Nog eenmaal dochter zijn…

Kan één zin zoveel emotie losmaken in een mens, emoties waarvan je zelf had gedacht, ik heb dit een plek gegeven. Niets is minder waar, al eerder schreef ik de blog Rouwen vlak na het overlijden van mijn beide ouders in een korte tijd na elkaar.

Op LinkedIn https://nl.linkedin.com/

volg ik Patty Duijn, https://www.pattyduijn.nl/ , haar blogs en indirect daarin de blogs die zij deelt van anderen over uitvaarten, emoties en alle zaken die daar mee te maken hebben. Zo ook van de week een blog van een uitvaartbegeleidster, die haar moeder had verloren en hoe ze de uitvaart had geregeld. In deze blog zegt ze: ” In de periode van afscheid nemen wil ik vooral dochter zijn en geen uitvaartbegeleidster”….. de blog is meer dan waardevol en mooi, hoe mooi en stijlvol passend bij de persoon die is overleden kan en mag zijn.

De zin die bleef hangen was voor mij ..”nog eenmaal dochter zijn.

Wat was is ik veel voor mijn ouders, natuurlijk was ik dochter, maar in de laatste jaren was ik alles behalve dat. Ik was er altijd dag/nacht als er weer gebeld moest worden met de instanties, die me dan weer wel als dochter zagen, de artsen die me een sparring-partner vonden in behandelingen, maar dochter was ik weer bij het afscheid.

Nog eenmaal dochter zijn de zin der zinnen …

Nog eenmaal dat alles doen wat een dochter met haar ouders hoort te doen, geen ziekte, gewoon onbekommerd leven zonder angst wat de toekomst zou gaan brengen.

Me terdege realiserend dat het moment dat ik me werkelijk dochter voelde…ooit was in een verleden in mijn jeugd. Misschien had het een doel, maar deze zin legde alles op zijn plaats. Onbezorgdheid kunnen en durven ervaren, wat zou ik graag nog één keer dochter willen zijn en doorpraten over het hoe en waarom, zonder dat er deuren dicht gaan, open en fair…..en ja ik zou graag een wandeling maken door de hoofden van mijn ouders zoals ook graag de artsen zouden willen.

Nog éénmaal een blog over dat rouw zomaar komt, het wordt minder, het lijkt te slijten of hoe je het ook een naam wilt geven. Vier seizoenen waren te kort om dingen helder te krijgen, uit te laten kristalliseren. Maar hé na 2 jaar is het tijd voor de toekomst.

De toekomst is van mij die bepaal ik zelf 🙂 maar nog eenmaal dochter zijn kwam even binnen. Wat doordraait in rondjes moet je een uitgang geven. Dus vandaar de blog 🙂

Share Button

Balans….

En dan gebeurt er iets wat je totaal uit je balans haalt, vandaar dat ik ook even niet geblogd heb.

Hoe belangrijk het is om balans te hebben in je leven, om je veilig en comfortabel te voelen met je eigen persoon en de omgeving waar je woont. Ik ervaarde het nadat de man van mijn beste vriendin zomaar – nee niet zomaar, maar hoe en waarom en met welk doel is in deze niet belangrijk- dit leven verliet. Leek het zomaar, was het zomaar geen idee en al wist ik het wel zou ik het niet delen hier noch ergens anders. Waar het omgaat is dat op het moment ik het hoorde, het was heel vroeg in de ochtend dat ik sms jes gemist had, immers mijn telefoon is geen noodlijn meer maar een aanvulling op mijn fijne leven :-). De sms jes waren verontrustend…dus ik appte met mijn duffe hoofd haar dochter “whatsup” …toen hoorde ik dat haar vader was overleden, ging bij mij het licht uit..letterlijk verdwaasd zoveel gedachten die in me op kwamen…werken, er naar toe, tollende gedachten die allemaal voorrang vroegen in mijn hoofd.

Ho ….stop…stil staan. Om wie gaat het en hoe dicht sta je erbij ??? Hoor je er op dat moment, waar moet je zijn. Automatisch gaf ik mezelf antwoorden …dat gesprek op het werk, daar moest ik zijn. Dus even alles gereset – klinkt makkelijk is het niet- en over tot de orde van de dag.

Wel mijn leidinggevende ingelicht welke impact dit op me had. ’s Avonds door naar het huis van mijn vriendin,,,,bijzonder, veel verdriet en gek genoeg kon ik niet janken, wel troosten, daar schijn ik super in te zijn, en passant de bloemen op een vaas gezet en ergens weer naar huis gereden. Zo verliepen enige dagen…de datum van de crematie werd bekend…Uren stond ik te passen, warm weer, wat trek ik aan, uiteindelijk won de zwarte jurk het van alles..toch maar een shawl erbij, warm maar het paste goed ik voelde me er goed in.

Aangekomen bij de locatie waar de dienst zou zijn, trof ik mensen die ik kon en herkende, dit maakte de zware gang makkelijker. Echt makkelijk wordt een uitvaart nooit meer als je er pas 2 hebt gehad – het leek op dat moment pas- het was druk. De man van mijn vriendin was geliefd als mens, als vriend als collega als man en als vader en opa.

De speeches waren bijzonder en mooi…dat ik mijn petje afneem voor Miss D. die toch maar haar Opa roemde om wat hij voor haar was/is. De woorden van mijn vriendin en haar kinderen…ze kwamen binnen.

De muziek…altijd een dingetje maar deze muziek paste bij de lieve schatten zoals ik ze heb leren kennen.De muziek die je van te voren niet weet noch weet je wat een song of tekst met je zal doen…

Op de muziek van:

Op deze muziek ging ik stuk…de woorden, de tekst …het haalde me uit mijn balans, dus eindelijk kwamen de tranen…tranen van dieper verdriet, daar waar het leven door ging hield het voor sommigen op, zeker op dat moment op die dag.

Bijzonder dat woorden in je hoofd opkomen en je hart opent om er een sprankje hoop uit te laten….leven het leven leven…vier het leven, het leven houdt van je….ook op deze momenten waarin een x aantal mensen ook hun dierbaren herdachten en bij het samen zijn nadien ook zei werden genoemd en benoemd.

Het leven is te snel om lang stil te staan….maar toch lieve schatten …jullie F. zal gemist worden in alle dingen en stappen die jullie maken.

Met mijn balans zit het goed, het kostte even tijd maar he…mijn fundering is nadat het 2 jaar geleden bagger was, goed gemetseld en valt niet zomaar om :-).

Balans, hebben en houden, wankelen mag het attendeert je op het feit dat je mens bent met bijbehorende emoties.

Balans in mezelf terug vinden is me terug trekken in mijn paleisje met stapels tijdschriften en feel good movies en soms een avond uit.

Voor mijn vriendin en haar kinderen/kleinkinderen hoop ik dat er balans komt…enne zoals jullie er waren voor mij…mijn schouder is er anytime, anyplace …xxxxx

Liefs E.

Share Button

Balkonliefd…

Een balkon, ooit woonden we in Hengelo in een Duplex woning in een leuke straat 🙂 of daar een balkon was? Ik geloof van wel al was het klein. Mijn herinneringen aan die tijd zijn er maar weinig. In ieder geval niet van het balkon, wel van het bovenhuis wat ik als fijn heb ervaren.

Toen we verhuisden naar een flat met wel twee!! balkons, een aan de voorzijde met vrij uitzicht en een achterbalkon wat uitzicht had op een achterliggende flat met er tussen flinke stroken gras waar veel op gespeeld werd. In de loeiwarme zomers zaten we met alle buren aan de voorzijde in de schaduw van de flat. Met de eerste generatie Turkse mensen kregen we ook groenten e.d. die we nooit hadden gehad, zo ook het snoepgoed turks fruit, zo lekker.

Terug naar de balkons en mijn liefde ervoor. Ik houd niet van tuinieren, nee niet omdat je vies wordt ofzo, maar een tuin is gewoon niet aan mij besteed. Tussen de toenmalige flat en mijn balkon van nu in een appartementen complex lijkt niets op elkaar. Ik heb 1 balkon over de breedte van mijn kamer, groot genoeg voor een fijne stoel, leuke planten en dito bakken alles in de kleuren bleu/blauw en rood :-). Hoezo heb ik iets met Frankrijk 🙂 veel dus :-).

Waar ik vroeger moeite had in de zon te zitten vind ik het in de avondzon heerlijk toeven op mijn balkon. Een fijne stoel met een uitermate fijne relaxstand, kan ik het met lezen, internetten en dromen, goed volhouden.

Balkonliefde..ik ben vast niet de enige die dat super vind 🙂

Liefs E.

Share Button

Nooit….

Ik startte deze blog even terug, me realiserend dat “even” in deze een understatement is.

Waarom ik deze begon is omdat toen mindmappen voor mij niet werkte. Gek genoeg kan ik er nog steeds niks mee en vinden mijn vingers als vanzelf de toetsen op de laptop.

Nooit en nimmer zal ik schrijven over mijn werkomgeving enzo..is mijn werk belangrijk, zeker wel 🙂 maar niet iets wat me in mijn vrije tijd bezig houdt.

Ooit nam ik mijn werk – ben geen eigen baas he – mee naar huis. Inmiddels en die leerschool was keihard, doe ik de deur dicht achter me en stap ik om iets na 17 uur in mijn auto en zet de speakers op keihard. Ik rij naar huis en stap verkwikt uit de auto. Wat muziek met je kan doen is met geen woorden te beschrijven…ehhh nu niet 😉 7 uur in de ochtend en ik tik een blog over nooit…

Ik schrijf nooit over wat er binnen de muren van mijn werk gebeurt het is mijn werk, niet meer en minder, dat hoort daar waar het bedrijf staat.

Zoveel items die mijn hoofd bezig houden. Inmiddels een manuscript gedownload en niet dat het opschiet, maar hé schrijven brengt mij rust.

Ik zei ooit: “schrijven van opstellen ..jee ik kon het echt niet..” zo niks voor mij en nu ..stof genoeg voor een boek..nu nog een vaatje om het goed in elkaar te laten vloeien :-).

Nooit..het woord wat ik het liefst zou schrappen.

Nooit….er is altijd een tweede weg of een ander pad, soms moet je hakken of asfalteren..maar werkelijk als er geen hobbels zijn wordt het immens saai.

Liefs E.

Share Button

Beren…

Ik dacht dat ze weg waren…de beren, maar soms heel soms zijn ze er nog.

Inmiddels weet ik dat ik er zelf alleen iets aan kan doen, dus toch maar een A4 tje gepakt lekker ouderwets omdat het voor mij nog steeds werkt. Opschrijven, waar en wanneer signaleerde ik het, deed ik er niks mee, maar vroeg me wel af….zoveel vragen maar geen antwoorden en dan ineens, kristalliseren zich zaken uit.

Zoals de nieuwe fiets, waarom een nieuwe, de andere was goed, ja hoor maar ik vergat even naar mijn hoofd en hart te luisteren, dat je als je in Lelystad wilt fietsen…je een enorme conditie moet hebben of inderdaad een fiets met iets. Had je geen motor rijles kunnen nemen is me al eens gevraagd…:-). Mijn familie heb ik heilig moeten beloven nooit op een motor te gaan rijden hoeveel vrijheid het ook moge geven. Immers de putdeksels waren ontelbaar in Hengelo zo ook het aantal keren dat ik gevallen ben met een brommer..Nee de 112 synchroon mee laten rijden was ook al geen optie ;-).

Dus nu een fiets met accu….ik ga fietsen en genieten en me niet verontschuldigen “leeftijd” of iets anders….genieten staat op één bij me en als dat impliceert dat ik een e-bike fiets prima 🙂 ik kan er mee leven.

De bruggen ..ze worden appeltje eitje ehhh denk ik dan maar 🙂

Share Button

Een dag Wassenaar…

Afgelopen zaterdag signeerde André Buurman samen met Cees Ligthart zijn boeken bij de Bruna in Wassenaar.

Nu weet iedereen – hmzzz mijn kennissen en vrienden dan 😉 – dat ik op zaterdag altijd iets doe buiten de stad waar ik woon. Mijn kostbare me time die me doet genieten van het moment dat ik wegrij en ontspannen met Mr. Red (mijn auto), you name it and it belongs to you 🙂 de weg de polder uit opdraai. Zo ook deze mooie zaterdag, al dagen had ik me verheugd op een ontmoeting met de schrijver van het boek “Terug naar Arras” waar ik met plezier een recensie voor schreef.

’t Was heerlijk weer, dus auto geparkeerd, echt neem een straat rechts en je kunt uren staan, daarnaast heeft Wassenaar een parkeergarage waar je volgens mij 2 uur kunt staan en van daar uit de stad in kunt lopen. In de stad, ik was er een keer eerder jaren terug, veel mooie winkels met allure en de winkels zoals je die in alle steden wel vind. Genoten van een kop koffie mensen kijkend, druk of rustig wandelend op weg naar wat hen weer bezig hield op dat moment. Dan graven in mijn geheugen, de Bruna winkel …waar was ie ook alweer? Oh ja bij het pleintje aan t einde van de straat met winkels was nog een winkelstraat. Oh, bij het de hoek omgaan een meer dan fantastische wijnwinkel tegen komen, zo een waar je blij van wordt, https://www.jouwwijnvriend.nl/

Rustig een rondje gelopen, fantastische wijnen en alle rust om te kijken, heren ik kom nog een keer terug en zet mijn auto dan dichterbij :-).

Dan zie ik de Bruna, ik loop naar binnen en ja hoor er is iemand die het boek koopt dus neus ik eerst even of een boek mij nog vind 🙂 dat is de manier die voor mij werkt. Niks anders dan de krant van zaterdag die riep..neem me nu mee :-).

Ik loop naar de heren toe en stel me voor, als mijn naam valt licht het gezicht van André zichtbaar op, dit had hij niet zien aankomen ondanks dat ik op facebook wel gemeld had dat ik het zou proberen. Een leuk gesprek volgde met Meneer Cees, het boek “De verschoppeling” gaat over hem en is ook door André Buurman geschreven. Bijzonder is wel dat we alledrie de liefde voor paarden delen. Bizar hoe paarden dit keer mijn pad kruisen, ik de wereld van hobby, buitenrijden en de beide heren Duindigt liefhebbers, kan niet anders met deze drafbaan in hun “bijna achtertuin”.

Ter plekke besluit ik het boek Terug naar Arras nogmaals te kopen en werd het gesigneerd met een ongelooflijk lieve tekst erin. Mijn andere boek schuif ik door naar een vriendin. Dan zeg ik tegen Meneer Cees ik koop het boek maar dan wel gesigneerd door u. Hij lacht zegt, ik ben niet zo een schrijver, ik glimlach en kijk nog eens en zeg u kunt het best, dan gaat Meneer Cees zitten en signeert mijn boek. Glimlachend neem ik het in ontvangst.

Dan wordt ik nog voor gesteld aan de “hoffotograaf” ohhh sorry..de naam ehhhhh “pluis” hoorde ik André ergens zeggen en na een kort gesprek ben ik mijn weg vervolgd.

Buiten had ik een appje van mijn nicht in Lisse of ik kwam koffie drinken en of ik mee wilde eten. Tof dus op naar Lisse, hoe vaak ik nu niet met een routeplanner een verkeerde afslag neem geen idee, werkelijk maar nu kwam ik langs Station Lisse en de auto geparkeerd, jaren denderde ik er langs met de trein bij de uitoefening van mijn toenmalige beroep. Nu was er een kans om te kijken. https://nl.wikipedia.org/wiki/Station_Lisse een aanrader voor een lunch of koffie.

Bij mijn nicht en de kids lekker bijgepraat gelachen en voor het eerst in mijn leven taco’s gegeten, super lekker maar wat een geknoei..me beseffend dat ik inderdaad “ouder” ben geworden.

Lieve mensen, André, Meneer Cees, de fotograaf, jullie maakten mijn zaterdag speciaal.

Nichtlief en kids en vriendinnetjes…t was meer dan gezellig :-).

Liefs E.

Share Button

Vakantieplannen….

Je kunt er niet omheen, vakantieplannen en data’s vliegen over en weer, waar ga je naar toe en hoelang. Ook op mijn werkplek heeft men geboekt of plannen gemaakt of zijn al op de plek van de vakantiebestemming.

Ook ik maakte plannen, september dan maar, mijn verjaardag ontlopend 🙂 omdat ik het alleen een verjaardag vieren in Nederland niet het je van het vind.

Duitsland, route uitgestippeld, van hier naar ergens in Duitsland voor een overnachting, omgeving Berlijn een paar dagen de mail stond al klaar en vanuit daar naar Dresden. Ergens klonk er een belletje in mijn hoofd, niet handig die week omgeving Berlijn…even uit een bubbel stappen hoofd leeg maken. Soms he…kan dat, dit keer omdat de mail nog niet verzonden was naar de omgeving Berlijn. Alles delete mail route en hotels.

Ik kijk naar de kaart van Frankrijk…en dan weet ik het, Luxemburg de stad, Frankrijk, Metz, Bourges, Oradur sur Glane (om de historie) en dan de Loire vallei.

Oradur sur Glane, omdat als er een plek is die alles stil heeft laten staan, na het bloedbad destijds. Ik las ooit het boek “Het meisje uit Oradur” wipikedia heeft er een uitleg over https://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedbad_van_Oradour-sur-Glane

De Loire omdat het Chateau des Dames nog op mijn wensenlijstje staat om te bezichtigen.

Dankbaar dat ik altijd een weg vind in het plannen die bij mij past als mens.

Vakantie even niks dan lekker eten, leuke fijne gesprekken in het land waar ik zo ongelooflijk veel van hou.

Enne duim even dat ik weer pareltjes van cd/dvd’s vind zoals deze van Le Roi Soleil 🙂

Share Button

Raar…

Het is bijna 2 jaar geleden en ik herlas mijn blog wat ik toen schreef in April 2017 “Duizend stukjes” Vandaag leek het gisteren dat het gezegd werd. Toch is er in die 2 jaar veel gebeurd.

Ik nam 500 stukjes mee naar nu, van die 500 stukjes vielen er weer meer en meer af om de nieuwe “mezelf” een plek te geven. Wat ik me niet besefte dat leven en ademen niet genoeg is om door te kunnen. Vandaag realiseerde ik me zomaar dat, de kapper op vrijdag, de metamorfose van mijn ik, mijn nieuwe kleren die ik kocht zaterdag een doel hadden.

De woorden die ik voor de spiegel uitsprak; “Wat wil je uitstralen” naar de buitenwereld en wie wil en wens je te zijn.

Een zoektocht van en naar emoties, van de tranen omdat er niemand was om te helpen met passen in de winkel, ik het schijnbaar alleen moest doen. Ik die niets had met mode, jawel wel de mooie jurken uit het segment catwalk Parijs en New York, wist nu feilloos uit de rekken te halen wat ik wenst en wilde. De schoenen, ja mijn droomschoenen stonden er..ik ben doorgelopen…In de auto kwamen de tranen de immense huilbui…ik kon het toch, maar mens wat kan ik dat het “laten zien aan iemand” missen.

Alleen zijn is goed, mijn leven is goed…alleen zijn is prima maar soms verlang ik naar simpel even een schouder of iemand die even snapt dat je er door zit …Ja het mag, maar makkelijk is het niet.

De zon schijnt het leven is leuk..maar soms is ondanks dat de zon schijnt het even iets meer schaduw als dat ik dacht.

Vanavond kijk ik naar de lucht..zover weg zo dichtbij…

Liefs E.

Share Button

Lezen…

Hoeveel boeken heb je eigenlijk gelezen? werd me gevraagd..ik moet het antwoord schuldig blijven. Lezen, hoe lang lees ik al..even denken, mijn moeder zei altijd: “Als het nog donker is pak je maar een boekje als je wakker bent”.. en toen was ik 4 jaar. Welke boekjes en hoe ik heb leren lezen? Geen idee mam zei altijd..je hebt het zelf geleerd..zou kunnen hoor..geen idee, zo lang geleden.

Wel weet ik dat ik graag en veel boeken las toen ik jong was. Van de boeken Heidi en Stijfkopje naar Pjotr en naar De Kinderen van Bolderburen welke volgorde geen idee…toen kreeg ik zakgeld en stond ik iedere week of iedere veertien dagen bij de boekwinkel voor de boeken van Enyd Blyton die schreef over Pitty op kostschool en De dolle tweeling. Prachtig geschreven meisjesboeken niet lang daarna verslond ik alles van Leni Saris men vond het niks tot ik erachter kwam dat Leni altijd geschiedkundig iets in haar boeken meegaf. Waardevol dus…meer dan een ieder denkt.

Vanuit ergens tijdens ziek zijn het boek Ave Eva van Olaf J. de Landell gelezen. En dan volgen mooie boeken zich in rap tempo op, boeken van romanschrijfsters of thrillers of chicklits. Letters en ik gaan enorm goed samen.

In mijn jeugd las ik 4 boeken tegelijk heerlijk gewoon…tegenwoordig minder tegelijk maar wel meer boeken die hun weg naar mijn huis hebben gevonden. Waar ik toen naar de bibliotheek ging of zoals de Leeszaal in Hengelo…zo vinden boeken mij op weg door een stad/dorp of lezend in een krant.

Zo nam ik Arthur Brand’s boek mee in de tas om de deze week te lezen. De paarden van Hitler, ik las een stuk, wederom na een aankondiging ergens op het www en besloot deze moet ik beslist gaan lezen. Anders dan de titel doet vermoeden wordt Hitler in dit boek zijdelings genoemd en gaat het over het tijdspad van die tijd, meer gaat het over de kunst van oa.https://nl.wikipedia.org/wiki/Josef_Thorak

De kunstenaar die de metershoge beelden van de paarden destijds maakte.

Nu ik rust heb in een huisje in Limburg is het boek dan ook in 2 avonden ok,ok.. en een halve nacht uit. 🙂

Ik kan alleen zeggen…Arthur Brand…wat een parel aan historiek zowel in de kunst als in de voormalige DDR en het Duitsland toen en nu..heb je ons lezers gegeven.

De stille hilfe…ooit hoorde ik er over fluisteren, ja hier in Nederland…later in het voormalig DDR gebied..geheimzinnig gedoe en deed er niks mee…Nu jaren later komt het woord me opzoeken lijkt wel.

Het boek, de beelden, de historiek, de spanning, het hield me bezig tot de laatste bladzijde..chapeau..van mij mag je meer schrijven :-).

Daarbij krijg ik steeds meer respect voor hen die het durven en doen “de geroofde kunst van de joodse mensen weer een plek geven en een podium waar het hoort”.

Voor hen die denken dat ik alleen nog 2e WO lees kan ik gerust stellen…boeken over Frankrijk al dan niet romantisch hebben mijn voorkeur 🙂

Ook dit boek…zul je zelf moeten kopen ..deze leen ik niet uit.

Share Button

Maart…

Het is maart, op naar de lente…21 maart opent het mooiste park in Nederland voor een dietal maanden haar deuren. https://keukenhof.nl/

Ik denk eraan terug, met tranen in mijn ogen..de eerste keer jaren terug met mam samen heel vroeg, ik woonde toen in Haarlem, we waren er voor alle bussen met toeristen aankwamen en reden terug via de binnen door wegen, genietend onderweg van alle bollenvelden.

De tweede keer was samen met Oma, Opa, mijn ouders …bizar zelfde park, later op de dag drukker dan druk , maar genoten hadden we die dag. Koffie met taart…zo fijn.

De derde keer was ik er met mam en pap, dubbel genieten..het kon was haalbaar en wederom genoten van alles. De nieuwe tulpen eigenlijk alles. Later zijn we niet meer geweest…niet haalbaar, t kon niet meer.

Maart hier begon het afscheid, iemand zei: “Als je de vier seizoenen door bent komt het goed”. Niks is minder waar, het lijkt of bij elke stap deze maand zwaarder is dan vorig jaar. Ik doe meer dan mijn best om mijn mind set goed te houden….maar ontkom niet aan het missen van de dingen die ik met ouders deed. Nee ik ga niet naar de keukenhof, maar gun iedereen het mooie waar zij zo intens van konden genieten.

Op naar het aankomende weekend van mooie winkels – ik lief de boekwinkels waar boeken staan, waar het personeel op de hoogte is van boeken en hun schrijvers. Ik hoor jullie denken welk boek….het boek vond mij wederom via een artikel in een krant…De paarden van Hitler…nu kon ik wel het verhaal van de mannenbeelden met toortsen – handig al dat lezen- maar de paarden van….Nee, daar had ik voor zover terug denkend had ik daar nog niets over gehoord.

Dus as. zaterdag ga ik naar Drachten en neem het boek mee als een vondst 🙂 want boeken vinden mij altijd …ik doe niet bewust moeite om een boek te zoeken.

Liefs E.

Share Button