Verleden
Veel zorgen en zorg om de zorg, zorgen hoe krijg ik het rond en houdt ik alle ballen in de lucht. Dat is nog niet zo heel lang geleden en maakte ca. 6 jaar een groot deel uit van mijn leven. Misschien wel het grootste deel. Immers na 4 jaar zorgen was uitgaan onmogelijk en na 5 jaar beperkte het mij zo in mijn vrijheid, dat de vrijheid die ik had mijn werk was, het hoekje op de bank met leesvoer om me heen. De boodschappen halen als ik wist dat mijn moeder in bed lag tussen 08 uur en ca. 09.30 uur op de zaterdagmorgen. Als ze wakker was, duurde de tijd dat ik weg was voor haar gevoel te lang.
Heden
Langzaam komen de verhalen van mijn vader los. In die verhalen is mijn gevangenis heilig vergeleken met de man die gebroken van verdriet zijn verhalen in losse stukjes aan elkaar breit. Niet alles loopt in de pas met het tijdspad van 6 jaar zorgen. Van niet langer dan 10 minuten een stukje fietsen tot de mentale klappen die hij heeft moeten incasseren. Sinds wij – mijn vader en ik- dan ook het huis delen, sinds mijn moeder is opgenomen in een bejaardentehuis- is de zaterdag van “ons”. Eigelijk is dan niemand welkom, wij doen leuke dingen en hebben lak aan de tijd. Ik geeft een stuk van mijn herwonnen vrijheid op om mijn vader – hij is ook ziek en al zie je het niet, hij levert net zo goed in op zijn gezondheid, want dat is wat de sluipmoordenaar kanker doet, een laatste stuk van zijn leven mooi te maken.
Toekomst
De toekomst, om maar te beginnen met 2017 zal idem zijn aan dit jaar. Met dat verschil dat ik langzaam mijn eigen privé leven weer op de rit ga zetten voor zover dat mogelijk is. De zorg om de zorg is niet minder geworden maar wel anders. Immers mijn moeder heeft een duidelijke keuze gemaakt die het voor makkelijker maakt om het weg te zetten. Aan mijn vader merk ik dingen die anders gaan kleine dingen en grote dingen. Echter zolang het niet hoeft wil hij niet naar een verzorgingshuis o.i.d. daar hij nu het voorbeeld heeft gezien bij zijn vrouw.
2017 zal dan ook een moeilijk jaar worden vermoed ik zomaar. Echter ik zal alle ballen in de lucht moeten houden gewoon omdat ik niet anders kan. Ergens moet er een andere balans komen in het geheel. Dus is mijn doel in ieder geval lid worden (wederom) van de bibliotheek en meer gaan lezen. Iets wat makkelijker lijkt dan het in werkelijkheid is. Een gevangenis zowel geestelijk als lichamelijk een plek geven is niet makkelijk. En toch moet het immers “mijn toekomst is er nog”.
Daarbij blijft Pippi mijn liefste alter ego en blijf ik haar zoeken in mezelf.
Liefs E.