De schrijfwedstrijd….

webfind

Het is alweer een paar jaar terug, de Libelle had een schrijfwedstrijd…het triggerde behoorlijk ..dus ik heb mijn verhaal ingezonden.

Gewonnen welnee maar mijn boost om het toch te sturen was een overwinning op mezelf :-). Is/was het goed ehhh ….geen idee het is in ieder geval leuk om te doen ..dus mijn winst is veel…zeggen ooit maar nu heb ik het gedaan 🙂 en het maakt me meer dan blij,,De uitslag is bekend dus kan ik zonder nare dingen gewoon mijn ding hier plaatsen :-).

Inderdaad, schrijfwedstrijden, meedoen zo leuk, winnen of niet..ik doe / deed het voor mezelf..

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint…langzaam ga ik zitten op de stoel. Ik pak het cadeau, bekijk het van alle kanten en zet het weer neer. Sta op en schenk een kop koffie in voor mezelf.

Leunend tegen het aanrecht kijk ik naar het pakketje en mijn gedachten gaan alle kanten op. Van wie, door wie en waarom voeren de boventoon van mijn gedachten. Ik ga weer zitten en pak het cadeau en bekijk het nogmaals, voorzichtig maak ik het lint los en haal het prachtige papier er af. Een doosje met prachtige bloemen kijkt me aan met een blik “open me please”…aarzelend maak ik het open.

Er ligt een sleutel in, nee niet zomaar een sleutel, een aparte oude sleutel. Als ik hem in mijn hand neem is het alsof ik me brand. Ik laat de sleutel vallen en schuif met een ruk de stoel achteruit. Dit, dit gevoel ken ik en het is zucht meer dan eng, langzaam neem ik een slok van de koffie. Dan zie ik dat er een envelop in de doos zit. Een envelop met een handschrift wat ik niet ken.


De envelop ziet er duur uit en er staat op voor Miss B. Ja, dat ben ik dus het pakje is echt voor mij. Pfff en nu? Ik bel een vriendin en vertel over het mooi ingepakte cadeau. Dan vraagt ze heb je de brief al gelezen…Nee, nog niet, nou dan zegt ze openen en dan hoor ik je terug. Dan wordt de verbinding verbroken. Ik draai de brief om in mijn handen en besluit nog een kop koffie te nemen.
Ik pak een briefopener en rits met gemengde gevoelens de brief open. Ik kijk nog eens naar de sleutel en begin de brief te lezen.


Beste Miss B.,
U zult zich mij wel herinneren, ten minste dat hoop ik maar. Mijn dagen als conservator bij Chateau Le Penseur zitten er bijna op. Echter naar aanleiding van uw laatste bezoek heb ik een verzoek. Bij dit verzoek hoort de sleutel van de deur van de poort aan de achterzijde van het Chateau. Nee, niet de poort aan de straatkant maar op de hoek is een kleine poort waarvan niemand weet dat deze er zit. U zult wat struiken aan de kant moeten doen, maar dan is er een poort. Naast de poort aan de binnenzijde van de tuin gaat een smal trappetje naar beneden. Zo komt U in de ruimte die vroeger de stilteruimte was en nu de plaats waar alle documenten bevinden die met het geheim van Le Penseur zich bevinden.
Net als Uw opgetekende verhaal over het bezoek van Le Penseur. Hoe de troonkamer U de adem benam, hoe brak u het Chateau verliet en uitgeteld op het gras ging liggen. Inmiddels zijn er meer verhalen die gelijkenissen vertonen met het Uwe.
Beste Miss B. ik hoop dat u mij wilt helpen met de zoektocht naar het gebeuren in de 18e eeuw waar veel over geschreven is maar niemand het ware weet.
Trillend leg ik de brief neer…Le Penseur..zo vaak over nagedacht echter wat er toen gebeurde wat niet prettig niet fijn. Dan zie ik het telefoon nummer op de brief het is in Nederland. He? Ik besluit te bellen en een dame neemt op. Ja, ze weet van de brief of ik bij haar koffie kom drinken. Ik pak mijn agenda en dan zegt ze als het even kan nu.NU!!! Ja, zegt ze de tijd dringt….

Zomaar een verhaal, het echte kasteel bestaat…in Azay le Rideau. Brak moe en uitgevloerd kwam eruit, alsof ik in elkaar was gemept …bizar..ga ik ooit terug?

Tijd, de tijd zal het leren …

Liefs E.

Share Button

De sleutelhanger…

pica by me MK

Nadat de sleutelhanger met de tekst “Believe in yourself” welke ik vlak na het overlijden van mijn ouders kocht in een superleuk winkeltje in Norg het had begeven, zocht al die tijd naar iets anders om aan mijn bos sleutels te hangen. Zoeken, ik doe het nooit want de leukste dingen kom ik tegen tijdens wat ik noem “doelloos winkelen”. Geen pad, geen route soms weet ik bij het ontbijt op zaterdag niet welke plaats ik zal doen. Meestal laat ik dus mijn Mr.Red bepalen samen met de meldingen op de radio :-). Is er ergens een file cq. ongeluk ga ik weg van de snelweg, rechts of links en draai de leuke binnendoor wegen op. Zo ook afgelopen zaterdag, mijn nicht was jarig en tja leuke cadeaus kun je beter wegbrengen dan opsturen per post :-).

Nu ben ik altijd een vroeg mens in mijn vrije tijd, dat uitslapen is nog steeds een dingetje. Mijn lichaam functioneert ook beter bij vroeg opstaan. Dus lekker op tijd weg. Bij de afslag Bovenkerk de afslag en richting Aalsmeer gereden. De stad waar ik ooit woonde samen met iemand. Bizar weinig veranderd dus even gekeken en door via Hoofddorp naar Hillegom. Oh ja er zit in Hillegom een fantastische kaaswinkel, dus voor ik de auto geparkeerd had zag ik een ander winkeltje wat mijn aandacht trok http://www.kadoshophillegom.nl serieus daar moest ik eerst naar toe, of ik nu al andere winkels zag, deze winkel triggerde in alles, gewoon alleen al de buitenkant. Binnen werd ik stil, een leuke dame vroeg “Kan ik je helpen…” en ik hoor mezelf zeggen: “als het mag wil ik graag rondkijken..”. Ja hoor dat mag. Ik zie zoveel leuke mooie dingen dat ik er warm van wordt. Ik voel de goede sfeer die omarmt als een warme deken, ik zie een hart en krijg kippenvel, meenemen dus. Dan is er een molentje met armbandjes en wow sleutelhangers. Ik pak er 1 en lees de tekst op het kaartje “Luister naar je hart en je zult de sleutel naar succes vinden”. Mooi ook de hangertjes een sleuteltje en levensboom passen wel bij me. Ik neem het mee samen met een lief kaartje voor een collega die het wel even kan gebruiken. Vervolgens krijg ik nog een waanzinnig leuk gesprek met Linda 🙂 dank dank voor de mooie woorden, ik kom graag nog een keer terug.

Dan naar de kaaswinkel http://www.boterkaasenolijven.nl woei het is er druk. Ik ben de eerst volgende en de winkel is vol. Er wordt achter de counter overlegd en ja er werd netjes gevraagd “het is nog steeds corona en er mogen maar een x aantal mensen in de winkel zijn” of mensen buiten willen wachten – gelukkig is het droog- maar idd men wachtte netjes buiten. Dan ben ik aan de beurt en besluit tot een stukje geitenkaas met truffel 🙂 lekker hoor maar open niet de koelkast 😉 het riekt nogal en daar moet je wel tegen kunnen.

Dan op naar mijn nicht voor wie ik een leuk pakket met cadeaus heb samengesteld. Ik verplaats me graag in mensen en zoek dan de bijpassende dingen die op mijn pad van “doelloos winkelen” komen. Het staat vol met bloemen en dus blij dat ik iets anders heb bedacht.

🙂 kado foto 23/8/2020 pica by MK

Fijne gesprekken volgen met achternichtjes en mijn nicht 🙂 altijd fijn om er even te zijn.

Na een leuke middag met nog even boodschappen doen samen 🙂 een stuk overheerlijke monchou taart vertrek en rij terug naar huis. Nederland is een postzegel je bent in no time ergens als je maar geniet van de heen en terug weg.

‘s Avonds kijk ik heerlijk de film A star is born. Prachtige muziek ook naast fantastische hoofdrolspelers. Mocht je hem nog niet hebben gezien…kijken dus. Kaasje, wijn en vooral de telefoon uit.

Ik heb mijn hart iets genegeerd geloof ik…:-) en teveel energie gestoken in ja wat…zoveel doe je niet met Covid19 het spontane is/was even zoek maar ik heb het terug gevonden.

Liefs E.

Ps Voor een goed gesprek, een goede film, koffie en/of een fijn glas wijn ben ik altijd in.

Share Button

Het donkere water…

Hoe lang is het geleden, was het werkelijk nog maar zo kort of is het lang geleden. Deze week kwam de dijk (Enkhuizen-Lelystad) ter sprake en de liefde voor water in een totaal andere context. Toch plaatste het me terug op die ene dag. Ik heb niks met de dijk noch met het water…en toch rij ik er af en toe bewust naar toe. Nee niet om te genieten maar om emoties achter te laten van ooit.

Dit keer maakte ik klakkeloos foto’s terwijl enige tranen over mijn wangen liepen. Thuis zag ik weergaloze foto’s van doelloos klikken met een telefoon camera, het maakte me blij en ook mensen met wie ik het deelde.

Soms moeten dingen zo zijn, zo gaan als ze gaan..

Ik kijk naar de hemel zie de blauwe lucht, de zon schijnt…de zon die me verwarmt en omarmt…de kilte van de zee nemen mijn tranen mee…

Zomaar even een blog…zomaar gedachtengoed…

Liefs E

Share Button

Comfortzone…

webfind

En dan besluit je om een nacht te blijven slapen bij vrienden met een boot…de reacties alom waren:

Jij…

Op een boot, jij…

Jee, zou je dat wel doen…

Hoe goed ken je de mensen…

Je kunt niet weg he van een boot…

Ha aan iedereen zou ik willen zeggen: “al het bovenstaande is de mantra die iemand me jaren voor hield ‘Jij, jij kunt dat niet…’ en die zin in alle variaties die het maar mogelijk heeft. Ik heb al lang ontdekt dat ik veel meer kan dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden, op alle vlakken. Wat niet impliceert dat ik nooit struikel of een stap terug moet doen om en uit mezelf. Wanneer gaan jullie de zinnen naar mij toe aanpassen? Ik zou het heel erg waarderen dat afschieten heb ik wel gehad, daar ben ik compleet klaar mee. Oh ja en kun je niet tegen de veranderde “ik” en hoe ik in het leven sta, dan is het wellicht tijd om het of uit te spreken of gewoon mij mezelf te laten zijn.

Laten we wel wezen, mijn leven was grotendeels bepaald en nu, nu laat ik niks meer bepalen door anderen alleen door mezelf. Leidraad daarbij is : “voelt het goed, dan is het ok en bij twijfel niet oversteken”.

Ik ging dus een dag naar vrienden met een boot en had uit mezelf gezegd zal ik blijven slapen, immers de dijk naar Enkhuizen in de avond/nacht is even zo goed niet zo fijn. Dus ‘s morgens, dekbed, kussen, pyama grinnn en de rest van alles ingepakt. Lekker op tijd weg, want vlakbij de haven zit een autodealer waar ik even wilde kijken, nee niet kopen iets met ruim boven budget maar zo fantastisch om te kijken.

Even voor 10 uur gebeld ik ben er en rustig over de steiger die door de wind wel schommelde- en ik toch iets had van oops…gelukkig een klein meisje en een kort gesprekje deden me ontspannen. Heerlijk ontspannen dus..auch de boot iets verder van de steiger af, even denken en ook dat ging super. Knuffelen op minder dan 1 meter, koffie en taart, bed opgemaakt en toen …gingen we zomaar naar Rotterdam 🙂 naar de winkel die al zo lang op mijn wensenlijstje stond.

Aldaar aangekomen, gekeken en alles moest even landen in mijn hoofd, de kleuren, de hoeveelheid, de hoogte van hakken en laarzen…en de sfeerimpressie van de winkel. Lastig ik vind/vond nl veel mooi, echter mijn enkels krijsten al van te voren ….niet doen, please…te hoog, te smal enzzz. Ik paste een paar kobaltblauwe pumps prachtig, dus genomen. Ik probeerde waanzinnige sandalen met dito waanzin hakken…helaas daar gingen mijn voeten noch mijn enkels mee akkoord. Dan toch die mooie overknee laarzen in muisgrijs aangepast..ja joh ik, die niet van passen wilde weten, trok nog een keer mijn sneakers uit. Prachtig maar de twijfel ging niet weg…dus niet genomen. Daarna om de hoek een gezamenlijke meeneem lunch genoten op een bankje in de regen met dito wind. Een stukje koopgoot, in corona stijl ingericht met potten gevuld met Lavendel. Terug naar de auto, terug naar de boot.

Lekker gegeten van de take away menukaart van https://hendrickje-stoffels.nl/

Daarna op pad voor een kop koffie bij vrienden in de kop van Noord Holland, lachen en praten is ons allemaal wel toevertrouwd.

Op de boot heerlijk nog even gepraat, wijntje erbij en dan het bed in.

Daar lag ik dan, een luik boven mijn hoofd met uitzicht op de mast, geluiden die nieuw zijn, alle geluiden, klapperende lijnen, klotsend water, de wind alles was anders maar ‘t voelde vertrouwd en veilig. In slaap gevallen als een blok beton, met hier en daar ruzie met te lange benen of een te kort bed grinnnnnzzzz….UItgerust wakker lekker kletsend over van alles en iemand die dacht dat het echt nog maar uur in de ochtend was ;-)…uiteindelijk toch eruit en ontbijt met koffie. Heerlijk dat samen ontbijten af en toe is een kadootje. Daarna afscheid nemen met een knuffel en terug naar huis. De terugrit was alsof ik een korte vakantie had gehad…

UIt mijn comfortzone ja, maar ik ging binnen de grenzen van mijn comfort…dus was het ok ok.

Dank jullie wel M & E en N & S voor de knusheid, de knuffels het lachen…enzzzz.

bovenstaande is een webfind….

Share Button

Boeken…

webfind

Boeken, bibliotheken ik ben al fan vanaf mijn vierde jaar zo ongeveer. Ik weet nog dat ik voor 6 uur wakker was en eigenljjk niet wist wat te doen, mam en pap wakker maken…dat deed ik dus volgens mij 1 x. Vanaf dat moment zei mam: “als je zo vroeg wakker bent dan ga je maar lezen”.. en vanaf dat moment ben ik van plaatjes boeken gaan lezen. Ongelooflijk veel mooie boeken passeerden in mijn jeugd mijn hoofdkussen, al draaiend van zij naar andere zij en uren op mijn buik verzandend in boeken.

De eerste boeken waren de boeken die ik nu nog bezit…

Eigenlijk denk ik iedere keer misschien moet ik ze maar opnieuw laten binden…

Later de hele Pitty en De dolle tweeling, Stijfkopje, Heidi hele series, welk meisje heeft ze niet gelezen?

Van de meisjes boeken naar de diverse boekenkasten in de familie en de grote ronde mooie leeszaal in Hengelo waar ik uren doorbracht en toch met veel mooie boeken thuiskwam. Nadat ik verhuisde naar het westen van het land was de mooiste bibliotheek wel die in Amsterdam aan de Prinsengracht. Uren dwalen langs oude kasten met boeken van weleer en van nu. Na die verhuizing naar het nieuwe pand kon ik ook daar mijn draai niet vinden. Dus lenen in Almere omdat dat kon vanuit Lelystad. Jaren daar geleend tot het niet meer kon, wat was mijn kussen nat van de tranen, weer inleveren op iets wat ik fijn vond. (Weet je dat ik ieder jaar nieuwe kussens kocht om die reden, zodat mijn tranen niet geheel in mijn hoofd gingen zitten). Geprobeerd de bibliotheek in Lelystad, wat ik daar mis is sfeer dat comfort gevoel wat oude bibliotheken je gaven. Het omarmen van je ik, het blij worden van binnenkomen. Nee Lelystad heeft dat niet in zijn bibliotheek en wat ze gaan doen of niet…ik kom er niet meer.

Ik koop mijn boeken tegenwoordig, minder lezen en gerichter.

Dus kocht ik:

De Hertogin van Danielle Steel, heerlijk wegdromen..makkelijk leesbaar. Danielle is daar goed in als ik niet weet wat ik zal kopen dan besluit ik vaak tot een feel good book van deze schrijfster.

De meisjes van Ravensbrück van Anna Eory, het verhaal een dochter ziet een nummer op de arm van haar vader die ziek is, een naam en het vinden van een jurk is aanleiding om te gaan zoeken naar “wat was er gebeurd en hoe dan want papa was geen jood”…indrukwekkend en binnenkomend.

Viktor van Judith Fanto, het boek ligt op de bank en lacht naar me, pak me dan pak me dan…toch laat ik het even liggen aankomend weekend een lang weekend tijd voor lezen en ontspannen.

De erfenis van Corinna Boman, een fantastisch deel 1 van een trilogie die zich afspeelt in Zweden. Een aanrader en eigenlijk vind ik persoonlijk dat 3 delen in een serie wel het max zijn.

Verder een enorme fan van Danielle Trussoni…https://en.wikipedia.org/wiki/Danielle_Trussoni

Helaas heeft zij niet zo veel boeken maar wel erg mooi …

De sterrengever van Jojo Moyes, in begonnen maar mss is mijn mood nog te onrustig voor dit boek het triggert maar net nog niet genoeg..dus wordt vervolgd..

Tot zover mijn boekenkast in een doorsnede 😉 want echt ik lees zoveel diversiteit…en nee de tip van De zeven zussen hoeft niet…niet mijn genre, terwijl ik Lucinda Riley in andere boeken enorm waardeer.

Liefs E.

Share Button

Lezen en schrijven…

Bizar wat het Corona virus ook genoemd Covid19 met ons allemaal doet.

Het bizarre virus velt bomen van mensen en reduceert per etmaal het aantal bewoners van de wereld. Elk bericht, elke mededeling heeft te maken met woorden als ziek, IC, beademing, longontsteking, hoesten, griep, mondkapjes en beschermende kleding. De periode waarin we de Minister President vaker zien dan ooit tijdens persconferenties enzz…een virus wat in de hele wereld om zich heen grijpt. Iets wat je niet kunt pakken of aanraken wat niet tastbaar is..en toch zo naar is. Inmiddels de nodige bekenden die ziek of zieker dan ziek zijn, op de IC zijn beland of zelfs overleden. Ook zijn er de lichtpuntjes van hen die het beter gaat, die van de beademing af mogen en de IC kunnen verlaten.

Er is een 1 1/2 meter maatschappij, knuffelen is er niet meer bij, alles de hele wereld staat stil, iedereen blijft zoveel mogelijk thuis of doet dingen alleen.

Ik zie mezelf soms als in de laatste 2 jaar met mijn ouders waarin bijna alles onmogelijk was en ik stil stond in een wereld die meer en sneller draaide dan ik soms kon sloffen. Als ik naar nu kijk sta ik op een zelfde punt, met dat verschil dat als ik wegga er geen zorg meer is voor de ander en de klok niet bestaat. Als ik op een bankje ga zitten dromen stil voor me uit is er geen haan die naar kraait. Als ik verdriet heb (nee soms heel soms maar) is er ook niemand die zich er druk over maakt.

Vanmiddag kocht ik een boek en ineens schoot me te binnen dat dit misschien wel de tijd is voor het manuscript vorm te geven wat ik al eens heb ingeladen en waarin een begin is gestart met weergeven wat het met je doet als je eigenlijk op een 0 punt staat van je leven en hoe je kunt gaan genieten vanuit dat punt. Want ja dat was een dingetje toen…en dat is dan een understatement …

Dus neem ik naast werk en lezen de tijd om meer en anders te gaan schrijven. Doelloze tijd omzetten in waardevol voor mezelf, of ik iets ga doen met het manuscript….geen idee want ik ben geen neerlandica, mijn nederlands mankeert her en der vast wel iets aan….maar als het er is..kan ik het altijd hier nog neerzetten….:-)

Omdenken is een kunst die ik me al heel lang eigen heb gemaakt bewust en onbewust want anders zou je geen leven hebben en laat ik op dit moment het leven nog veel te lief hebben….:-)

Ik blijf de zon zien…jij ook …

Liefs E.

Share Button

Maart 2020

Maart is de maand die uit mijn balboekje mag, ziekte en overlijden maakten deze maand 3 jaar terug zwaarder dan ever. Ja dat dacht ik voor kort inderdaad, veranderen aan die mood kan ik niks, alleen zorgen dat het met mij goed gaat en blijft gaan. Een week vakantie fijn lekker leuke gesprekken ik keek en kijk er naar uit. Geen kantoor even geen druk op de ketel, iets met relax en ontspan. Makkelijk als je alleen bent…soms wel soms minder of totaal niet.

Hoe anders is het nu, 22 maart overheerst angst over het Corona virus en is een leven niet eens echt zeker. Wie of wat je bent, een virus heeft geen respect voor status, aanzien, leeftijd of waar je bent/woont in de wereld.

Waren we zo onvoorzichtig dat iets zo om zich heen grijpt? Ik heb er geen idee van of oordeel over, echter sommige dingen vallen mij al een paar jaar op, met hoest, proest voor zicht uit, handen wassen was een dingetje …allemaal tot voor kort Corona gaat de geschiedenisboeken in als het meest heftige wat velen mee maken in hun leven.

Angst is een psychologisch verklaarbaar woord, maar als angst overgaat in paniek dan vervalt het rationele denken en neem het alles over…paniek was mijn moeders wereld, hoe erg? dat is een ander verhaal maar geloof me een staat van paniek is “alles gaat over jouw grenzen van toelaatbaarheid heen”. Dus in mijn visie is angst gegrond als het tastbaar of voelbaar is. Je mag angst hebben voor de tandarts de hitte van vuur…

Paniek en angst voor een virus is als zand wat door je vingers glipt. Het is niet vast te pakken, niet om te buigen..het is willekeurig en je kunt er niet van weg lopen of je omdraaien om het niet te zien. Onzichtbaar, sluipend, misselijkmakend virus. Ik werd gevraagd ben jij niet bang dan….dat zette me aan het denken.

Ben ik bang voor het virus..ik kan en wil niet bang zijn voor iets wat ik niet kan omkeren in een andere beleving.

Maart de maand van ontluikende bomen, tulpen op hun mooist, legio toeristen her en der, drukke luchthavens, uit eten met vrienden, lieve leuke gesprekken…maart 2020 is totaal anders, mensen werken thuis, winkels zitten dicht of hebben gewijzigde openingstijden en toch…..ben ik bang voor een lock down dat alles stilstaat en ik me afvraag hoeveel mensen dat gaan overleven. Mensen als jij en ik….met allemaal eigen hoofden, denk- en zienswijzen.

Gezelschapdsdieren zijn we geworden…maar hoe overleeft de mens alleen alhoewel we wel social media hebben veelal familie (eigen) of je (zelfgekozen) family.

Ik zat 7 jaar in een mallemolen met 2 zieke mensen 24/7 deed er een baan bij …en de laatste 2 jaar van die 7 jaar was hell on earth…steeds verder geisoleerd, het andere woord noem ik bewust niet 🙁 omdat ik dat nog steeds niet kan en wil…

Het heden …je mag nog steeds naar buiten, niemand die zegt dat het maar 15 min mag, je mag boodschappen doen ook langer dan 15 min, maar hou in vredesnaam die 1 1/2 meter afstand.

Petje af voor de mensen die hun leven op het spel zetten voor alle mensen die ziek zijn/worden/sterven. Ik vermoed dat er nog aardig wat trauma’s zijn als het virus in de ban is…het meest moeilijke ooit.

Ik ga een week naar de bossen, wandelen me afzonderen want de laatste week maart is zo voorbij…

Lieve papa deze is voor jou omdat je er zo van genoot destijds…time changes, music stays forever…

https://www.youtube.com/watch?v=H9jClSJozaI

Liefs E.

Share Button

Een boek..Adem…..

webfind

Hoe anders dan de titel zegt of misschien juist dat is het boek…de naam Adem, de hoofdpersoon.

Het begon met een moodbord maken ergens in december http://ernaschrijft.nl/?p=764 waar ook de schrijfster van het boek Natasja Bijl aanwezig was. Ze vertelde over het boek, over de Eritreeër die gevlucht was uit zijn land. Nu hou ik persoonlijk wel van een uitdaging maar wat Natasja deed en doet is meer dan een uitdaging.

Ok het boek, ik volgde haar op https://www.linkedin.com/ hoe ze het boek de markt in zette. Chapeau voor die zet want een boek leeft en ademt als je de goede paden bewandeld..

Ik als lezer kocht het boek, en oh wat is het een mooi boek. Gebonden een mooi kaft een waanzinnig mooie foto op de voorkant. Ik was diep onder de indruk, iemand die zelf alles doet waar geen uitgever aan te pas komt en dan een boek als een trofee neerzetten. Voor ik begon te lezen heb ik het gevoeld, geroken , niks ik voelde niks bij het boek. Een land waar je weinig of niks over hoort…Ik begon waar waarschijnlijk de schrijfster ook is begonnen https://nl.wikipedia.org/wiki/Eritrea want echt graven in mijn geheugen over het land hielp niks..blanco..dit op wipikedia is dan ook het enige wat ik aanloop naar het boek heb gelezen. Ik wilde het grote www mijn onbevangenheid niet laten beïnvloeden. Ik kan zelf wel plaatjes inkleuren 🙂 gelukkig.

Hoe bijzonder dat een jonge jongen het overleeft van Eritrea naar Nederland en dan nog iemand treft die zo uniek en bijzonder is als Natasja. Ik vermoed dat niets voor niets gebeurd en dat beiden er open voor staan er mooie dingen gebeuren.

Het varhaal Adem een jonge vent die het durft. Het regime van Eritrea hard meedogenloos waar het woord empathie nauwelijks een voet aan de grond krijgt. Waar één verkeerde stap zomaar mensen doet verdwijnen. Een dictatuur dus, verder af van Nederland kan iets niet zijn in mijn optiek.

Het verhaal is iets wat je zelf moet lezen, ik ga het niet uit de doeken doen. Het is een aanrader en het schetst het beeld van vluchtelingen waarvan wij soms wellicht te slecht denken en niet weten hoe of wat. Het verhaal van Adem is er een uit duizenden dichtbij en vanuit het hart geschreven door Natasja die Adem een stem gaf en geeft.

Die ene zin uit het boek dendert soms nog voorbij:

“Ik heb Libië overleefd maar ik ben er ook doodgegaan”………..

Hoeveel kan een mens aan vraag ik af na het lezen van dit bijzondere boek? Iets wat me ook bezig houdt is waarom weten we uch ik in ieder geval zo weinig van landen als Eritrea? van de mensen, de keuken, het eten hoe gaan zij om met elkaar hoe leven zij hun leven in een wereld die voor ons ondenkbaar is.

Natasja en Meron…bijzondere mensen zij geven zoveel vluchtelingen een gezicht en meer nog de adem om te geloven in vrijheid.

Ik dank jullie voor een verhaal….wat eigenlijk in iedere schoolbieb zou moeten staan, wat een aanvulling is op zoveel vakken.

Het boek is te koop via, https://natasjabijl.nl/

Share Button

Loslaten en een zwart gat….

webfind

Zomaar een gesprek op een verjaardag….

Heb ik eigenlijk zomaar gesprekjes waar ik ga of sta? Ik kijk even terug de afgelopen 2 jaar en kan eigenlijk alleen maar zeggen dat er in de gesprekken altijd een lading inhoud voor de ander zit en ik leer van de communicatie 😊 iets waar ik ongelooflijk blij mee ben.

Afgelopen jaren vielen de woorden vaak echter ik deed er niets mee, tot afgelopen zondag de woorden in een zin weer voorbij kwamen.

De woorden werden genoemd “het zwarte gat”  en “loslaten”…zij het voor mijn gespreksgenote compleet in een andere context werd genoemd, draaide mijn hoofd terug rijdend naar huis overuren op die woorden en moest ik mezelf tig keer manen tot “opletten” en “dwaal niet af”…het was nogal druk op de snelwegen van omgeving strand naar mijn paleisje in het midden van het land. Na 2 dagen werken werd het maar niet rustig in mijn hoofd, dus nu vliegen mijn vingers (had ik niet een vermoeide rechterhand van repeterende werkzaamheden?) over het toetsen bord, mijn hersens gaan nog steeds vooruit en lijkt mijn hoofd een dicteermachine. Grappig dat het zo werkt bij beeld- en sneldenkers.

Het zwarte gat….

Zij heeft haar baan verloren en vraagt zich af…krijg ik dat nog, het zwarte gat…het traject waar ze in gaat is druk en geloof me lieve dame, dat gat komt niet omdat wat je wilt aan de oppervlakte ligt en er alleen een weg nodig is om het gestalte te gaan geven. Ik zie wel het een en ander, maar het is jouw keuze dus meng ik me daar niet in 😊. Nee ook niet als je me lief aankijkt of vraagt. Het universum heeft het pad bijna klaar nu jij nog de juiste schoenen en handvaten en dan kijk je straks terug en denkt “oh dat moment dat was het…”.

Of ik in een zwart gat ben gevallen, ik schrok van de gedachte misschien was dat het moment van terugkijken, ik doe het niet meer zo vaak, ik kijk liever naar de weg voor me dat is de uitdaging. Had ik een zwart gat, ja na de overlijdens van mijn beide ouders..had ik een moment van grote leegte en dubbele angst, mijn leven beperkte zich tot een ritje Ermelo/Harderwijk zo ongeveer en pendelen tussen huis en ziekenhuis cq verzorgingshuizen. Terugkijkend als in een film werd mijn  wereld kleiner en kleiner. Besef je wel eens hoeveel de wereld veranderd als je geen werkelijke deelnemer meer bent aan de wereld. De sociale media waar je vrienden je een steun in de rug geven dat was fijn, meer dan waardevol. Maar he, de snelweg op was voor mij het “zwarte gat” alles was snel en lastig, wegen waren verlegd en naar een kleine plaats in Friesland was genoeg voor een momentje paniek….de rotonde bij Joure ik deed het toch maar. Van daaruit de wegen verkend meer gaten gedicht dan ik dacht. Dank aan alle lieverds die misschien wel iets snapten van mijn wereld maar erover praten deed en doe ik niet ..tot nu. In Amiens stond ik midden op een kruispunt en kon geen kant op compleet blokkeren …dat was zwart tot het moment dat mijn hoofd noemde “Amsterdams rijden…” dus gas geven en een middelvinger her en der maar ik deed het maar weer. Nog eens een stukje terug, zwarte gaten…het opruimen van het huis waar ik 23 jaar woonde met plezier een kerstboom die me letterlijk in een zwarte klei deed zakken, zo ook het optuigen in december 2017. Kan het zwarter geen idee, ik doe niet aan zwart het is niet mijn kleur niet bij mij passend ook.

Loslaten…

Loslaten kan alleen als je iets krampachtig vasthoud. Dat kan een baan zijn die je niet meer past zoals hij je paste toen je eraan begon, of dat het geen uitdaging meer geeft aan je wezenlijk willen en kunnen zijn wie je bent.

Voor mij was loslaten vooral opnieuw leren leven en mezelf op de kaart zetten zoals ik mezelf wilde zien en niet zoals mijn moeder me graag zag. Loslaten was ook alle keren koffie drinken in het huis waar mama gewoond heeft. Loslaten van een wereld waarin ik me fijn en geborgen voelde tot het moment dat ik me realiseerde dat ik moest loslaten dat het mijn voorland was en er nog een wereld was die mooier en uitdagender was. Vanaf dat moment ging mijn eten beter had ik minder last dat mijn maag dichtsloeg bij het minste of geringste, het overkomt me nog wel eens maar dan duurt het in de regel een dag of drie dat het weer normaal is.

Loslaten is ook de pippi in me loslaten en uitgaan onbezonnen en gek doen binnen de perken van mogelijkheden in een andere wereld. Loslaten is ook het idee dat iedereen gelukkig moet zijn, loslaten is gelukkig zijn met wat je hebt en wat erbij komt moet een meerwaarde zijn in alles, kost het dan is het niet goed genoeg voor je.Het zwarte gat en loslaten t hield me bezig en met een klein kwartiertje tikken toch weer een aardige blog in elkaar getimmerd.

De woorden hebben zijdeling is ook te maken met rouw, je baan verliezen is iets anders dan stappen maken om een andere baan te kiezen. Toch geloof ik dat de lieve dame van het gesprek het niet zo ervaart als rouw maar als een soort opluchting die even tijd nodig heeft om te landen in haar hele wezen. Tezamen met landen en accepteren kristalliseert zich haar toekomst wel uit. Bijzonder is dat we elkaar nooit zo vaak zien maar toch de meest mooie gesprekken kunnen hebben.

Lieve dame ik dank je voor een mooie vriendschap …tot snel

Liefs E.

Share Button

Herinneringen ….

Soms vraag ik me af, gaat het ooit over, wordt het ergens minder?? Oh wat ..het missen van de mensen die zolang deel uit hebben gemaakt van mijn leven in alle facetten. Vlak voor kerst werd een buurman opgenomen in het ziekenhuis, natuurlijk ga ik mee op bezoek, natuurlijk kan ik dat ook al weet ik dat dat niet zo is, dat wat ik doe meer dan energie kost, meer dan iemand anders ooit zal beseffen….en wat ik ooit zal vertellen…

Ik reed want dan hoefde ik niet na te denken over hoe en als en wat als en hoe dan en waarom doe ik het überhaupt. De auto geparkeerd, tot daar had ik alles redelijk onder controle, mijn ademhaling werd anders toen we het ziekenhuis binnen liepen..de buurvrouw en me myself and i…ik geloof niet dat iemand iets merkte van de onrust die in me huishield op dat moment…dat moment van lezen van bordjes Interne en oncologie die me ver terug voerden in de tijd. Die me lieten belanden in die nare wachtkamer in het AMC afd. bloedziektes….nee geen tijd ik kom voor iemand anders, fruitmandje mee, leesboekjes mee…t moet lukken…adem in adem uit en weer hoor ik heel sterk iemand zeggen : “Recht je rug, schouders naar achter en door ….” op die stem heb ik jaren geleefd op dat zinnetje lukte toen alles zo ook nu. Een heel uur hebben we gepraat en gezeten, ik voelde er te veel dus alle hekwerken omhoog, ik zag te veel…ik liet het niet toe, niet in de mate dat ik het deed met mijn ouders. ander ziekenhuis ander persoon…ik mag doen maar ik mag van mezelf nooit meer zo diep gaan als toen.

De kerst voor de deur, niks gepland, geen zin, geen enkele manier om rust te vinden, niet in lezen niet in wandelen…en toch is er rust, de kerstboom geeft troost, de engelen die mama mooi vond, de lampjes van papa…ze zijn er altijd een beetje in meer of mindere mate…Dan een uitnodiging van lieve vrienden na een fijn gesprek over “opruimen” dat één woord genoeg is om ja te zeggen. Opruimen dus op tweede kerstdag, een bijzonder leuke aangename dag kan ik vertellen. Het zijn dan ook waanzinnig lieve vrienden, waarin veel over en weer gaat.

Vanmorgen was ik shoppen in Lemmer en wandelen even km maken in de vrieskou, lopend langs de winkeltjes het water merkte ik dat de onrust in me verdween en ik weer oog kreeg voor fijne dingen. Ik kocht een windlicht met de Franse lelie voor mijn huis. Comfort momentjes die ik koester, Frankrijk in Nederland tegen komen…hoe fijn is dat :-).

Langzaam daalt het in, dat een bezoek aan ziekenhuizen niet meer mijn ding zijn, dat het me te veel uit balans haalt. Dat balans in me zo ongelooflijk belangrijk is. Ik dus inderdaad te veel heb gegeven in de uurtjes van en naar en in een ziekenhuis.

Ik ga nog meer mijn weg afbakenen in gezonde dingen voor mijn geest. Als dat impliceert dat ik kaartjes ga sturen ipv bezoekjes afleggen…so be it.

Al is er altijd de keuze van: ” ben ik van meerwaarde om er te zijn en hoe dicht staat iemand bij me..” Dat zal de maatstaf zijn om ergens wel of niet te zijn.

Missen ik mis ze, anders dan voorheen maar na het lezen van mijn schrijfsel De mantelzorgtrein….weet ik één ding zeker ik ga het niet meer doen..mijn portie zorg was genoeg….

‘t Leven gaat door…nog even en het is 2020 en op mijn agenda staan feestjes en feesten en vrienden enzo…doen wat fijn is en wat energie oplevert.

Ik heb de dagen na oud en nieuw vrij genomen 🙂 een kadootje van en aan mezelf daar ben ik wel enorm goed in geworden :-).

Herinneren blijft dat gaat niet veranderen …en denk aan de mooiste film The Lovely met de waanzinnige muziek waar mijn ouders zo van konden genieten….en glijden er tranen langs mijn wangen…latersssssssss

Share Button