Tot straks….

Hoe vaak hebben we het gezegd? Zo vaak, werkelijk ik ga het missen.

De mantelzorgtrein is voor een deel gestopt. Een deel wat zwaar was maar ook zo mooi en waardevol. Onderstaand de speech van mij over mijn vader.

Zaterdag 1 april j.l. met tranen voorgelezen…

Dank dat jullie er zijn op deze dag. Een bijzondere dag want gisteren had het zijn verjaardag moeten zijn. Maar hè pap, kijk eens ze zijn er vandaag voor jou, vandaag wordt je niet vergeten.

Het is vreemd om hier te staan als regisseur van het afscheid van mijn vader zonder dat mijn moeder er bij aanwezig kan zijn. Vandaar de foto van papa en mama zodat ze er toch een beetje bij is.

23 jaar deelden we lief en leed, goede en slechte tijden, met groot en klein verdriet.

Jantje, Jan of ook wel Jan van oons Dien en later Jan van Janni.

Wat had ik graag het jongetje gekend, het jongetje met een gouden stem voor die tijd, die zittend in de steeg tegen de muur bij de buren, deze hadden toen een radio, alle liedjes mee kon zingen. Zo mooi dat mensen stil bleven staan om te luisteren. Later speelde hij schuiftrombone bij de Koninklijke Muziekvereniging Exelsior in Hengelo.

MIjn vader trombonist bij de Koninklijke Muziekvereniging Excelsior Hengelo..

De oorlogsjaren waren moeilijk en ook daar had hij later veel last van. De trilling van zijn hand had hij eraan overgehouden. Oud en nieuw waren de laatste drie jaar dramatisch.

De KNVB was zijn lust en zijn leven, hij was een rechtvaardige en eerlijke scheidsrechter die tot aan de eredivisie heeft gefloten, overal ging hij naar toe op zijn Kaptein Mobylet.

Trouwen, kinderen, een fijne schoonfamilie, de jaren van fietsen en kamperen. Deze gingen over in fijne vakanties naar Engeland, Frankrijk, wat heeft hij genoten. Mijn vader sprak geen talen maar kreeg altijd alles wat hij wenst.

Zijn kleinkind was zijn alles. Trots was hij eigenlijk op allemaal, zijn zoon en schoondochter en later ook zijn achterkleinkinderen.

Mijn vader leefde al een tijd in geleende tijd.

Sinds vorig jaar waren de zaterdagen van ons. Samen met mij erop uit. De Veluwe, pannenkoeken eten of gewoon genietend van een mooie laan met bomen.

Vanaf september vorig jaar zag ik hem stapjes inleveren soms klein, soms groot. Na 4 x een gele taxi met blauwe lampen naar het ziekenhuis, kon hij naar de Laarstaete waar hij vanuit het ziekenhuis naar  verhuisde. En dan zie je iemand opfleuren, blij worden, de eenzaamheid uit zijn gezicht, een fijne kamer, leuke verpleging en hij voelde zich er thuis en geborgen.

Afgelopen weekend werd hij steeds zieker. Op maandag ben ik om 17 uur naast hem gaan zitten, gepraat en hij merkte nog dat ik er was. Veel herinneringen verteld en blij dat ik bij hem heb kunnen zijn en hem heb kunnen begeleiden naar de laan van het licht.

Nooit meer: “Hoi pap ik ben thuis, hoe is het?” Maar het is goed zo. Dank je wel voor een onvergetelijk jaar en alle jaren daarvoor.

Dag pap, dag scheids, tot straks hè.

De zaterdagen zullen nooit meer hetzelfde zijn, maar echt ik heb tig jaren om op terug te kijken. Jaren van mooie, fijne en goede vakanties en vele bijzondere momenten.

 

 

Een dag Hoorn

Na een week van hectiek, ren en vliegwerk, vandaag een dagje over de dijk naar Hoorn.  ‘t Was super mooi weer dus vroeg wakker en eerst gedaan wat gedaan moest worden. Daarna lekker rustig naar Hoorn, als je al heel lang niet over de dijk bent geweest, dan ja is het veranderd en lijkt de wereld heel erg nieuw. De auto geparkeerd en rustig aan kijkend, genietend naar https://www.stumpel.nl/winkels/boekhandel-stumpel-hoorn-grote-noord

waar een signeersessie was van het boek VU Vietnam Uitgevlucht, geschreven door Ingrid Hageman-Veraart, schrijfster van :

VU, Valemeya

Wow en wat een pand en wat een winkel, een walhalla voor de ware lezers. Ik pleit , ondanks dat Bol.com het goed voor elkaar heeft, toch voor een winkel. Pak het boek, voel het, weeg het af, is het mijn boek? Zelf ga ik er van uit dat een boek jou vindt en niet jij het boek. Herkenbaar?

Zo benieuwd naar het boek van Minh Hien Vu, want wat weten wij nog van en over Vietnam? Ik  moet in ieder geval aardig graven en dan nog zijn het vooral de films die in me opkomen. Maar over alle vluchtelingen zijn die van Vietnam wellicht de meest weggestopte verhalen. Ik heb ze niet gehoord noch gelezen. Of het boek mooi is? Geen idee nog ik heb het vast en aarzel, zal ik beginnen of toch maar overdag? Want echt buiten dat het behoorlijk triggert zegt iets me dat het binnen zal komen, dat er verdrietige stukken in zitten. Dus ik ga het lezen en zal er daarna over bloggen. Want tja dat blijft mijn ding :-).

Al met al een fijne leuke dag en ik was bijna vergeten hoe fijn het is om zonder zorgen, zonder te denken aan “hoe gaat het met mijn ouders”, te winkelen en mezelf te kunnen zijn.

Een nieuwe start ..alweer

Een nieuwe start, alweer.

Nu is het dus echt, met de relaxstoel die meeging naar mijn vaders nieuwe plekje, was het het huis leeg en leek het een beetje een gatenkaas met een ontploffing hier en daar. Immers je trekt kasten leeg of half leeg, je kamer is de jouwe allang niet meer. Maar jee dit kwam binnen zeg. Toen ik samen met de buurman de stoel weg had gebracht en mijn huis binnenstapte, echode de stilte me tegemoet. Ik ben op de bank gaan zitten en al starend in het niks kwamen tranen van verdriet en mix van ook boosheid. Boos op mezelf, wat had ik dan gedacht, wat had ik verwacht? dat ik alles zonder tranen kon doen? Dat ik ook ergens een mens ben, ik heb me zo groot gehouden, zo sterk, mag ik huilen dan ja en nee. Dus mezelf in de spiegel aangekeken en een warme douche genomen en daarna in de kleren en op naar de http://www.ikea.com/nl/nl/

Ik had al leuke lampen gezien dus op naar de Zweedse gehaktballen en en ja ik was fijn op tijd, in de vakantie van de kinderen (niet aan gedacht) maar wel voor de drukte uit.  Heerlijk even alleen met niemand mee, natuurlijk zijn er lieve vriendinnen – sorry meiden, maar het was echt metime- die graag met me meewilden. Maar mijn eerste eigen aankopen, dat is echt al zo lang geleden, moest ik echt zelf regelen, zonder dat iemand, wie dan ook, me van mijn pad af zou brengen.

Dwalend over de etage kwam ik tegen, eehttps://ernaschrijft.nl/wp-admin/post-new.phpn trolley met een wijnrek > niet meegenomen, kan nog, een bed zucht romantisch > niet meegenomen kan, nog.  Ja de lampen. Ze echt mooi, zwart of wit, zwart maar dat is mooi met het koperkleurige wat knap past bij de koloniale stijl meubelen. http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/90331374/

Goh het lijkt zo wel een reclametekst :-). Nee , ik me niet een moment alleen gevoeld, wel een soort van eenzaam maar dat zou iedereen zeggen is normaal, als je zoveel samen met je ouders hebt gedaan. Onderweg nog een http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/60275812/

meegenomen, dan kan er een kast met kookboeken weg.

Opruimen en opnieuw opbouwen. Heerlijk, mijn huis mijn thuis maken. Ik hou mijn vingers gekruist dat het lukt voor er nog meer dingen op stapel staan.

Mijn nieuwe start in huis is gelukt, langzaam maar het lukt.

Nu nog de wereld weer groter maken, dat is het meest lastige. Van het hoekje op de bank en de Veluwe op weg naar Nederland en ver daar buiten.

Liefs E.

Zomaar een week

Vorige week een lang weekend, heerlijk na een verhuizing van mijn moeder van een tijdelijke plek naar een vast stekkie waar ze rustig kon wonen. Vrijdag eindelijk 17 uur en naar huis. Gezellig was het niet echt want als je 2 stoelen uit een woonkamer haalt is het eigenlijk gelijk saai in huis. Dus beetje geschoven heen en weer, toen ging het wel weer. Zaterdag even samen met mijn vader bij mam langs. Lastig die had een hele slechte dag waarbij woorden en letters elkaar niet konden vinden. We zijn kort gebleven om haar de rust te geven wat ze dan nodig heeft, onnodig plagen met woorden en antwoorden is dan niet zo nodig.

Met mijn vader op pad voor een nieuwe stoel. Tja en dan gaan smaken niet gelijk op en vond ik eigenlijk wel dat hij liep te rennen. Hij vond van niet dus uiteindelijk maar bij http://delifrance-lelystad.nl

een heerlijk broodje gegeten. Thuisgekomen nog even lekker tv gekeken en gekookt. ‘s Avonds een super fijne avond met de geweldige serie http://www.imdb.com/title/tt5137338/

nu weet geloof ik iedereen wel dat ik van kostuumdrama’s houd dus deze is meer dan mooi.

De nacht was onrustig, slecht slapen en een vader die rommelde op de eerste etage.

Zondagmorgen 7.15 de wekker ontbijtjes maken en dan pap wakker maken. Nou ja die was heel diep in slaap, dus gezegd doe rustig aan en dan kom je maar naar beneden. Immers ik ben er toch ook om de thuiszorg op te vangen.

Ik ben beneden als er erg veel lawaai is boven. Ik ren de trap op (niet handig boven de 50) en zie mijn vader compleet ontredderd voor de wasbak staan. Eigenlijk krijg ik een slecht gevoel een gevoel dit ken ik en heb ik al eens meegemaakt. Ik zie weer een man onderweg naar https://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedvergiftiging

Na 15 minuten heb ik met mijn vader een stukje van 2 minuten overbrugd naar een bed. Doodmoe gaat hij liggen en ik ren naar beneden voor een telefoon, zet de voordeur op een kier, om dan 112 te bellen. Asgrauw is hij en beweegt nauwelijks. Fijne mensen van de 112 zowel de centralist als de mensen die met de ambu komen.

Gelukkig ziet men dat ik niet voor niks heb gebeld en hij echt meer nodig heeft dan een paracetamolletje. Dat wij liever niet meer willen bellen en graag zelf oplossen wordt ook begrepen. Immers uiteindelijk wordt pap niet beter in zijn terminale stadium maar er is ook iets van comfort bieden.

In het ziekenhuis blijkt dat hij een uriesepsis heeft nog net geen sepsis, dus aan de antibiotica en mag hij blijven. Een week waarin ik rust vond, me opsplitste in : werken, slapen, op bezoek bij mijn moeder en vader, gegeten voor de tv met een fijne film 🙂 uit de jaren ’80. Oh welke, De macht van een vrouw, het eerste deel van een pracht serie aan boeken waarvan er een paar verfilmd zijn. Rust in onrust. Afgelopen vrijdag mocht ik hem ophalen uit het ziekenhuis. Gaat het goed? nee niet echt. De man is moe, heel moe wil niks en gaat tot mijn grote verbazing ‘s middags naar bed.

Vandaag heeft hij hoogrode blossen op zijn gezicht en zit tv te kijken. Ik hoop zo dat het even rustig blijft. Maar veel vertrouwen heb ik daarin niet. Daarvoor is mijn referentie kader te groot.

De week was er een van een achtbaan met vierkante hoeken voor mijn gevoel. Hoe lang duurt het voor er iemand uitklapt??

2017

2017 …

Alweer een jaar voorbij. Met de start van 2017 heb ik me voorgenomen het gaat een “leuk” jaar worden. Met leuk bedoel ik letterlijk, meer humor, meer plezier, de zorg en zorgen voor en om zijn niet minder, maar hebben op de een of andere manier een andere plek gekregen. Iets was schijnbaar voorheen niet geheel ging of helemaal niet ging.

2017> Een jaar nog te gaan voor het weer 31 december is. Een jaar waarin ik heb besloten niet mee te doen aan de schrijfwedstrijd waarin een aantal keren heb mogen meedoen en immens veel van geleerd heb oh ja wie en welke http://ewanederland.nl/

Schrijven het blijft meer dan leuk en prettig, maar voor mij heeft het leven een andere wending gekozen. Soms komen dingen of gebeurtenissen op je pad, zomaar of omdat je het opzoekt. Ik hou van de zomaar dingen die op mijn paden komen. Soms pak ik het op of loopt het een stukje samen op om vervolgens eigen conclusies te trekken “dit gaat het niet worden”. Wat het wel wordt? Ik heb geen idee echt niet dus blijf ik lekker schrijven over van alles en nog wat. Dus mijn vingers blijven dansen over het toetsenbord en is mijn leven vol genoeg van leuke dingen.

Leuk dus dat jaar 2017. Waarmee ik ben begonnen in het nieuwe jaar slapen en slapen.

Nee even serieus, ik heb ontdekt ik hou van koken en vind het leuk. Dus kook ik even anders zodat we zeker 5 x per week vers eten en gezond. Twee keer per weer eten we lekker gezond bij de frietkraam/chinees of anders iets.

Daarnaast heb ik een favoriet drankje weer ontdekt. De heerlijke Port en dan net even gewoon lekker dus geen emmers vol maar met mate. Het liefst in combinatie met pure chocolade of een fijne kaas.

Na jaren van afleiden mevrouw doe het niet, dit jaar gekozen voor de Apple I-phone 7, tja als je dan al van Samsung overstapt moet je het gelijk goed doen, zeggen ze. Dus ja ik ben om en super tevreden.

2017…ik sluit je nu al in de armen want de eerste week was er al een met veel humor en kleine geluksmomentjes.

 

 

 

 

Zonder verleden is er geen heden en geen toekomst

 

Verleden

Veel zorgen en zorg om de zorg, zorgen hoe krijg ik het rond en houdt ik alle ballen in de lucht. Dat is nog niet zo heel lang geleden en maakte ca. 6 jaar een groot deel uit van mijn leven. Misschien wel het grootste deel. Immers na 4 jaar zorgen was uitgaan onmogelijk en na 5 jaar beperkte het mij zo in mijn vrijheid, dat de vrijheid die ik had mijn werk was, het hoekje op de bank met leesvoer om me heen. De boodschappen halen als ik wist dat mijn moeder in bed lag tussen 08 uur en ca. 09.30 uur op de zaterdagmorgen. Als ze wakker was, duurde de tijd dat ik weg was voor haar gevoel te lang.

Heden

Langzaam komen de verhalen van mijn vader los. In die verhalen is mijn gevangenis heilig  vergeleken met de man die gebroken van verdriet zijn verhalen in losse stukjes aan elkaar breit. Niet alles loopt in de pas met het tijdspad van 6 jaar zorgen. Van niet langer dan 10 minuten een stukje fietsen tot de mentale klappen die hij heeft moeten incasseren. Sinds wij – mijn vader en ik- dan ook het huis delen, sinds mijn moeder is opgenomen in een bejaardentehuis- is de zaterdag van “ons”. Eigelijk is dan niemand welkom, wij doen leuke dingen en hebben lak aan de tijd. Ik geeft een stuk van mijn herwonnen vrijheid op om mijn vader – hij is ook ziek en al zie je het niet, hij levert net zo goed in op zijn gezondheid, want dat is wat de sluipmoordenaar kanker doet, een laatste stuk van zijn leven mooi te maken.

Toekomst

De toekomst, om maar te beginnen met 2017 zal idem zijn aan dit jaar. Met dat verschil dat ik langzaam mijn eigen privé leven weer op de rit ga zetten voor zover dat mogelijk is. De zorg om de zorg is niet minder geworden maar wel anders. Immers mijn moeder heeft een duidelijke keuze gemaakt die het voor makkelijker maakt om het weg te zetten. Aan mijn vader merk ik dingen die anders gaan kleine dingen en grote dingen. Echter zolang het niet hoeft wil hij niet naar een verzorgingshuis o.i.d. daar hij nu het voorbeeld heeft gezien bij zijn vrouw.

2017 zal dan ook een moeilijk jaar worden vermoed ik zomaar. Echter ik zal alle ballen in de lucht moeten houden gewoon omdat ik niet anders kan. Ergens moet er een andere balans komen in het geheel. Dus is mijn doel in ieder geval lid worden (wederom) van de bibliotheek en meer gaan lezen. Iets wat makkelijker lijkt dan het in werkelijkheid is. Een gevangenis zowel geestelijk als lichamelijk een plek geven is niet makkelijk. En toch moet het immers “mijn toekomst is er nog”.

Daarbij blijft Pippi mijn liefste alter ego en blijf ik haar zoeken in mezelf.

 

Liefs E.

Kerst enzo

Kerst, een periode van samenzijn en gezelligheid. Alleen deze zin al brengt mij terug naar de tijd dat we als familie gezellig voor de buis zaten, films kijkend die met kerst toch echt super waren. Erbij een zak chips en limonade, heel soms hadden we 7-up en dan iets limonade erin, feest was dat. En dan films, tja we woonden in het Oosten van het land, dus hadden we toen al, Nederland 1 en 2 en Duitsland 1 en 2 en als het helder was nog een Duitse zenden afwisselend NDR of WDR. Dat lag ook wel eens aan de antenne op het dak.

De films die we keken waren super en mooi. Ook voor nu staan deze garant voor fijne uurtjes. Er is echter één ding bij mij veranderd. Ik kijk alleen, want mijn vader van 88 houdt niet van deze films en mijn moeder woont sinds begin dit jaar in een bejaardentehuis.  Verder is veranderd, ik drink een fijne wijn en heb toastjes of stokbrood met Franse kaasjes. Zo is mijn kerstgevoel prima al zal er hier en daar best een traantje over mijn wang glijden.

Toch een terugblik omdat dit mij een minder “alleen gevoel” geeft. Raar is dat wat emoties met je kunnen doen.

Mijn favo films voor de kerst op een rijtje:

White Christmas, prachtige opnames, mooie liedjes een echt Kerst gevoel:

https://youtu.be/7S-IidmcSN8

Sissi een film over de Koningin van Oostenrijk en Keizerin van Hongarije. Prachtig gefilmd door Ernst Marischka. Hoe vaak ik die gezien heb?? Geen idee maar het is en blijft een parel onder de films:

https://youtu.be/fx1KzRpvMe4

Drei hasselnusse für Aschenbrödel. Ik geloof dat Duitsland deze slechts 😉 een paar maal uitzend. Geen idee meer hoe vaak maar meer dan 20x wat iets zegt over de film. Een van oorsprong Tsjechisce film helaas nagesynchroniseerd- een maal heb ik hem gezien en gehoord in de originele versie en die is zo mooi- zucht. Sommige dingen komen niet terug.

Little Women en dan wel die uit 1949. Prachtig mooie beelden en fijn geacteerd door top acteurs uit die tijd.

https://youtu.be/Rs_DnwmfClg

Heidi…ja ze kunnen er duizenden verfilmen maar de film waarin Gustav Knuth, Opa auf’m berg speelt is de voor altijd mooiste uitvoering. Meer over deze memorabele acteur https://de.wikipedia.org/wiki/Gustav_Knuth

https://youtu.be/Q0QuN79My0c

En natuurlijk de mooiste film ooit gemaakt. Ik hou van deze film om zijn kleuren en de kloosteropnames. Julie Andrews maar haar fantastische stem, Christopher Plummer in een pracht rol.

Oh ik hoor jullie denken is er iets van nu?? Ik ga even graven want echt er zijn zoveel mooie films die ik zou willen delen. Waarover ik een boek zou kunnen schrijven 🙂

Maar ook zo een film die ik op alle momenten wel kan kijken is :

https://youtu.be/o80L9U4N8po

 

Kleding enzo

Ha, ik hoor je lachen, kleding is inderdaad een issue, al jaren.

Eigenlijk diep in mijn hart loop ik gewoon graag in een spijkerbroek met een slobbertrui en blote voeten. Jawel ik ben niet zo van de mode en alle randverschijnselen die daar zo bij horen. Geen idee waar dat mis is gegaan ooit. Jawel diep van binnen wel maar of ik dat allemaal wil delen met jullie is weer wat anders.

Kleding kopen is al helemaal iets waar ik niets mee kan. Soms kom ik zomaar iets tegen, een vest of een fijne trui. Maar dat zijn de makkelijk dingen. Net als de tassen die ik tegenkwam en toch even iets goedkoper waren dan die ene saaie zwarte tas in die dure lederwarenzaak. Ik kom nooit in boetiekjes, immers de kleding past toch niet, maar voor accessoires is het er goed toeven. Dus bij boetiek 1 een tas en op de terugweg bij boetiek 2 nog een tas. Dat alles paste bij de tuniekjurk  en een zwart vest wat ik voor de kerst heb gekocht.

Even een week terug, op naar Lemmer waar de winkel van Laurens en Yvonnen zit deze is van naam veranderd en heet nu “Lifa”. Ze hebben er heerlijke mode en niet te vergeten ook een fijne tafel zodat mensen die meegaan rustig kunnen wachten tot jij de paskamer uit komt. Zo ook deze zaterdag. Rustig de winkel door wandelend leuke kleding gezien en na de koffie toch maar passen.

Eerst een blauwe jurk van jersey stof, zacht vallend met een prachtig decolleté, passen deed de jurk prima. Maar herken je dat, dat je in de spiegel kijkt en denkt..hmmm dit ben ik niet en je hebt het gevoel dat jij naast de jurk staat in plaats van één geheel. Nee de mouwen moesten anders en plus en dat moest en dan denk ik ..nee ik moet me goed voelen en me thuis voelen in kleding. En dit voelde het allemaal net niet. Dus toch die tuniek met een kleine col aan, hierin voelde ik me prima, erover heen een zacht vallend zwart vest en voila. Alles een, dus compleet, hierin durf ik ook te bewegen zowel in de stad als op kantoor en tijdens een kerstdiner.

Geslaagd dus …behalve de kousen, die ga ik nog even bestellen.

Liefs E.20161126_155237

Daten

Hoe vaak ik het niet hoor. Ik heb een date..heel vaak. Soms zijn de verhalen nadien leuk en enthousiast om daarna niks meer te horen en als je ernaar vraagt wordt het weggewuifd.

Daten…ik zoek in mijn hoofd naar die ene hoek, stoffig en duf ligt het daar het woord “Daten”. Daten via de chatsite of een datingsite. Jaren terug was een van de laatste dates. Of ik er nu weer aan zou beginnen? Geen idee ik ben er zeker op dit moment niet mee bezig, nou ja uit nieuwsgierigheid een keer gekeken op tinder gekeken om vervolgens de app gelijk weer te verwijderen.

Terug naar de hoek, jaren terug, een afspraak met een leuke man, zo had hij zichzelf omschreven, ongeveer 1.80 m en een lezer. Dus na enige gesprekken on line afgesproken bij het welbekende Miranda Paviljoen te Amsterdam. Hij zou buiten op me wachten. Blauwe jas en beige broek, 1.80 een blonde haardos. Nou ik keek rond maar zag niemand van ong. 1.80 m met dit kleding. Zucht, van de ene voet op de andere voet. Ja hoor daar kwam iemand aan die voldeed aan de beschrijving van de kleding. Ja de kleding klopte..de rest? Ok de jas/ kort jack was vaalblauw en de broek was grijs. Zo grijs als oude mannenbroeken, je kent ze wel. De duizend in een dozijn broek en dito jasje. Zijn blonde haardos was dus en duidelijk peper/zout en nooit blond geweest, om nog maar te zwijgen over 1.80m..1.65m kwam meer in de buurt. Afijn toch leuke chatgesprekken, dus die koffie kan altijd. Binnen waren er tig tafeltjes maar nee lekker veilig in de hoek. Toen ik ook nog contact kreeg met de naaste buren met kleine kinderen die enthousiast iets kwamen laten zien was het lastig en vervelend. Kinderen waren lastig, vervelend en hoorden niet in een restaurant thuis. What the…verbaasd keek ik hem aan, was dit echt de chatter waarmee ik gepraat had???? Twijfel maar ja hoor praten tot iemand de bestelling op nam. Ik hoorde mezelf zeggen; “voor mij een cappuccino graag”, hij nam een koffie. Gelijk erachteraan werd me duidelijk gemaakt dat mijn cappuccino dure koffie was en of ik altijd parels droeg want dan was ik een dure dame. Nou ja, gelijk aangegeven dat ik prima in staat was om mijn eigen koffie te betalen, dus nog even naar de toilet, met mij op liep een moeizaam lopende oudere dame. Toen ik mezelf in de spiegel zag en mijn blik haar blik ving..lacht ik en gelijktijdig spraken we uit : Die date…dat wordt niks..Geweldig die dame. Met een knipoog bracht ik haar terug naar haar tafel en kreeg commentaar. Dat commentaar heb ik teruggekaatst: “Leer jij maar eerlijk zijn over uiterlijk wat je wilt en wenst, wellicht kom je dan aan een vriendin”. Nooit spijt gehad van dat moment. Stoffig lag het in de hoek, afgestoft en weggegooid in een leuke anekdote uit mijn dating verleden. Nee meer ga ik niet vertellen, noch wat ik zou zoeken. Immers de tijd heeft uitgewezen dat als paden elkaar niet kruizen  een liefde niet bij je hoort.

Nee ik zit er niet mee, maar iemand om gewoon zonder fratsen mee uit eten te gaan, een bioscoopje te doen oid ja dat zou welkom zijn. Liefde ..liefhebben is een andere dimensie een andere weg, een andere uitdaging.

Mensen die me kennen weten wat ik bedoel. Zonder woorden iets met danszen en pippi :-).

cute-wink-smiley

Eén zin ….

webfind
webfind

 

Het was echt maar één zin, de zin die me in fracties van seconden terugbracht naar het moment waarop je je moeder werkelijk herinnert als de dag van gisteren. Voor mij was dat het fotomoment met mijn nieuwe lakschoenen en witte gebreide kniekousen. Ja met rokje en al voor de foto .

Een zin van een medebewoonster in het bejaardenhuis waar mijn moeder verblijft. Welke zin vraag je je af? Ik hoor het je denken.

De zin “Ik kan er niet tegen, want ik heb je moeder zo anders gekend”.  Die ene zin, want wat is kennen???

Die zin bracht me dus terug naar toen en langzamer weer naar nu het heden. Waar de eens zo sterke vrouw stond zit nu een lief mens in een rolstoel of stoel. Sterk is ze, alles gaat door op karakter en de kracht die ze nog heeft. Hoe goed ik mijn moeder ken? Heel goed, we delen een huis als 23 jaar, samen met mijn vader. Dus beide ken ik als mijn broekzak.

Ik ze achteruit gaan, de een sneller en anders dan de ander. Ik zie ook wat jij niet ziet, immers wat is een paar weken op een heel leven.

Die ene zin zette de tijd stil in Frankrijk, waar we het samen zo onmetelijk fijn en gezellig hebben gehad. Een tijd waar ik met enige weemoed aan terugdenk en me net bedenk dat ik daar naar toe ga als het kan. Zodra de zorgen over zijn, loop ik nog een keer Memorylane. Samen in gedachten over toen.

Liefs E.

 

Bewaren