Voor de zoveelste keer lees ik twitter en wat er gezegd wordt over de lockdown. Alweer een lockdown verlengd…Vervolgens lees ik het artikel van de burgemeesters van Nederland https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/Binnenland/alle-burgemeesters-van-nl-tegen-rutte-er-ontstaat-moedeloosheid/ar-AARO0eh?ocid=msedgntp
Moedeloosheid….ik dacht het woord nooit meer tegen te komen in mijn hoofd, immers dat had ik achter me gelaten in de 500 stukjes die ik niet mee zou nemen naar het heden toen mijn ouders overleden in 2017. Hoe vaak had ik me verdrietig, moedeloos en alleen gevoeld ondanks alle steun van vrienden/familie op het grote www of facebook…
Terugkomend op de moedeloosheid in de wereld zoals de burgemeesters het aangeven is nog maar een klein topje van de ijsberg…..Je hoort het niet, maar de ik zie tekenen onder alle gelederen van de bevolking en dan maakt het niet uit met leeftijd, kleur, wel vacc of niet vacc. De gesprekken die de wereld mooi maken, hoor je bijna niet. Veelal is het een klaagzang, van ik zie niemand meer en voel me alleen. Oh ik kijk daar van op de meeste klaagzangen komen van hen met relaties/gezinnen…de ouderen of alleengaanden hoor je bijna niet.
Ik weiger te klagen, ik zet een wekker op zaterdag ben om 7 uur in de winkel en haal dan voor een halve week alles in huis. Blij met Netflix, ereader, boeken en tijdschriften, een kopje koffie ergens in een dorp of stad nee ik heb geen moeite om de app te laten checken maar lang zitten en echt genieten doe ik ook niet van dat moment. Van de week besefte ik me dat er niks veranderd is ten opzichte van de tijd dat mijn ouders ziek waren, bijna hetzelfde stramien, dezelfde routine maar wat mis ik soms het zorgen voor…..de gezelligheid van mijn vader met : oh wat ben ik blij dat je er bent, het is anders zo stil zonder jou.
Langzaam kijk ik om me heen, best alleen zo in een huis wat comfy aanvoelt, wil ik het super comfy hebben dan heb ik alles om me heen, trek ik bedachtzaam de gordijnen dicht, draai de luxaflex dicht en duik in een mooie film of serie en vergeet de wereld die al lange tijd niet meer de mijne lijkt te zijn.
500 stukjes nam ik mee er zijn er al wat afgebrokkeld….alleen zijn soms fijn soms niet….moedeloos nee ik wil het niet zijn en ik hoop velen met mij niet…er is nog te veel om van te genieten als je het maar wilt zien ….
Soms ook even niet zo sterk…maar he…de 60 gehaald…dus nog een paar jaar red ik vast ook wel ;-).
Enne toch ook wel benieuwd of er nog een woord van Rutte komt over de brief van de burgermeesters van Nederland :-).