Dag meisje van 3…..

Zomaar een fijne dag, zo stel ik me voor dat je blij keek dat je naar dat leuke park ging met je ouders, je weet wel dat park wat ook geschikt is voor kleine meisjes. Jaren komen er al kindjes, kinderen en oudere kinderen, afhankelijk van de leeftijd al dan niet in gezelschap van papa’s, mama’s en/ of grootouders, broers en zussen.

Nooit heb ik iets gelezen over kindjes die afdwalen naar sloten die er schijnbaar ook zijn. Bizar…heel twitter had en heeft een mening die men niet onder stoelen en banken stak…iets raakte me…want het ging niet meer om hoe of wat, het ging wat men of men dacht enzovoort..vul maar in…vergeten werd:

Hoi lief meisje van 3 ik ken je niet…maar er zijn mensen die je heel goed kennen, je voetstappen, je ademhaling, je lach en je onbezorgdheid…

3 jaar een leven voor je ,…waar ging het mis..is het relevant voor de pijn van alle mensen die je wel heel goed kenden? zoals je papa en ja mama, oma’s en opa;s en de kindjes van de opvang?

Weet je lief meisje van 3 ..er waren veel mensen ongerust er is gezocht naar je, met veel hulptroepen..zij die je vonden kenden je niet en toch …ergens hebben we allemaal iets met meisjes van 3…positief want die lachen kijken nog onschuldig en onbevangen de wereld in.

De wereld van je familie zal nooit meer hetzelfde zijn,

De hulptroepen, de mensen die erbij waren…hun levens zijn voorgoed veranderd.

Dag meisje van 3….ik blaas een kus naar de hemel want die heeft er een sterretje bij…

Dag meisje van 3…ik blaas een kus en een knuffel naar de familie zij moeten het moeilijkste nog doorstaan..

Dag meisje van 3…..ik omhels de mannen van de macht stoere knullen en meiden en op dat moment een verdrietig hoopje in alle  kracht om een meisje van 3..

Dag meisje van 3…zwaait naar de hemel, maak je het daar sprankelend met je lach???

Een oordeel is makkelijk geveld, maar wie zijn de mensen die zo durven te kwetsen….Immers hoeveel van ons hebben kinderen ????

Share Button

Bootjes…varen enzo

Was het echt gewoon zo een weekend dat alles leek te kloppen. Bijna alles dan want alles zou te saai worden grinnn..Ergens veranderde ik een titel en echt dat was gelijk een als een steen door een raam zoiets.  Zo mooi als iemand zei”You can have it all but not all at once”…..geldt niet alleen voor mij maar zeker voor de mensen die dichter bij me willen komen.

Praat, informeer, trek niet gelijk conclusies geeft iemand tijd en neem de tijd. Dat is mijn ervaring van de afgelopen jaren. Bijzondere dingen gebeuren in de laatste periode …ik had een x aantal angsten of dingen die ik moeilijk vind, ja ik weet ‘t lijkt dat ik alles zomaar doe en het me aan komt waaien ..maar he naast sterk heb ik ook een ander kantje…een kantje die ik zelden of nooit laat zien.

Zo ook boten, water en het grote IJsselmeer. Hoe lang is het geleden nog maar dat ik niet over de dijk naar Enkhuizen durfde omdat ik daar associaties mee had, hoe kort is het geleden dat de wereld tastbaar werd voor me, hoe kort is het geleden dat de wereld bestond uit alles behalve mijn leven en mijn ik?

Ik ben er, meer als ooit tevoren 🙂 anders dan ooit…een betere ik dan ooit?? Geen idee maar het laatste jaar heb ik geleerd dan “Nee” ook een antwoord is.

Zo was is afgelopen vrijdag ergens in Nederland, daar waar je voor mij gevoel van Nederland afvalt ;-)…en het was fijn mooi bijzonder.  Leuke mensen veel knuffelen en vooral genieten in de breedste zin van het woord.

Zaterdag mijn dag…beetje dit beetje slapen en suffig zijn winkelen even maar te warm te te veel zon. Het is rond 19 uur als ik besluit, legging aan zwart hempdje en gympen en toch even tussen Almere en Lelystad naar een BBQ met vrienden. Nee ik heb water mee en hoef niks meer te eten.

Aangekomen, wow wat is het druk en gezellig, zie ik veel bekenden knuffel hier en daar om uiteindelijk bij drie enorm lieve mensen te belanden, zij hebben in mijn hart een speciaal plekje, praten waarop er iemand gaat koken en wij verder babbelen. Kom je mee naar de boot??? Ik proest, ik op een boot..in mijn hoofd een stemmetje “angsthaas” en ik denk dat ik niet durf maar de sfeer is goed ik ga mee. Prima uitleg, dun balkje en enorm donker water onder me…ik doe een stap ben op de helft…eng ja moeilijk ja maar he, trillend sta ik op een boot…I did it…angst weg …fijn is anders. We gaan zitten en ik daal af naar de kajuit, cosy zo een boot…aangenaam ook wel. Leuk dat ik het mag zien 🙂 beleven.

Samen met een leuke, lieve dame beland ik weer in een ander bootje…rubber ofzo met motor…geen idee enger dan eng, planeetjes ? geen idee maar de enorme vrijheid en mijn verminderde angst voor ‘t Ijsselmeer is mijn conclusie als we weer bij de boot komen.

Eet je mee, nee ik eet niet mee, waarop ik toch een vorkje mee prik voor we de pier weer op gaan naar de anderen. Super ervaring …in  één woord samengevat is “liefde” het woord voor deze 3 mensen.

Ik heb genoten van fijne, leuke intense gesprekken her en der en dank Don voor zijn uiteenzetting van mij ten tijde van de ziekte van mijn ouders en nu…Dank jullie wel voor mijn mogen zijn.

Het was super heerlijk die avond…een soort van minivakantie om de hoek.

 

Zomaar een stukje 🙂 te lang niks geblogd…ik mis het dus vanaf nu regelmatig weer …

webfind

 

Share Button

Bezinning…..

Vrijheid het woord is de hele week al denderend op alle geluidsgolven aanwezig.

Ik kan niet anders zeggen dat na alle jaren zorgen deze vrijheid die ik nu ervaar me meer waard is dan alle andere vrije jaren voor het zorgen.

Vrijheid is voor mij inderdaad, mijn hart volgen, genieten met een hoofdletter of het nu de feestjes zijn die ik bezoek of de immens leuke waardevolle gesprekken her en der met lieve leuke mensen van alle leeftijden en alle geloven.

Vrijheid is ook even me niet zo goed voelen, even een “verdriet momentje” hebben, inmiddels weet ik dat dat ook maar van korte duur is. Vrijheid is dan ook me even afsluiten van alles en iedereen, terugkomen in mezelf, zodat mijn fundering steviger wordt, zonder dat ik immense muren of gietijzeren gordijnen opwerp.

Vrijheid is ook, in gedachten aan het strand van Normandië staan, in herinnering aan de lieve Amerikaanse mensen , op een respectabele leeftijd, die ik jaren geleden ontmoette op een deel van Omaha Beach. Zij herdachten hun broer, een van de velen die het leven lieten zodat wij nu kunnen doen en laten wat we willen.

Samen de tranen, samen met mijn ouders, zij spraken geen Engels de amerikanen geen Nederlands en de Fransen alleen Frans, deelden we emoties en was ik de brug tussen de duizenden emoties met een wijn en stokbrood. Wat zou ik nu graag dat moment over willen doen…ook dat is vrijheid, je gedachten zijn van jou van niemand anders, tenzij je ze deelt…

Vrijheid is uitgaan, zeggen wat je denkt en wat je wilt/wenst, leuk of niet leuk vindt.

En toch verlang ik soms naar die vrijheid in gebondenheid verbonden met iemand dat me snapt en begrijpt. Die in alle vrijheid kan en durft te zeggen en te vragen en soms het vragen en zeggen overslaat en doet, omdat Hij dat wil.

Vrijheid is bezinnen op wat is, kan en zou kunnen.

Letters ze vinden altijd hun weg op het papier…zomaar een schrijfsel..zomaar ik in een flow..bezinning ‘t brengt veel te weeg op de dag 4 mei …

webfind
Share Button

Mijn eerste vakantie (deel 1)

Huhh…je eerste vakantie??? Hoezo en waarom?? In deze tijd mens het is koud hé…in maart.

Ja juist in deze tijd wilde ik op vakantie. Gewoon 1 week weg, rust, relax, ontspan geen krijsende kinderen op een park.  En mijn eerste vakantie dat klopt, de laatste 7 jaar waren mijn vakantie dagen gevuld met zorgen om zorg, zorgen voor zorg en hoe hield ik alle ballen in de lucht…( achteraf vraag ik me dat wel af).

In de week van 23 tot 30 maart had ik een week vakantie gepland, de week waarin mijn vader vorig jaar overleed. ‘t Was nogal een ding, waar ging ik heen en vooral wat wilde ik zelf. Een week rust een stukje memorylane en doen wat ik gemist had, overal tijd voor nemen, lezen, winkelen en vooral een andere omgeving want als er tranen zouden komen was dat goed.

De eerste week vakantie dus vakantie dagen waarvoor ze bedoeld zijn opgenomen, auto ingepakt en rustig richting Brabant. Lunchen bij een restaurant onderweg, was leuk lekker en gezellig. Aangekomen bij https://www.landal.nl/parken/duc-de-brabant

kon ik de sleutel ophalen voor de blokhut / lodge home geschikt voor 2 personen. Binnen gekomen stond ik even trillend op mijn benen…23 jaar samen met je ouders op vakantie en dan alleen is een dingetje.  Ok, even alle kranen laten stromen, de senseo door laten lopen, spullen uitpakken, plantje op tafel, boeken en tijdschriften. Ik maak een kop senseo koffie en staar voor me uit…vakantie..ik moet er even aan wennen.

‘s Avonds reserveer ik een tafeltje in het restaurant, immers je kunt niet weten of het druk is of niet. Ik krijg een tafel tegen over de open haard. De haard is dus mijn tafelgenoot voor die avond. Hij is knus, geeft warmte en nee hij heeft me niet aangeraakt…saai hij praatte ook niet maar inwendig moest ik grinniken.

Wat eet ik, stokbrood vooraf en een portje. Helaas is het stokbrood erg hard en de hoeveelheid veel. Vreemd anno 2018 kun je nog steeds niet voor 1 persoon iets bestellen 🙂 niet getreurd, wat ik niet eet is jammer dan.  Overal is het eten goed, het is knus en gezellig. Ja minpuntjes ook maar ach ‘t is vakantie :-).

Heerlijk languit op bed, tv aan, cola/malibu en laptop open om wel “bij de wereld te zijn”. Het is rustig en fijn. Ik ga me zo vermaken.

Zaterdag naar Breda, winkelen, zo leuk overal kijken niks moeten heerlijk. Ik beland bij  https://www.iciparisxl.nl/  

voor een dagcrème en een nieuwe parfum. Wat wonderwel lukt. Twilly ‘d Hermes mijn nieuwe geur, fris en verfrissend, net wat ik zocht :-).

Zondag, wakker worden met koffie staan op de veranda, de vogeltjes fluiten, het is mooi weer ( voor Hollandse begrippen). Ik besluit naar de Abdij van Postel te gaan. http://www.abdijpostel.be/contact.php

Auto geparkeerd en rustig aan lopend naar het eerste restaurantje, waar ik binnenstap in een bizar gebeuren, van kroonluchter tot modern, van modern naar Marokkaanse lampen, naar ouderwets paarse stoelen en een geweldige bediening en dito sfeer. Ik drink koffie maak een praatje over het weer en vervolg mijn weg.

De abdij, bijzonder groot en mooi, weer fluitende vogels, ze vallen me echt op dit keer, het maakt blij en een gevoel van weemoed van emoties overvalt me. De kerk is schijnbaar net uit, mensen lopen met maretakken richting hun auto’s, sommigen blijven praten. Het is een gekke dag mijn hoofd en hart smelten samen en emoties jubelen om voorrang in mijn lichaam.

Langzaam druk ik de klinkt van de kapel naar beneden, loop zacht naar binnen, kijk naar het gebrandschilderde raam, het altaar ervoor en dan stromen de tranen over mijn wangen. De kerk de stilte de storm in me, rouw die geen schijn van kans had het afgelopen jaar, alles kwam samen in de kerk van de abdij.  Ik loop naar het deel waar je een kaars aan kunt steken, dit lukt met trillende handen en tranen die blijven stromen. Ik neem plaats op een stoel en denk , herdenk de momenten van liefhebben, van het afscheid van mijn ouders, zwaar ja maar zo mooi dat rouwen kan op zo’n plek ook als je niet gelooft in een god. Ik voelde me thuis warm en opgevangen. De liefde voor kerken was iets wat mam en ik deelden. Ik koester dat gevoel.

Terug  naar het huisje en lekker uitrusten. Moe van alle emoties val ik dan ook als een blok in slaap.

 

 

 

 

 

 

Share Button

Eén jaar later….

Vanmorgen keek ik op Facebook wat er vorig jaar deze dag was…Het was shocking te lezen dat juist op deze dag mijn vader de opmerking heel verdrietig zei: ” Voor mam en mij komt de dood te laat”.  Toen kwam hij binnen vandaag helemaal….niet een beetje nee als een boomerang..stil gleed er een traan over mijn gezicht…Had hij het toen aangevoeld? Pap was een man van weinig woorden maar als hij iets zei of vertelde dan wist je het wel. Pap lag in het ziekenhuis en wist hij meer dan mij …nog meer dan iedereen samen? Geen idee maar ik mis de leuke dingen doen op zaterdag, dus ik ga weer terug naar het begin…de zaterdag is van mij…

Deze dag een jaar geleden de aanloop naar een veranderd leven, waarin ik door moet…dus heb ik gedaan wat ik doen moest om alles weer een plekje te geven. Immers vanaf nu tot april is een tijd van herinneren en een plek geven wat ik vorig jaar in alle hectiek van regelen en afregelen heb vergeten te doen.

Een uitgaansmoment afgezegd en fijn gepoetst, een soeppakket voor vanavond.

Nu  maar fijn te zitten voor een leuke film. Ja een feel good movie 🙂 al tig keer gezien maar wie maalt daar nu om.

Ik, films en feel good momenten om de nare moeilijke lastige momenten een plaats te geven in en buiten de bubbel van rouw. Want rouw om 2 lieve mensen doe je niet constant…dat gaat met vlagen heb ik ontdekt…

Liefs E.

 

Share Button

Het mocht niet zo zijn…

webfind

 

 

 

 

 

Hoe blij was ik iemand gevonden te hebben die veel met me deelt…

Na een fijne intense mooie periode en 2 dagen éénrichtingsverkeer…is het over en uit.

Het leven gaat verder, ik ga verder…sommige dingen zijn not ment to be…zo ook deze.

Ik dank je voor:

de momenten dat je er was

de bijzondere dingen die we deelden

wat je me gaf in alles..vrouw zijn

ik ga het “missen” O/ons in de breedste zin van het woord.

de liefde zit diep…dat maakt het lastig…vast wel..maar hé ik heb echt voor dingen gestaan die lastiger zijn.

Mocht ik je tegen komen waar dan ook ik zal je groeten omdat gewoon omdat jij jij bent en waarschijnlijk niet anders kunt.

Dag skatje…

 

Share Button

Vriendschappen gaan voorbij de sterren….

Het is een rare periode, want echt is het nog “maar” 1 jaar geleden dat de achtbanen van de mantelzorgtrein, die allang geen trein meer was, langzamer gingen rijden,  er hier en daar een bak gevaarlijk schommelde. De periode waarvan nu pas het besef binnenkomt waarom vrienden en vriendinnen zich enorm ongerust maakten over en om mij. Het duurde immers al zo lang. En velen weten het moment te benoemen waarop alles niet meer haalbaar is en men dreigt in te storten.

Dankbaar voor alle vriendschappen her en der op het grote www of heel dichtbij, dat zij er voor me waren en nog zijn want dat het een jaar wordt met emoties is mij wel duidelijk.

Iemand zei: “eerst maar eens de 4 seizoenen.”

Een ander zei: “Je gaat nog diverse moeilijke momenten krijgen.”

Iemand zei….het is tijd om vooruit te kijken :-).

Ik neem mee wat me gegeven is door mijn ouders, de liefde en een groot hart, de  kracht en moed van mijn grootouders waarbij “recht je rug en doorgaan” van mijn Oma Diene mij de jaren door heeft geholpen.

Alles van afgelopen jaar ga ik verzamelen om zo tot een boek te komen. Een boek over 23 jaar samenwonen met je ouders, 7 jaar mantelzorgen en hoe overleef je in 1 jaar 5 verhuizingen, 2 crematies…..Rouwen er staat geen tijd voor, de ene keer is het er de andere keer minder.

Ik weet het, niet makkelijk, maar he…al wordt het voor mezelf…het is goed om te schrijven dat woorden hun weg vinden in helende werking van de ziel. Woorden die mij de weg vertellen als een staccato van 1 woord “begin”.

webfind
Share Button

Ik en muziek gingen jaren niet zo goed samen, zet mij in een winkel zoals jaren geleden Fame in Amsterdam of Concerto in de Utrechtsestraat te Amsterdam en ik raak compleet de weg kwijt. Waar dat het meest op lijkt …een soort van kortsluiting in mijn hoofd.

Eigenlijk had ik dat al in mijn jeugd, waar ik feilloos de weg kon vinden naar boeken in de bibliotheken en boekwinkels was een Lp en later de dvd /cd winkels een licht drama. Nog steeds kom ik er niet graag en bestel ik dan ook met grote liefde bij www.bol.com

Maar ergens tijdens de feestdagen verdwaalde ik letterlijk in een emotionele bui van iedereen missen, nee niet alleen mijn ouders maar ook mijn lief en mijn kracht om dit te kunnen overleven, op het you tube kanaal. Ik begon bij films uit mijn jeugd, zoals Zwillinge vom Immenhof, Heidi de enige echt met Gustav Knuth uit 1965( https://nl.wikipedia.org/wiki/Gustav_Knuth) naar het heden de muziek van Jurk, Claudia de Brij, Lenette van Dongen en dan een stap naar David Garreth, wie????

https://www.youtube.com/watch?v=XH6ZWV5QspA

Vandaar uit belande ik via vele prachtige muziek weer bij vioolmuziek, ergens heb ik een liefde voor deze muziek in al haar variëteiten en kleuren. Daarbij komt de expressie van de bespeler van de viool ook om de hoek kijken.

En via allerlei mooie en minder mooie leuke en gekleurde mensen met hun talenten kwam ik ergens uit bij Lettice Rowbotham.  Haar prachtige uitstraling en haar keuze voor de viool zo bijzonder zo intens mooi. Haar muziek intens en vooral zielen rakend op iedere toon, zoals zij haar viool ?laat zingen…ik ken er weinig, dus chapeau Lettice…oh ook genieten..je houd van haar of haat haar denk ik persoonlijk nee wss niet de dame maar wel de wijze van viool spelen en bespelen, het lijkt bedrieglijk makkelijk …

https://www.youtube.com/watch?v=dxwPdWXL70g

Prachtig wat je gewoon met verdwalen op you tube kunt vinden. Geen winkel nodig, geen verkoper die je een ander pad op leid, gewoon jij en de muziek die je lief hebt zonder het te beseffen wellicht.

Ik persoonlijk hou van muziek die mijn ziel raakt, die de snaar in mijn  hart raakt…bekend of onbekend…

Liefs E.

webfind
Share Button

Hallo 2018…..

1 Januari 2018 …time flies….

De kerstboom opgeruimd, het huis is weer gezellig op een andere manier. Mijn huis, boeken, de dingen die me dierbaar zijn uit het verleden in een fijne combi met nieuwe dingen.

2018 jaren geleden op de middelbare school hadden we het over het jaar 2000. Het jaar met het magische getal, 2000 wat zouden we doen en meer nog wie zouden we dan zijn. Dromen over de toekomst, wat was het leven toen goed, de dromen fantastisch. Tranen gelachen om de dingen die we droomden. Voor velen een fijne waarheid, voor anderen tranen de droom was niet zo zaligmakend als we toen dachten. Oh welke droom?,  ik hoor jullie denken. De droom van de prins op het witte paard,  trouwen de witte jurk het feest en daarna het bekende pad van kinderen en kleinkinderen enzzzz.

Mijn pad liep en loopt anders, geen behoefte aan dat soort jurken en bekende paden. Ik ga voor mijn pad en sinds kort volg ik de keuze van mijn hart. Daarbij horen jurken, high heels de andere ik, de vrouw die ik zo graag wilde zijn misschien al wel jaren, maar altijd verstopt.

Een oud collega zie haar website  http://martinedetroije.nl/raakte me met de zin …de zin die alles zegt wat het is.

“Volg je hart het weet de weg…”

Inmiddels geland in 2018 met jaren van veel geluk en dosis verdriet achter me. Het moest zo zijn om eerst mijn hart af te sluiten mijn leven te kuisen op mijn manier, het ging werkelijk niet anders.

Uiteindelijk ontdooide mijn hart, waren dingen en zaken mogelijk die ik tot voor kort compleet onmogelijk heb geacht.

Zo kreeg ik een fijne chat, we bleven elkaar opzoeken, met iemand die mijn hart verwarmde en de roestige oude sleutel vond naar mijn hart en ziel. Die me liet inzien dat ik er mocht zijn op alle fronten, door wie ik ga stralen ook als hij niet in de buurt of zelfs niet in het land is. Die me attendeerde op het feit dat ik ook mijn tranen mocht laten zien.

Wat er ook gebeurt hoe het ook loopt, ik ga door op de ingeslagen weg en zal nooit meer op deze wijze mijn hart afsluiten voor iets wat groter en mooier is dan ik had verwacht.

Ergens tussen verleden en heden zit een stuk wat ik zou willen uitgummen, wegpoetsen maar ik weet dat het niet gaat en ik altijd ergens een engel heb die blijft kijken over mijn schouder en zegt:  “Schat heb lief maar vergeet niet …..”.  Het niet vergeten, is het niet iets waar we allemaal last van hebben als je al het nodige mee hebt gemaakt? Ik vermoed van wel want immers onze onbezorgde jeugd is al lang geleden.

Geniet van het nu, want morgen, morgen kan alles anders zijn.

Vandaag geniet ik 2018 en drink het geluk als een bijzondere wijn.

Liefs E.

 

 

Share Button

Hallo December…..

webfind

December, morgen is het 1 december en lijken de dagen zwaarder te worden, langer te duren, ben ik graag thuis en ga ik graag weg.  Dubbel dus waarin alles te maken heeft met gezelligheid en terugblikken en vooral /alle kerstliedjes.

Ik heb het gezellig, kan niet anders zeggen dan volmondig ja. Een fijn huis, ingericht zoals ik het graag wenste, lieve vrienden en vriendinnen, al komen ze niet allemaal bij me over de vloer, immers daarin blijf ik redelijk voorzichtig.

De komende maand dus een van de kerstboom opzetten, met gemixte gevoelens, immers de boom stond voor papa die zo genoot van de lampjes, mam van de kerstballen en de sfeer. Terugdenkend aan van de zomer met de verhuizing hoeveel dozen kerstspul ik niet weg heb gedaan…misschien te veel, misschien te weinig..Maar het is tijd voor mij  sfeer, dus heb ik wel zin in de boom maar moeite om te beginnen. Dus de eerste keer als een zombie door een kerstshow bij de Intratuin om verdrietig thuis te komen, binnenkomen en me omdraaien om gelijk weer in de auto te stappen met tranen.  De tweede keer ging beter, een bord gekocht met diverse kaarsen en een gouden slinger voor in een pot met lampjes, rode bessen takken voor tussen gouden takken met lampjes. Blijer ging ik naar buiten, met toch weer die gemengde gevoelens, maar geen tranen gelukkig.

En dan als je denkt dat je alles hebt gehad, dat je meent dat het wel gaat, zijn er zomaar tranen en een gevoel van onmacht. Soms is een liedje wat voorbij komt of een moment genoeg.

Vandaag was het de muziek van Helene Fischer…..

https://www.youtube.com/watch?v=ueo7ewnlfsA

en ook de muziek van McLeods Daughters raakt me tot in mijn hart

 

Hallo December, blij dat je er bent ik kan 2017 afsluiten, want hoe anders zal het zijn deze maand.

Mam en Pap, ik mis jullie deze maand,,,maar echt ik ga het redden,,,mijn stapel tijdschriften, fijne boeken en mooie films…ik en kerst en oud-en nieuw moeten elkaar opnieuw ontdekken…en weet je …Dit jaar kan ik om 00.00 uur gewoon naar bed, alles dicht en slapen 🙂 geen onrust meer maar rust…en toch zal ik het missen…en zal de stilte me gaan overvallen… Ook dit maakt deel uit van een rouwproces wat begonnen is en ik er geen tijd voor had en kreeg.

2017 een bewogen jaar, de laatste loodjes even door…mijn nieuwe blog komt op 1 januari 2018….deze maand heb ik het druk met mezelf en alles een plek geven waar het hoort.

Tot dan….

 

Share Button