer zei hij nog tegen me, ik ben maar een gewone jongen……maar echt een man van een bepaalde leeftijd noem je niet gewoon Cees.

Dus Meneer Cees vertelde over zichzelf, over zijn lieve vrouw, over de makkes van zijn gezondheid en enkele anekdotes uit zijn boek. Een boek welke een humor pareltje pur sang zou zijn, wat ik ontdekte tijdens het lezen.

Bijzonder de schrijfwijze, de humor, het kwajongensgedrag van de jonge Meneer Cees, las ik terwijl ik in gedachten zijn gezicht peilde. De twinkeling de humor..heerlijk.

Vandaag kreeg ik via André het bericht dat Meneer Cees niet meer was, dat hij was overleden aan een Tia die hem inhaalde. Meneer Cees, de lach, de humor, de paarden de verhalen ze blijven als ik denk aan die mooie dag in mei.

Ik hoop en echt Meneer Cees dat je de Vim bus mee neemt want je weet nooit hoeveel bont je daar boven gaat tegen komen.

Dat de humor een mooie aanwinst is voor de hemel…je verhalen een boost krijgen…

Dag Meneer Cees rust zacht….

De bronafbeelding bekijken

Geplaatst op

Het donkere water…

Hoe lang is het geleden, was het werkelijk nog maar zo kort of is het lang geleden. Deze week kwam de dijk (Enkhuizen-Lelystad) ter sprake en de liefde voor water in een totaal andere context. Toch plaatste het me terug op die ene dag. Ik heb niks met de dijk noch met het water…en toch rij ik er af en toe bewust naar toe. Nee niet om te genieten maar om emoties achter te laten van ooit.

Dit keer maakte ik klakkeloos foto’s terwijl enige tranen over mijn wangen liepen. Thuis zag ik weergaloze foto’s van doelloos klikken met een telefoon camera, het maakte me blij en ook mensen met wie ik het deelde.

Soms moeten dingen zo zijn, zo gaan als ze gaan..

Ik kijk naar de hemel zie de blauwe lucht, de zon schijnt…de zon die me verwarmt en omarmt…de kilte van de zee nemen mijn tranen mee…

Zomaar even een blog…zomaar gedachtengoed…

Liefs E

Geplaatst op

Comfortzone…

webfind

En dan besluit je om een nacht te blijven slapen bij vrienden met een boot…de reacties alom waren:

Jij…

Op een boot, jij…

Jee, zou je dat wel doen…

Hoe goed ken je de mensen…

Je kunt niet weg he van een boot…

Ha aan iedereen zou ik willen zeggen: “al het bovenstaande is de mantra die iemand me jaren voor hield ‘Jij, jij kunt dat niet…’ en die zin in alle variaties die het maar mogelijk heeft. Ik heb al lang ontdekt dat ik veel meer kan dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden, op alle vlakken. Wat niet impliceert dat ik nooit struikel of een stap terug moet doen om en uit mezelf. Wanneer gaan jullie de zinnen naar mij toe aanpassen? Ik zou het heel erg waarderen dat afschieten heb ik wel gehad, daar ben ik compleet klaar mee. Oh ja en kun je niet tegen de veranderde “ik” en hoe ik in het leven sta, dan is het wellicht tijd om het of uit te spreken of gewoon mij mezelf te laten zijn.

Laten we wel wezen, mijn leven was grotendeels bepaald en nu, nu laat ik niks meer bepalen door anderen alleen door mezelf. Leidraad daarbij is : “voelt het goed, dan is het ok en bij twijfel niet oversteken”.

Ik ging dus een dag naar vrienden met een boot en had uit mezelf gezegd zal ik blijven slapen, immers de dijk naar Enkhuizen in de avond/nacht is even zo goed niet zo fijn. Dus ‘s morgens, dekbed, kussen, pyama grinnn en de rest van alles ingepakt. Lekker op tijd weg, want vlakbij de haven zit een autodealer waar ik even wilde kijken, nee niet kopen iets met ruim boven budget maar zo fantastisch om te kijken.

Even voor 10 uur gebeld ik ben er en rustig over de steiger die door de wind wel schommelde- en ik toch iets had van oops…gelukkig een klein meisje en een kort gesprekje deden me ontspannen. Heerlijk ontspannen dus..auch de boot iets verder van de steiger af, even denken en ook dat ging super. Knuffelen op minder dan 1 meter, koffie en taart, bed opgemaakt en toen …gingen we zomaar naar Rotterdam 🙂 naar de winkel die al zo lang op mijn wensenlijstje stond.

https://silhouette.nl/

Aldaar aangekomen, gekeken en alles moest even landen in mijn hoofd, de kleuren, de hoeveelheid, de hoogte van hakken en laarzen…en de sfeerimpressie van de winkel. Lastig ik vind/vond nl veel mooi, echter mijn enkels krijsten al van te voren ….niet doen, please…te hoog, te smal enzzz. Ik paste een paar kobaltblauwe pumps prachtig, dus genomen. Ik probeerde waanzinnige sandalen met dito waanzin hakken…helaas daar gingen mijn voeten noch mijn enkels mee akkoord. Dan toch die mooie overknee laarzen in muisgrijs aangepast..ja joh ik, die niet van passen wilde weten, trok nog een keer mijn sneakers uit. Prachtig maar de twijfel ging niet weg…dus niet genomen. Daarna om de hoek een gezamenlijke meeneem lunch genoten op een bankje in de regen met dito wind. Een stukje koopgoot, in corona stijl ingericht met potten gevuld met Lavendel. Terug naar de auto, terug naar de boot.

Lekker gegeten van de take away menukaart van https://hendrickje-stoffels.nl/

Daarna op pad voor een kop koffie bij vrienden in de kop van Noord Holland, lachen en praten is ons allemaal wel toevertrouwd.

Op de boot heerlijk nog even gepraat, wijntje erbij en dan het bed in.

Daar lag ik dan, een luik boven mijn hoofd met uitzicht op de mast, geluiden die nieuw zijn, alle geluiden, klapperende lijnen, klotsend water, de wind alles was anders maar ‘t voelde vertrouwd en veilig. In slaap gevallen als een blok beton, met hier en daar ruzie met te lange benen of een te kort bed grinnnnnzzzz….UItgerust wakker lekker kletsend over van alles en iemand die dacht dat het echt nog maar uur in de ochtend was ;-)…uiteindelijk toch eruit en ontbijt met koffie. Heerlijk dat samen ontbijten af en toe is een kadootje. Daarna afscheid nemen met een knuffel en terug naar huis. De terugrit was alsof ik een korte vakantie had gehad…

UIt mijn comfortzone ja, maar ik ging binnen de grenzen van mijn comfort…dus was het ok ok.

Dank jullie wel M & E en N & S voor de knusheid, de knuffels het lachen…enzzzz.

bovenstaande is een webfind….

Geplaatst op

Boeken…

webfind

Boeken, bibliotheken ik ben al fan vanaf mijn vierde jaar zo ongeveer. Ik weet nog dat ik voor 6 uur wakker was en eigenljjk niet wist wat te doen, mam en pap wakker maken…dat deed ik dus volgens mij 1 x. Vanaf dat moment zei mam: “als je zo vroeg wakker bent dan ga je maar lezen”.. en vanaf dat moment ben ik van plaatjes boeken gaan lezen. Ongelooflijk veel mooie boeken passeerden in mijn jeugd mijn hoofdkussen, al draaiend van zij naar andere zij en uren op mijn buik verzandend in boeken.

De eerste boeken waren de boeken die ik nu nog bezit…

Eigenlijk denk ik iedere keer misschien moet ik ze maar opnieuw laten binden…

Later de hele Pitty en De dolle tweeling, Stijfkopje, Heidi hele series, welk meisje heeft ze niet gelezen?

Van de meisjes boeken naar de diverse boekenkasten in de familie en de grote ronde mooie leeszaal in Hengelo waar ik uren doorbracht en toch met veel mooie boeken thuiskwam. Nadat ik verhuisde naar het westen van het land was de mooiste bibliotheek wel die in Amsterdam aan de Prinsengracht. Uren dwalen langs oude kasten met boeken van weleer en van nu. Na die verhuizing naar het nieuwe pand kon ik ook daar mijn draai niet vinden. Dus lenen in Almere omdat dat kon vanuit Lelystad. Jaren daar geleend tot het niet meer kon, wat was mijn kussen nat van de tranen, weer inleveren op iets wat ik fijn vond. (Weet je dat ik ieder jaar nieuwe kussens kocht om die reden, zodat mijn tranen niet geheel in mijn hoofd gingen zitten). Geprobeerd de bibliotheek in Lelystad, wat ik daar mis is sfeer dat comfort gevoel wat oude bibliotheken je gaven. Het omarmen van je ik, het blij worden van binnenkomen. Nee Lelystad heeft dat niet in zijn bibliotheek en wat ze gaan doen of niet…ik kom er niet meer.

Ik koop mijn boeken tegenwoordig, minder lezen en gerichter.

Dus kocht ik:

De Hertogin van Danielle Steel, heerlijk wegdromen..makkelijk leesbaar. Danielle is daar goed in als ik niet weet wat ik zal kopen dan besluit ik vaak tot een feel good book van deze schrijfster.

De meisjes van Ravensbrück van Anna Eory, het verhaal een dochter ziet een nummer op de arm van haar vader die ziek is, een naam en het vinden van een jurk is aanleiding om te gaan zoeken naar “wat was er gebeurd en hoe dan want papa was geen jood”…indrukwekkend en binnenkomend.

Viktor van Judith Fanto, het boek ligt op de bank en lacht naar me, pak me dan pak me dan…toch laat ik het even liggen aankomend weekend een lang weekend tijd voor lezen en ontspannen.

De erfenis van Corinna Boman, een fantastisch deel 1 van een trilogie die zich afspeelt in Zweden. Een aanrader en eigenlijk vind ik persoonlijk dat 3 delen in een serie wel het max zijn.

Verder een enorme fan van Danielle Trussoni…https://en.wikipedia.org/wiki/Danielle_Trussoni

Helaas heeft zij niet zo veel boeken maar wel erg mooi …

De sterrengever van Jojo Moyes, in begonnen maar mss is mijn mood nog te onrustig voor dit boek het triggert maar net nog niet genoeg..dus wordt vervolgd..

Tot zover mijn boekenkast in een doorsnede 😉 want echt ik lees zoveel diversiteit…en nee de tip van De zeven zussen hoeft niet…niet mijn genre, terwijl ik Lucinda Riley in andere boeken enorm waardeer.

Liefs E.

Geplaatst op

Lezen en schrijven…

Bizar wat het Corona virus ook genoemd Covid19 met ons allemaal doet.

Het bizarre virus velt bomen van mensen en reduceert per etmaal het aantal bewoners van de wereld. Elk bericht, elke mededeling heeft te maken met woorden als ziek, IC, beademing, longontsteking, hoesten, griep, mondkapjes en beschermende kleding. De periode waarin we de Minister President vaker zien dan ooit tijdens persconferenties enzz…een virus wat in de hele wereld om zich heen grijpt. Iets wat je niet kunt pakken of aanraken wat niet tastbaar is..en toch zo naar is. Inmiddels de nodige bekenden die ziek of zieker dan ziek zijn, op de IC zijn beland of zelfs overleden. Ook zijn er de lichtpuntjes van hen die het beter gaat, die van de beademing af mogen en de IC kunnen verlaten.

Er is een 1 1/2 meter maatschappij, knuffelen is er niet meer bij, alles de hele wereld staat stil, iedereen blijft zoveel mogelijk thuis of doet dingen alleen.

Ik zie mezelf soms als in de laatste 2 jaar met mijn ouders waarin bijna alles onmogelijk was en ik stil stond in een wereld die meer en sneller draaide dan ik soms kon sloffen. Als ik naar nu kijk sta ik op een zelfde punt, met dat verschil dat als ik wegga er geen zorg meer is voor de ander en de klok niet bestaat. Als ik op een bankje ga zitten dromen stil voor me uit is er geen haan die naar kraait. Als ik verdriet heb (nee soms heel soms maar) is er ook niemand die zich er druk over maakt.

Vanmiddag kocht ik een boek en ineens schoot me te binnen dat dit misschien wel de tijd is voor het manuscript vorm te geven wat ik al eens heb ingeladen en waarin een begin is gestart met weergeven wat het met je doet als je eigenlijk op een 0 punt staat van je leven en hoe je kunt gaan genieten vanuit dat punt. Want ja dat was een dingetje toen…en dat is dan een understatement …

Dus neem ik naast werk en lezen de tijd om meer en anders te gaan schrijven. Doelloze tijd omzetten in waardevol voor mezelf, of ik iets ga doen met het manuscript….geen idee want ik ben geen neerlandica, mijn nederlands mankeert her en der vast wel iets aan….maar als het er is..kan ik het altijd hier nog neerzetten….:-)

Omdenken is een kunst die ik me al heel lang eigen heb gemaakt bewust en onbewust want anders zou je geen leven hebben en laat ik op dit moment het leven nog veel te lief hebben….:-)

Ik blijf de zon zien…jij ook …

Liefs E.

Geplaatst op

Maart 2020

Maart is de maand die uit mijn balboekje mag, ziekte en overlijden maakten deze maand 3 jaar terug zwaarder dan ever. Ja dat dacht ik voor kort inderdaad, veranderen aan die mood kan ik niks, alleen zorgen dat het met mij goed gaat en blijft gaan. Een week vakantie fijn lekker leuke gesprekken ik keek en kijk er naar uit. Geen kantoor even geen druk op de ketel, iets met relax en ontspan. Makkelijk als je alleen bent…soms wel soms minder of totaal niet.

Hoe anders is het nu, 22 maart overheerst angst over het Corona virus en is een leven niet eens echt zeker. Wie of wat je bent, een virus heeft geen respect voor status, aanzien, leeftijd of waar je bent/woont in de wereld.

Waren we zo onvoorzichtig dat iets zo om zich heen grijpt? Ik heb er geen idee van of oordeel over, echter sommige dingen vallen mij al een paar jaar op, met hoest, proest voor zicht uit, handen wassen was een dingetje …allemaal tot voor kort Corona gaat de geschiedenisboeken in als het meest heftige wat velen mee maken in hun leven.

Angst is een psychologisch verklaarbaar woord, maar als angst overgaat in paniek dan vervalt het rationele denken en neem het alles over…paniek was mijn moeders wereld, hoe erg? dat is een ander verhaal maar geloof me een staat van paniek is “alles gaat over jouw grenzen van toelaatbaarheid heen”. Dus in mijn visie is angst gegrond als het tastbaar of voelbaar is. Je mag angst hebben voor de tandarts de hitte van vuur…

Paniek en angst voor een virus is als zand wat door je vingers glipt. Het is niet vast te pakken, niet om te buigen..het is willekeurig en je kunt er niet van weg lopen of je omdraaien om het niet te zien. Onzichtbaar, sluipend, misselijkmakend virus. Ik werd gevraagd ben jij niet bang dan….dat zette me aan het denken.

Ben ik bang voor het virus..ik kan en wil niet bang zijn voor iets wat ik niet kan omkeren in een andere beleving.

Maart de maand van ontluikende bomen, tulpen op hun mooist, legio toeristen her en der, drukke luchthavens, uit eten met vrienden, lieve leuke gesprekken…maart 2020 is totaal anders, mensen werken thuis, winkels zitten dicht of hebben gewijzigde openingstijden en toch…..ben ik bang voor een lock down dat alles stilstaat en ik me afvraag hoeveel mensen dat gaan overleven. Mensen als jij en ik….met allemaal eigen hoofden, denk- en zienswijzen.

Gezelschapdsdieren zijn we geworden…maar hoe overleeft de mens alleen alhoewel we wel social media hebben veelal familie (eigen) of je (zelfgekozen) family.

Ik zat 7 jaar in een mallemolen met 2 zieke mensen 24/7 deed er een baan bij …en de laatste 2 jaar van die 7 jaar was hell on earth…steeds verder geisoleerd, het andere woord noem ik bewust niet 🙁 omdat ik dat nog steeds niet kan en wil…

Het heden …je mag nog steeds naar buiten, niemand die zegt dat het maar 15 min mag, je mag boodschappen doen ook langer dan 15 min, maar hou in vredesnaam die 1 1/2 meter afstand.

Petje af voor de mensen die hun leven op het spel zetten voor alle mensen die ziek zijn/worden/sterven. Ik vermoed dat er nog aardig wat trauma’s zijn als het virus in de ban is…het meest moeilijke ooit.

Ik ga een week naar de bossen, wandelen me afzonderen want de laatste week maart is zo voorbij…

Lieve papa deze is voor jou omdat je er zo van genoot destijds…time changes, music stays forever…

https://www.youtube.com/watch?v=H9jClSJozaI

Liefs E.

Geplaatst op

Een boek..Adem…..

webfind

Hoe anders dan de titel zegt of misschien juist dat is het boek…de naam Adem, de hoofdpersoon.

Het begon met een moodbord maken ergens in december https://ernaschrijft.nl/?p=764 waar ook de schrijfster van het boek Natasja Bijl aanwezig was. Ze vertelde over het boek, over de Eritreeër die gevlucht was uit zijn land. Nu hou ik persoonlijk wel van een uitdaging maar wat Natasja deed en doet is meer dan een uitdaging.

Ok het boek, ik volgde haar op https://www.linkedin.com/ hoe ze het boek de markt in zette. Chapeau voor die zet want een boek leeft en ademt als je de goede paden bewandeld..

Ik als lezer kocht het boek, en oh wat is het een mooi boek. Gebonden een mooi kaft een waanzinnig mooie foto op de voorkant. Ik was diep onder de indruk, iemand die zelf alles doet waar geen uitgever aan te pas komt en dan een boek als een trofee neerzetten. Voor ik begon te lezen heb ik het gevoeld, geroken , niks ik voelde niks bij het boek. Een land waar je weinig of niks over hoort…Ik begon waar waarschijnlijk de schrijfster ook is begonnen https://nl.wikipedia.org/wiki/Eritrea want echt graven in mijn geheugen over het land hielp niks..blanco..dit op wipikedia is dan ook het enige wat ik aanloop naar het boek heb gelezen. Ik wilde het grote www mijn onbevangenheid niet laten beïnvloeden. Ik kan zelf wel plaatjes inkleuren 🙂 gelukkig.

Hoe bijzonder dat een jonge jongen het overleeft van Eritrea naar Nederland en dan nog iemand treft die zo uniek en bijzonder is als Natasja. Ik vermoed dat niets voor niets gebeurd en dat beiden er open voor staan er mooie dingen gebeuren.

Het varhaal Adem een jonge vent die het durft. Het regime van Eritrea hard meedogenloos waar het woord empathie nauwelijks een voet aan de grond krijgt. Waar één verkeerde stap zomaar mensen doet verdwijnen. Een dictatuur dus, verder af van Nederland kan iets niet zijn in mijn optiek.

Het verhaal is iets wat je zelf moet lezen, ik ga het niet uit de doeken doen. Het is een aanrader en het schetst het beeld van vluchtelingen waarvan wij soms wellicht te slecht denken en niet weten hoe of wat. Het verhaal van Adem is er een uit duizenden dichtbij en vanuit het hart geschreven door Natasja die Adem een stem gaf en geeft.

Die ene zin uit het boek dendert soms nog voorbij:

“Ik heb Libië overleefd maar ik ben er ook doodgegaan”………..

Hoeveel kan een mens aan vraag ik af na het lezen van dit bijzondere boek? Iets wat me ook bezig houdt is waarom weten we uch ik in ieder geval zo weinig van landen als Eritrea? van de mensen, de keuken, het eten hoe gaan zij om met elkaar hoe leven zij hun leven in een wereld die voor ons ondenkbaar is.

Natasja en Meron…bijzondere mensen zij geven zoveel vluchtelingen een gezicht en meer nog de adem om te geloven in vrijheid.

Ik dank jullie voor een verhaal….wat eigenlijk in iedere schoolbieb zou moeten staan, wat een aanvulling is op zoveel vakken.

Het boek is te koop via, https://natasjabijl.nl/