Moeder, dochter , minnares….recensie

The House of Books

Via een oproepje van The House of Books https://www.thehouseofbooks.com/ op facebook had ik gereageerd op het recenseren van het boek :

Heleen van Rooyen, Moeder, dochter, minnares…en zowaar, kreeg ik het bericht dat ik een exemplaar kon ontvangen. Heleen van Rooyen, als mens bijzonder als schrijfster?? Diep gravend in mijn geheugen kom ik niet verder dan het boek Godin van de jacht, waar heel Amsterdam in de rij stond, ik het boek een keer zag liggen en dacht neem het mee. Ik heb gelachen dat weet ik nog wel. Het andere pareltje wat ze samen schreef met Marlies Deckers, ja die van de waanzinnige lingerie, genaamd Stout was zo veel beter geschreven en ja er zaten wat jaren tussen. Ook in mijn genres waren veranderd, de boeken en de schrijvers(sters).

Dus nu het boek van Heleen van Rooyen, wat opvalt is dat als je menig interview op de tv gezien hebt en de interviews in de diverse bladen, Heleen schrijft zoals ze praat. Al lezende in het boek, een aaneenschakeling van wat ze meemaakt in haar leven hoor je steeds vaker haar stem doorklinken in het boek. Is het een boek als in één verhaal, nee het is het leven van Heleen opgetekend in diverse columns. Naar gelang wat je zelf hebt meegemaakt, doet het je grinniken zoals het dansen uit de jaren ’80 of er glijd een traan over je wang zoals bij het overlijden van haar ouders. Bram schreef zijn eigen bijdrage in dit toch wel bijzondere boek….hoe lastig moet het zijn geweest, kind van twee mensen die hun privé -zo leek het toen- redelijk aan de buitenkant van de waslijn hingen.

Het boek geeft zoveel meer mooie kijkjes in het heden en verleden van Heleen van Rooyen dan je beseft. Ik die niet houdt van boeken in deze stijl geschreven en toch heb ik genoten van het lezen en vaak dubbel gelegen of mijmeren over : “hoe anders zou de wereld kunnen zijn als we open kunnen zijn over wat we doen en hoe we leven”, Heleen daar benijd ik je wel eens om.

Het laatste stukje is George Michael en Fadi, dit zal een ieder anders lezen en ervaren.

Zijn we allemaal bijzonder, jazeker, Heleen geeft dat moeiteloos weer in dit meer dan bijzondere boek. Een boek wat ik wellicht voorbij zou lopen, maar nu ik het gelezen heb…..een aanrader als in stap eens uit je comfortzone en durf te durven.

Liefs E.

Share Button

Vuurwerk…

Het eind van 2020 nadert, nog 2 weken werken en dan is er 2021.

Bizar dit jaar dat geheel werd overheerst door het alom zich heen maaiende virus Covid19 of Corona. Het virus dat de wereld laat sidderen en met maaiende armen en scherpe messen lijkt wel een gehele generatie van ouderen naar het hiernamaals heeft gedirigeerd. Het virus wat je niet in de hand hebt, die je geliefde, je naaste, je collega, je vriend of vriendin, je oma of opa zomaar neermaait. Het virus kent geen mededogen…bizar is wel dat de mensheid zich waagt hiermee te meten. Regels opgelegd door de regering, wie zich er niet aan houdt, krijgt een boete of nog erger….laten we wel zijn…in de oorlog was er de nsb…nu lijkt het broertje te zijn opgestaan de klikkers die menen dat jij met te veel mensen thuis zit en een feestje hebt…niet alles is wat je hoort en niet alles is wat je ziet.

Verder komt er een vuurwerkverbod, waar ik eigenlijk best blij mee ben. In de jaren dat ik zorgde voor mijn ouders die ziek waren, kwam het misschien wel eens in een write. Maar de reden dat ik nooit weg kon was zo simpel als wat.

Mijn vader lag in zijn jeugd in het zwaarste bombardement oktober 1944 in Hengelo. Tijdens dat bombardement bevond hij zich op weg van zijn werk in verband met het luchtalarm naar huis. Midden is de stad stond het Vios gebouw aan de Beekstraat…daar heeft hij vlak tegen het pand aan opgekruld gelegen tot het over is. Men heeft nadien 4 uur gezocht naar mijn vader, destijds ook nog maar een tiener, liep compleet verdwaasd over de Deldensestraat compleet trillend. Niet weten wat moest en kon, vanaf die tijd had hij een tremor ( een trilling die altijd aanwezig is) in zijn hand. Meer hoorden we er nooit over, t leven ging door en alles werd vergeten…zo leek het.

Wanneer werd zijn tremor erger, ik zag en merkte het als hij zenuwachtig was of met een “woordenwisseling” dus als de emoties een loopje namen met hem. Naarmate hij ouder werd, nam de tremor toe, nooit begrepen waarom tot op dat ene moment,,,dat alles duidelijk was en werd.

Het was een paar jaar geleden dat er carbid werd geschoten, dan werd mijn vader meer dan onrustig. De tv wat harder hielp wel, de mooie uitzendingen op de Duitse tv zenders dan ging het goed maar vanaf 22 uur tot middernacht liep mijn vader van voor naar achter door het huis. Naarmate de knallen donkerder en heviger werden veranderde zijn stap, zijn houding, leek het huis te bestaan uit onrust en een keuken- en achterraam. Geen rust, ogen op onrustig, de blauwe ogen van een klein jongetje dat was wat ik zag.

Dat waren de momenten van sturen en bijsturen en praten en blijven observeren in de hoop dat er rust kwam. Die kwam vaak pas als hij in bed lag, stiekem keek ik wel eens, opgekruld heel klein lag hij daar dan…zijn wereld waarin hij even niemand toeliet.

Naarmate de jaren verstreken werd het erger….toen ik in 2016 op naar 2017 mijn hand op zijn schouder legde…schrok ik niet alleen van hoe mager hij was geworden – was me echt niet opgevallen- en vooral het trillen als een espeblaadje…en toen, toen pas vertelde hij alles in tranen, hoe erg het was dat ene bombardement, hoe zijn moeder had gereageerd….samen hebben we gehuild om iets uit het verleden wat zo lang niet gedeeld was. Het vuurwerk was naast dat mijn vader het mooi vond het meest confronterende uit zijn leven en dat heeft hij bijna tot het laatst toe bij zich zelf gehouden.

Blij dat hij het heeft het gedeeld…en dit jaar ben ik thuis en kijk naar een stille en bijna niet gekleurde hemel (uitzonderingen zullen zijn) en hef het glas met de woorden : “Pap ze zijn stil hoor je het daarboven ook de rust het relaxte…”

Wij keken die avond naar The Red Army Choire op een of andere zender…

Mijn vader was een groot fan van dit koor…helaas verongelukt in 2017…

NU anno 2020, sta ik stil bij “geen vuurwerk” en hoeveel mensen met een trauma op welke manier dan ook blij zijn met dit besluit.

Ik wens iedereen een goede oudejaarsavond en een frisse start in 2021

Liefs E.

Share Button

2020….

Was het een jaar van wow…nee dat was het niet, immers Corona ofwel Covid 19 nam de wereld in beslag. Zowel op het media vlak als vakanties, de dingen die het leven leuk maken en die een onbevangenheid vereisen.

Al drie jaar genoot ik van mijn herwonnen vrijheid na de zorg voor mijn ouders, nooit heb ik het zorgen gezien als een lockdown, maar de bank was mijn plekje, zodra ik de laptop pakte was er “oorlog” lagen er boeken scheef was er “oorlog”…op het werk in die tijd was het onrustig…en nu hebben we covid 19 en is de hele wereld onrustig en in opperste staat van paraatheid.

Ooit zong de Jazz Politie een liedje “ze staan klaar de laarzen zwart gepoetst”…hoe waar want er lijkt een nieuwe versie van de NSB te zijn opgestaan, die van “vier jij een feestje dan bel ik, ben je met meer mensen in huis dan bel ik, draag jij geen mondkapje ik bel….doodeng daarbij lijkt het een kwestie van tijd voor de vlam letterlijk in de pan slaat ergens in de wereld.

Ik ben single, niet altijd even “happy” als ik wel zou willen zijn. Niet altijd happy met mezelf maar overall fijn lekker. Mijn lockdown van een paar jaar geleden doet me meer dan ik wil toegeven…nu kan ik weg en wil ik niet weg…duik ik het liefst onder in mijn huisje in mijn veiligheid…genieten jazeker met vlagen en momenten dat het me allemaal geen zier kan schelen. Want eerlijk als je als een soort van remie over de wereld dwaalt….je wereldje klein wordt ( ik had en heb me zo voorgenomen het mag nooit meer zo klein worden als toen) hoe ga je dan om met die emotie.

Ik heb ontdekt, dat ik doorgedenderd ben in een moordend tempo, na het overlijden van mijn ouders, dat ik nu misschien pas tot rust kom en dat alle emoties die daar bij komen kijken in mijn huis horen en bij mij, dat ik die emoties niet kan en wil delen, omdat ik bang ben dat men het niet snapt maar zegt : “joh t komt goed …of iets in die trant”. Het hoort bij een stukje rouw waar ik 3 jaar geleden geen tijd voor heb genomen noch gekregen…doordoen was het advies….

Ik ben ik, een knokker, ik denkt te snel, ik denk in beelden en ben hsp..dus voel veel meer dan mensen beseffen. Veranderende houdingen ik merk ze en kan er niets mee omdat ik geleerd heb in al die jaren niet alles heeft betrekking op mij.

2020 dit jaar mag uit mijn balboekje…en als covid 19 niet gewoon ergens naar toe gaat waar de zon niet schijnt…en mij en de hele mensheid “het voor eeuwig onbevangen ” afneemt, dat je alles in je vrije tijd moet gaan plannen…dan weet ik nog zo net niet of het leven wel zo prettig dan wel aangenaam is…Voorlopig ben ik als single misschien wel t beste af…mijn bubbel is klein en lijkt oneindig klein te worden…vroeger nam mama mijn vrienden en vriendinnen af, ze pikte ze in…nu hebben we covid 19 die pikt alles in wat het leven leuk maakte. En dan laten we de hele politiek er maar niet bij betrekken want een virus stoppen….ik heb daar zo mijn ideeën over…de toekomst zal uitwijzen wie dit geflikt heeft want alles komt ooit uit…

Dus de kerstboom staat, mijn weekend met kerst redelijk gepland….dus kom maar door met sneeuw en vrieskou 🙂 dat maakt blij…het knisperen van vers gevallen sneeuw samen met de vrieskou…

Als ik een wens mag doen…

Alvast fijne feestdagen en een super goed 2021 dat wensen uit mogen komen en dat het leven leuk wordt 🙂

Dag 2020

De bronafbeelding bekijken

Share Button

Dag Meneer Cees..

Is het echt nog zo kort geleden immers mei 2019 was ik bij de signeersessie in Wassenaar van het boek Terug naar Arras van André Buurman en het boek De Verschoppeling van Cees Ligthart.

Als de dag van gister weet ik nog hoe ik de Bruna in Wassenaar binnenstapte en de beide heren aan een kleine tafel zag zitten. Het boek van André had ik al gelezen maar voor een gesigneerde versie kocht ik er nog een 😉 ernaast lag het boek van Meneer Cees, doe maar zonder Meneer zei hij nog tegen me, ik ben maar een gewone jongen……maar echt een man van een bepaalde leeftijd noem je niet gewoon Cees.

Dus Meneer Cees vertelde over zichzelf, over zijn lieve vrouw, over de makkes van zijn gezondheid en enkele anekdotes uit zijn boek. Een boek welke een humor pareltje pur sang zou zijn, wat ik ontdekte tijdens het lezen.

Bijzonder de schrijfwijze, de humor, het kwajongensgedrag van de jonge Meneer Cees, las ik terwijl ik in gedachten zijn gezicht peilde. De twinkeling de humor..heerlijk.

Vandaag kreeg ik via André het bericht dat Meneer Cees niet meer was, dat hij was overleden aan een Tia die hem inhaalde. Meneer Cees, de lach, de humor, de paarden de verhalen ze blijven als ik denk aan die mooie dag in mei.

Ik hoop en echt Meneer Cees dat je de Vim bus mee neemt want je weet nooit hoeveel bont je daar boven gaat tegen komen.

Dat de humor een mooie aanwinst is voor de hemel…je verhalen een boost krijgen…

Dag Meneer Cees rust zacht….

De bronafbeelding bekijken

Share Button

De schrijfwedstrijd….

webfind

Het is alweer een paar jaar terug, de Libelle had een schrijfwedstrijd…het triggerde behoorlijk ..dus ik heb mijn verhaal ingezonden.

Gewonnen welnee maar mijn boost om het toch te sturen was een overwinning op mezelf :-). Is/was het goed ehhh ….geen idee het is in ieder geval leuk om te doen ..dus mijn winst is veel…zeggen ooit maar nu heb ik het gedaan 🙂 en het maakt me meer dan blij,,De uitslag is bekend dus kan ik zonder nare dingen gewoon mijn ding hier plaatsen :-).

Inderdaad, schrijfwedstrijden, meedoen zo leuk, winnen of niet..ik doe / deed het voor mezelf..

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint…langzaam ga ik zitten op de stoel. Ik pak het cadeau, bekijk het van alle kanten en zet het weer neer. Sta op en schenk een kop koffie in voor mezelf.

Leunend tegen het aanrecht kijk ik naar het pakketje en mijn gedachten gaan alle kanten op. Van wie, door wie en waarom voeren de boventoon van mijn gedachten. Ik ga weer zitten en pak het cadeau en bekijk het nogmaals, voorzichtig maak ik het lint los en haal het prachtige papier er af. Een doosje met prachtige bloemen kijkt me aan met een blik “open me please”…aarzelend maak ik het open.

Er ligt een sleutel in, nee niet zomaar een sleutel, een aparte oude sleutel. Als ik hem in mijn hand neem is het alsof ik me brand. Ik laat de sleutel vallen en schuif met een ruk de stoel achteruit. Dit, dit gevoel ken ik en het is zucht meer dan eng, langzaam neem ik een slok van de koffie. Dan zie ik dat er een envelop in de doos zit. Een envelop met een handschrift wat ik niet ken.


De envelop ziet er duur uit en er staat op voor Miss B. Ja, dat ben ik dus het pakje is echt voor mij. Pfff en nu? Ik bel een vriendin en vertel over het mooi ingepakte cadeau. Dan vraagt ze heb je de brief al gelezen…Nee, nog niet, nou dan zegt ze openen en dan hoor ik je terug. Dan wordt de verbinding verbroken. Ik draai de brief om in mijn handen en besluit nog een kop koffie te nemen.
Ik pak een briefopener en rits met gemengde gevoelens de brief open. Ik kijk nog eens naar de sleutel en begin de brief te lezen.


Beste Miss B.,
U zult zich mij wel herinneren, ten minste dat hoop ik maar. Mijn dagen als conservator bij Chateau Le Penseur zitten er bijna op. Echter naar aanleiding van uw laatste bezoek heb ik een verzoek. Bij dit verzoek hoort de sleutel van de deur van de poort aan de achterzijde van het Chateau. Nee, niet de poort aan de straatkant maar op de hoek is een kleine poort waarvan niemand weet dat deze er zit. U zult wat struiken aan de kant moeten doen, maar dan is er een poort. Naast de poort aan de binnenzijde van de tuin gaat een smal trappetje naar beneden. Zo komt U in de ruimte die vroeger de stilteruimte was en nu de plaats waar alle documenten bevinden die met het geheim van Le Penseur zich bevinden.
Net als Uw opgetekende verhaal over het bezoek van Le Penseur. Hoe de troonkamer U de adem benam, hoe brak u het Chateau verliet en uitgeteld op het gras ging liggen. Inmiddels zijn er meer verhalen die gelijkenissen vertonen met het Uwe.
Beste Miss B. ik hoop dat u mij wilt helpen met de zoektocht naar het gebeuren in de 18e eeuw waar veel over geschreven is maar niemand het ware weet.
Trillend leg ik de brief neer…Le Penseur..zo vaak over nagedacht echter wat er toen gebeurde wat niet prettig niet fijn. Dan zie ik het telefoon nummer op de brief het is in Nederland. He? Ik besluit te bellen en een dame neemt op. Ja, ze weet van de brief of ik bij haar koffie kom drinken. Ik pak mijn agenda en dan zegt ze als het even kan nu.NU!!! Ja, zegt ze de tijd dringt….

Zomaar een verhaal, het echte kasteel bestaat…in Azay le Rideau. Brak moe en uitgevloerd kwam eruit, alsof ik in elkaar was gemept …bizar..ga ik ooit terug?

Tijd, de tijd zal het leren …

Liefs E.

Share Button

De sleutelhanger…

pica by me MK

Nadat de sleutelhanger met de tekst “Believe in yourself” welke ik vlak na het overlijden van mijn ouders kocht in een superleuk winkeltje in Norg het had begeven, zocht al die tijd naar iets anders om aan mijn bos sleutels te hangen. Zoeken, ik doe het nooit want de leukste dingen kom ik tegen tijdens wat ik noem “doelloos winkelen”. Geen pad, geen route soms weet ik bij het ontbijt op zaterdag niet welke plaats ik zal doen. Meestal laat ik dus mijn Mr.Red bepalen samen met de meldingen op de radio :-). Is er ergens een file cq. ongeluk ga ik weg van de snelweg, rechts of links en draai de leuke binnendoor wegen op. Zo ook afgelopen zaterdag, mijn nicht was jarig en tja leuke cadeaus kun je beter wegbrengen dan opsturen per post :-).

Nu ben ik altijd een vroeg mens in mijn vrije tijd, dat uitslapen is nog steeds een dingetje. Mijn lichaam functioneert ook beter bij vroeg opstaan. Dus lekker op tijd weg. Bij de afslag Bovenkerk de afslag en richting Aalsmeer gereden. De stad waar ik ooit woonde samen met iemand. Bizar weinig veranderd dus even gekeken en door via Hoofddorp naar Hillegom. Oh ja er zit in Hillegom een fantastische kaaswinkel, dus voor ik de auto geparkeerd had zag ik een ander winkeltje wat mijn aandacht trok http://www.kadoshophillegom.nl serieus daar moest ik eerst naar toe, of ik nu al andere winkels zag, deze winkel triggerde in alles, gewoon alleen al de buitenkant. Binnen werd ik stil, een leuke dame vroeg “Kan ik je helpen…” en ik hoor mezelf zeggen: “als het mag wil ik graag rondkijken..”. Ja hoor dat mag. Ik zie zoveel leuke mooie dingen dat ik er warm van wordt. Ik voel de goede sfeer die omarmt als een warme deken, ik zie een hart en krijg kippenvel, meenemen dus. Dan is er een molentje met armbandjes en wow sleutelhangers. Ik pak er 1 en lees de tekst op het kaartje “Luister naar je hart en je zult de sleutel naar succes vinden”. Mooi ook de hangertjes een sleuteltje en levensboom passen wel bij me. Ik neem het mee samen met een lief kaartje voor een collega die het wel even kan gebruiken. Vervolgens krijg ik nog een waanzinnig leuk gesprek met Linda 🙂 dank dank voor de mooie woorden, ik kom graag nog een keer terug.

Dan naar de kaaswinkel http://www.boterkaasenolijven.nl woei het is er druk. Ik ben de eerst volgende en de winkel is vol. Er wordt achter de counter overlegd en ja er werd netjes gevraagd “het is nog steeds corona en er mogen maar een x aantal mensen in de winkel zijn” of mensen buiten willen wachten – gelukkig is het droog- maar idd men wachtte netjes buiten. Dan ben ik aan de beurt en besluit tot een stukje geitenkaas met truffel 🙂 lekker hoor maar open niet de koelkast 😉 het riekt nogal en daar moet je wel tegen kunnen.

Dan op naar mijn nicht voor wie ik een leuk pakket met cadeaus heb samengesteld. Ik verplaats me graag in mensen en zoek dan de bijpassende dingen die op mijn pad van “doelloos winkelen” komen. Het staat vol met bloemen en dus blij dat ik iets anders heb bedacht.

🙂 kado foto 23/8/2020 pica by MK

Fijne gesprekken volgen met achternichtjes en mijn nicht 🙂 altijd fijn om er even te zijn.

Na een leuke middag met nog even boodschappen doen samen 🙂 een stuk overheerlijke monchou taart vertrek en rij terug naar huis. Nederland is een postzegel je bent in no time ergens als je maar geniet van de heen en terug weg.

‘s Avonds kijk ik heerlijk de film A star is born. Prachtige muziek ook naast fantastische hoofdrolspelers. Mocht je hem nog niet hebben gezien…kijken dus. Kaasje, wijn en vooral de telefoon uit.

Ik heb mijn hart iets genegeerd geloof ik…:-) en teveel energie gestoken in ja wat…zoveel doe je niet met Covid19 het spontane is/was even zoek maar ik heb het terug gevonden.

Liefs E.

Ps Voor een goed gesprek, een goede film, koffie en/of een fijn glas wijn ben ik altijd in.

Share Button

Het donkere water…

Hoe lang is het geleden, was het werkelijk nog maar zo kort of is het lang geleden. Deze week kwam de dijk (Enkhuizen-Lelystad) ter sprake en de liefde voor water in een totaal andere context. Toch plaatste het me terug op die ene dag. Ik heb niks met de dijk noch met het water…en toch rij ik er af en toe bewust naar toe. Nee niet om te genieten maar om emoties achter te laten van ooit.

Dit keer maakte ik klakkeloos foto’s terwijl enige tranen over mijn wangen liepen. Thuis zag ik weergaloze foto’s van doelloos klikken met een telefoon camera, het maakte me blij en ook mensen met wie ik het deelde.

Soms moeten dingen zo zijn, zo gaan als ze gaan..

Ik kijk naar de hemel zie de blauwe lucht, de zon schijnt…de zon die me verwarmt en omarmt…de kilte van de zee nemen mijn tranen mee…

Zomaar even een blog…zomaar gedachtengoed…

Liefs E

Share Button

Comfortzone…

webfind

En dan besluit je om een nacht te blijven slapen bij vrienden met een boot…de reacties alom waren:

Jij…

Op een boot, jij…

Jee, zou je dat wel doen…

Hoe goed ken je de mensen…

Je kunt niet weg he van een boot…

Ha aan iedereen zou ik willen zeggen: “al het bovenstaande is de mantra die iemand me jaren voor hield ‘Jij, jij kunt dat niet…’ en die zin in alle variaties die het maar mogelijk heeft. Ik heb al lang ontdekt dat ik veel meer kan dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden, op alle vlakken. Wat niet impliceert dat ik nooit struikel of een stap terug moet doen om en uit mezelf. Wanneer gaan jullie de zinnen naar mij toe aanpassen? Ik zou het heel erg waarderen dat afschieten heb ik wel gehad, daar ben ik compleet klaar mee. Oh ja en kun je niet tegen de veranderde “ik” en hoe ik in het leven sta, dan is het wellicht tijd om het of uit te spreken of gewoon mij mezelf te laten zijn.

Laten we wel wezen, mijn leven was grotendeels bepaald en nu, nu laat ik niks meer bepalen door anderen alleen door mezelf. Leidraad daarbij is : “voelt het goed, dan is het ok en bij twijfel niet oversteken”.

Ik ging dus een dag naar vrienden met een boot en had uit mezelf gezegd zal ik blijven slapen, immers de dijk naar Enkhuizen in de avond/nacht is even zo goed niet zo fijn. Dus ‘s morgens, dekbed, kussen, pyama grinnn en de rest van alles ingepakt. Lekker op tijd weg, want vlakbij de haven zit een autodealer waar ik even wilde kijken, nee niet kopen iets met ruim boven budget maar zo fantastisch om te kijken.

Even voor 10 uur gebeld ik ben er en rustig over de steiger die door de wind wel schommelde- en ik toch iets had van oops…gelukkig een klein meisje en een kort gesprekje deden me ontspannen. Heerlijk ontspannen dus..auch de boot iets verder van de steiger af, even denken en ook dat ging super. Knuffelen op minder dan 1 meter, koffie en taart, bed opgemaakt en toen …gingen we zomaar naar Rotterdam 🙂 naar de winkel die al zo lang op mijn wensenlijstje stond.

Aldaar aangekomen, gekeken en alles moest even landen in mijn hoofd, de kleuren, de hoeveelheid, de hoogte van hakken en laarzen…en de sfeerimpressie van de winkel. Lastig ik vind/vond nl veel mooi, echter mijn enkels krijsten al van te voren ….niet doen, please…te hoog, te smal enzzz. Ik paste een paar kobaltblauwe pumps prachtig, dus genomen. Ik probeerde waanzinnige sandalen met dito waanzin hakken…helaas daar gingen mijn voeten noch mijn enkels mee akkoord. Dan toch die mooie overknee laarzen in muisgrijs aangepast..ja joh ik, die niet van passen wilde weten, trok nog een keer mijn sneakers uit. Prachtig maar de twijfel ging niet weg…dus niet genomen. Daarna om de hoek een gezamenlijke meeneem lunch genoten op een bankje in de regen met dito wind. Een stukje koopgoot, in corona stijl ingericht met potten gevuld met Lavendel. Terug naar de auto, terug naar de boot.

Lekker gegeten van de take away menukaart van https://hendrickje-stoffels.nl/

Daarna op pad voor een kop koffie bij vrienden in de kop van Noord Holland, lachen en praten is ons allemaal wel toevertrouwd.

Op de boot heerlijk nog even gepraat, wijntje erbij en dan het bed in.

Daar lag ik dan, een luik boven mijn hoofd met uitzicht op de mast, geluiden die nieuw zijn, alle geluiden, klapperende lijnen, klotsend water, de wind alles was anders maar ‘t voelde vertrouwd en veilig. In slaap gevallen als een blok beton, met hier en daar ruzie met te lange benen of een te kort bed grinnnnnzzzz….UItgerust wakker lekker kletsend over van alles en iemand die dacht dat het echt nog maar uur in de ochtend was ;-)…uiteindelijk toch eruit en ontbijt met koffie. Heerlijk dat samen ontbijten af en toe is een kadootje. Daarna afscheid nemen met een knuffel en terug naar huis. De terugrit was alsof ik een korte vakantie had gehad…

UIt mijn comfortzone ja, maar ik ging binnen de grenzen van mijn comfort…dus was het ok ok.

Dank jullie wel M & E en N & S voor de knusheid, de knuffels het lachen…enzzzz.

bovenstaande is een webfind….

Share Button

Boeken…

webfind

Boeken, bibliotheken ik ben al fan vanaf mijn vierde jaar zo ongeveer. Ik weet nog dat ik voor 6 uur wakker was en eigenljjk niet wist wat te doen, mam en pap wakker maken…dat deed ik dus volgens mij 1 x. Vanaf dat moment zei mam: “als je zo vroeg wakker bent dan ga je maar lezen”.. en vanaf dat moment ben ik van plaatjes boeken gaan lezen. Ongelooflijk veel mooie boeken passeerden in mijn jeugd mijn hoofdkussen, al draaiend van zij naar andere zij en uren op mijn buik verzandend in boeken.

De eerste boeken waren de boeken die ik nu nog bezit…

Eigenlijk denk ik iedere keer misschien moet ik ze maar opnieuw laten binden…

Later de hele Pitty en De dolle tweeling, Stijfkopje, Heidi hele series, welk meisje heeft ze niet gelezen?

Van de meisjes boeken naar de diverse boekenkasten in de familie en de grote ronde mooie leeszaal in Hengelo waar ik uren doorbracht en toch met veel mooie boeken thuiskwam. Nadat ik verhuisde naar het westen van het land was de mooiste bibliotheek wel die in Amsterdam aan de Prinsengracht. Uren dwalen langs oude kasten met boeken van weleer en van nu. Na die verhuizing naar het nieuwe pand kon ik ook daar mijn draai niet vinden. Dus lenen in Almere omdat dat kon vanuit Lelystad. Jaren daar geleend tot het niet meer kon, wat was mijn kussen nat van de tranen, weer inleveren op iets wat ik fijn vond. (Weet je dat ik ieder jaar nieuwe kussens kocht om die reden, zodat mijn tranen niet geheel in mijn hoofd gingen zitten). Geprobeerd de bibliotheek in Lelystad, wat ik daar mis is sfeer dat comfort gevoel wat oude bibliotheken je gaven. Het omarmen van je ik, het blij worden van binnenkomen. Nee Lelystad heeft dat niet in zijn bibliotheek en wat ze gaan doen of niet…ik kom er niet meer.

Ik koop mijn boeken tegenwoordig, minder lezen en gerichter.

Dus kocht ik:

De Hertogin van Danielle Steel, heerlijk wegdromen..makkelijk leesbaar. Danielle is daar goed in als ik niet weet wat ik zal kopen dan besluit ik vaak tot een feel good book van deze schrijfster.

De meisjes van Ravensbrück van Anna Eory, het verhaal een dochter ziet een nummer op de arm van haar vader die ziek is, een naam en het vinden van een jurk is aanleiding om te gaan zoeken naar “wat was er gebeurd en hoe dan want papa was geen jood”…indrukwekkend en binnenkomend.

Viktor van Judith Fanto, het boek ligt op de bank en lacht naar me, pak me dan pak me dan…toch laat ik het even liggen aankomend weekend een lang weekend tijd voor lezen en ontspannen.

De erfenis van Corinna Boman, een fantastisch deel 1 van een trilogie die zich afspeelt in Zweden. Een aanrader en eigenlijk vind ik persoonlijk dat 3 delen in een serie wel het max zijn.

Verder een enorme fan van Danielle Trussoni…https://en.wikipedia.org/wiki/Danielle_Trussoni

Helaas heeft zij niet zo veel boeken maar wel erg mooi …

De sterrengever van Jojo Moyes, in begonnen maar mss is mijn mood nog te onrustig voor dit boek het triggert maar net nog niet genoeg..dus wordt vervolgd..

Tot zover mijn boekenkast in een doorsnede 😉 want echt ik lees zoveel diversiteit…en nee de tip van De zeven zussen hoeft niet…niet mijn genre, terwijl ik Lucinda Riley in andere boeken enorm waardeer.

Liefs E.

Share Button

Lezen en schrijven…

Bizar wat het Corona virus ook genoemd Covid19 met ons allemaal doet.

Het bizarre virus velt bomen van mensen en reduceert per etmaal het aantal bewoners van de wereld. Elk bericht, elke mededeling heeft te maken met woorden als ziek, IC, beademing, longontsteking, hoesten, griep, mondkapjes en beschermende kleding. De periode waarin we de Minister President vaker zien dan ooit tijdens persconferenties enzz…een virus wat in de hele wereld om zich heen grijpt. Iets wat je niet kunt pakken of aanraken wat niet tastbaar is..en toch zo naar is. Inmiddels de nodige bekenden die ziek of zieker dan ziek zijn, op de IC zijn beland of zelfs overleden. Ook zijn er de lichtpuntjes van hen die het beter gaat, die van de beademing af mogen en de IC kunnen verlaten.

Er is een 1 1/2 meter maatschappij, knuffelen is er niet meer bij, alles de hele wereld staat stil, iedereen blijft zoveel mogelijk thuis of doet dingen alleen.

Ik zie mezelf soms als in de laatste 2 jaar met mijn ouders waarin bijna alles onmogelijk was en ik stil stond in een wereld die meer en sneller draaide dan ik soms kon sloffen. Als ik naar nu kijk sta ik op een zelfde punt, met dat verschil dat als ik wegga er geen zorg meer is voor de ander en de klok niet bestaat. Als ik op een bankje ga zitten dromen stil voor me uit is er geen haan die naar kraait. Als ik verdriet heb (nee soms heel soms maar) is er ook niemand die zich er druk over maakt.

Vanmiddag kocht ik een boek en ineens schoot me te binnen dat dit misschien wel de tijd is voor het manuscript vorm te geven wat ik al eens heb ingeladen en waarin een begin is gestart met weergeven wat het met je doet als je eigenlijk op een 0 punt staat van je leven en hoe je kunt gaan genieten vanuit dat punt. Want ja dat was een dingetje toen…en dat is dan een understatement …

Dus neem ik naast werk en lezen de tijd om meer en anders te gaan schrijven. Doelloze tijd omzetten in waardevol voor mezelf, of ik iets ga doen met het manuscript….geen idee want ik ben geen neerlandica, mijn nederlands mankeert her en der vast wel iets aan….maar als het er is..kan ik het altijd hier nog neerzetten….:-)

Omdenken is een kunst die ik me al heel lang eigen heb gemaakt bewust en onbewust want anders zou je geen leven hebben en laat ik op dit moment het leven nog veel te lief hebben….:-)

Ik blijf de zon zien…jij ook …

Liefs E.

Share Button