Loslaten en een zwart gat….

Zomaar een gesprek op een verjaardag….

Heb ik eigenlijk zomaar gesprekjes waar ik ga of sta? Ik kijk even terug de afgelopen 2 jaar en kan eigenlijk alleen maar zeggen dat er in de gesprekken altijd een lading inhoud voor de ander zit en ik leer van de communicatie 😊 iets waar ik ongelooflijk blij mee ben.

Afgelopen jaren vielen de woorden vaak echter ik deed er niets mee, tot afgelopen zondag de woorden in een zin weer voorbij kwamen.

De woorden werden genoemd “het zwarte gat”  en “loslaten”…zij het voor mijn gespreksgenote compleet in een andere context werd genoemd, draaide mijn hoofd terug rijdend naar huis overuren op die woorden en moest ik mezelf tig keer manen tot “opletten” en “dwaal niet af”…het was nogal druk op de snelwegen van omgeving strand naar mijn paleisje in het midden van het land. Na 2 dagen werken werd het maar niet rustig in mijn hoofd, dus nu vliegen mijn vingers (had ik niet een vermoeide rechterhand van repeterende werkzaamheden?) over het toetsen bord, mijn hersens gaan nog steeds vooruit en lijkt mijn hoofd een dicteermachine. Grappig dat het zo werkt bij beeld- en sneldenkers.

Het zwarte gat….

Zij heeft haar baan verloren en vraagt zich af…krijg ik dat nog, het zwarte gat…het traject waar ze in gaat is druk en geloof me lieve dame, dat gat komt niet omdat wat je wilt aan de oppervlakte ligt en er alleen een weg nodig is om het gestalte te gaan geven. Ik zie wel het een en ander, maar het is jouw keuze dus meng ik me daar niet in 😊. Nee ook niet als je me lief aankijkt of vraagt. Het universum heeft het pad bijna klaar nu jij nog de juiste schoenen en handvaten en dan kijk je straks terug en denkt “oh dat moment dat was het…”.

Of ik in een zwart gat ben gevallen, ik schrok van de gedachte misschien was dat het moment van terugkijken, ik doe het niet meer zo vaak, ik kijk liever naar de weg voor me dat is de uitdaging. Had ik een zwart gat, ja na de overlijdens van mijn beide ouders..had ik een moment van grote leegte en dubbele angst, mijn leven beperkte zich tot een ritje Ermelo/Harderwijk zo ongeveer en pendelen tussen huis en ziekenhuis cq verzorgingshuizen. Terugkijkend als in een film werd mijn  wereld kleiner en kleiner. Besef je wel eens hoeveel de wereld veranderd als je geen werkelijke deelnemer meer bent aan de wereld. De sociale media waar je vrienden je een steun in de rug geven dat was fijn, meer dan waardevol. Maar he, de snelweg op was voor mij het “zwarte gat” alles was snel en lastig, wegen waren verlegd en naar een kleine plaats in Friesland was genoeg voor een momentje paniek….de rotonde bij Joure ik deed het toch maar. Van daaruit de wegen verkend meer gaten gedicht dan ik dacht. Dank aan alle lieverds die misschien wel iets snapten van mijn wereld maar erover praten deed en doe ik niet ..tot nu. In Amiens stond ik midden op een kruispunt en kon geen kant op compleet blokkeren …dat was zwart tot het moment dat mijn hoofd noemde “Amsterdams rijden…” dus gas geven en een middelvinger her en der maar ik deed het maar weer. Nog eens een stukje terug, zwarte gaten…het opruimen van het huis waar ik 23 jaar woonde met plezier een kerstboom die me letterlijk in een zwarte klei deed zakken, zo ook het optuigen in december 2017. Kan het zwarter geen idee, ik doe niet aan zwart het is niet mijn kleur niet bij mij passend ook.

Loslaten…

Loslaten kan alleen als je iets krampachtig vasthoud. Dat kan een baan zijn die je niet meer past zoals hij je paste toen je eraan begon, of dat het geen uitdaging meer geeft aan je wezenlijk willen en kunnen zijn wie je bent.

Voor mij was loslaten vooral opnieuw leren leven en mezelf op de kaart zetten zoals ik mezelf wilde zien en niet zoals mijn moeder me graag zag. Loslaten was ook alle keren koffie drinken in het huis waar mama gewoond heeft. Loslaten van een wereld waarin ik me fijn en geborgen voelde tot het moment dat ik me realiseerde dat ik moest loslaten dat het mijn voorland was en er nog een wereld was die mooier en uitdagender was. Vanaf dat moment ging mijn eten beter had ik minder last dat mijn maag dichtsloeg bij het minste of geringste, het overkomt me nog wel eens maar dan duurt het in de regel een dag of drie dat het weer normaal is.

Loslaten is ook de pippi in me loslaten en uitgaan onbezonnen en gek doen binnen de perken van mogelijkheden in een andere wereld. Loslaten is ook het idee dat iedereen gelukkig moet zijn, loslaten is gelukkig zijn met wat je hebt en wat erbij komt moet een meerwaarde zijn in alles, kost het dan is het niet goed genoeg voor je.Het zwarte gat en loslaten t hield me bezig en met een klein kwartiertje tikken toch weer een aardige blog in elkaar getimmerd.

De woorden hebben zijdeling is ook te maken met rouw, je baan verliezen is iets anders dan stappen maken om een andere baan te kiezen. Toch geloof ik dat de lieve dame van het gesprek het niet zo ervaart als rouw maar als een soort opluchting die even tijd nodig heeft om te landen in haar hele wezen. Tezamen met landen en accepteren kristalliseert zich haar toekomst wel uit. Bijzonder is dat we elkaar nooit zo vaak zien maar toch de meest mooie gesprekken kunnen hebben.

Lieve dame ik dank je voor een mooie vriendschap …tot snel

Liefs E.

Share Button

Herinneringen ….

Soms vraag ik me af, gaat het ooit over, wordt het ergens minder?? Oh wat ..het missen van de mensen die zolang deel uit hebben gemaakt van mijn leven in alle facetten. Vlak voor kerst werd een buurman opgenomen in het ziekenhuis, natuurlijk ga ik mee op bezoek, natuurlijk kan ik dat ook al weet ik dat dat niet zo is, dat wat ik doe meer dan energie kost, meer dan iemand anders ooit zal beseffen….en wat ik ooit zal vertellen…

Ik reed want dan hoefde ik niet na te denken over hoe en als en wat als en hoe dan en waarom doe ik het überhaupt. De auto geparkeerd, tot daar had ik alles redelijk onder controle, mijn ademhaling werd anders toen we het ziekenhuis binnen liepen..de buurvrouw en me myself and i…ik geloof niet dat iemand iets merkte van de onrust die in me huishield op dat moment…dat moment van lezen van bordjes Interne en oncologie die me ver terug voerden in de tijd. Die me lieten belanden in die nare wachtkamer in het AMC afd. bloedziektes….nee geen tijd ik kom voor iemand anders, fruitmandje mee, leesboekjes mee…t moet lukken…adem in adem uit en weer hoor ik heel sterk iemand zeggen : “Recht je rug, schouders naar achter en door ….” op die stem heb ik jaren geleefd op dat zinnetje lukte toen alles zo ook nu. Een heel uur hebben we gepraat en gezeten, ik voelde er te veel dus alle hekwerken omhoog, ik zag te veel…ik liet het niet toe, niet in de mate dat ik het deed met mijn ouders. ander ziekenhuis ander persoon…ik mag doen maar ik mag van mezelf nooit meer zo diep gaan als toen.

De kerst voor de deur, niks gepland, geen zin, geen enkele manier om rust te vinden, niet in lezen niet in wandelen…en toch is er rust, de kerstboom geeft troost, de engelen die mama mooi vond, de lampjes van papa…ze zijn er altijd een beetje in meer of mindere mate…Dan een uitnodiging van lieve vrienden na een fijn gesprek over “opruimen” dat één woord genoeg is om ja te zeggen. Opruimen dus op tweede kerstdag, een bijzonder leuke aangename dag kan ik vertellen. Het zijn dan ook waanzinnig lieve vrienden, waarin veel over en weer gaat.

Vanmorgen was ik shoppen in Lemmer en wandelen even km maken in de vrieskou, lopend langs de winkeltjes het water merkte ik dat de onrust in me verdween en ik weer oog kreeg voor fijne dingen. Ik kocht een windlicht met de Franse lelie voor mijn huis. Comfort momentjes die ik koester, Frankrijk in Nederland tegen komen…hoe fijn is dat :-).

Langzaam daalt het in, dat een bezoek aan ziekenhuizen niet meer mijn ding zijn, dat het me te veel uit balans haalt. Dat balans in me zo ongelooflijk belangrijk is. Ik dus inderdaad te veel heb gegeven in de uurtjes van en naar en in een ziekenhuis.

Ik ga nog meer mijn weg afbakenen in gezonde dingen voor mijn geest. Als dat impliceert dat ik kaartjes ga sturen ipv bezoekjes afleggen…so be it.

Al is er altijd de keuze van: ” ben ik van meerwaarde om er te zijn en hoe dicht staat iemand bij me..” Dat zal de maatstaf zijn om ergens wel of niet te zijn.

Missen ik mis ze, anders dan voorheen maar na het lezen van mijn schrijfsel De mantelzorgtrein….weet ik één ding zeker ik ga het niet meer doen..mijn portie zorg was genoeg….

’t Leven gaat door…nog even en het is 2020 en op mijn agenda staan feestjes en feesten en vrienden enzo…doen wat fijn is en wat energie oplevert.

Ik heb de dagen na oud en nieuw vrij genomen 🙂 een kadootje van en aan mezelf daar ben ik wel enorm goed in geworden :-).

Herinneren blijft dat gaat niet veranderen …en denk aan de mooiste film The Lovely met de waanzinnige muziek waar mijn ouders zo van konden genieten….en glijden er tranen langs mijn wangen…latersssssssss

Share Button

Dag 2019 en op naar 2020

Het jaar is bijna om, 2019 een toch bijzonder jaar wel.

Een jaar waar uitgaan op een steeds lager pitje kwam te staan, diep in me weet ik dat alles een tijd heeft, dat je balans moet blijven zoeken in alles wat je doet of waar je mee bezig bent. Op een moment dat werkelijk alles in mijn hoofd “te hard en te indringend binnen komt’ is dat moment dat ik me alleen veilig en comfy voel op de bank met lieve leuke fijne films en een stapel glossy tijdschriften. Een fijne wijn of een prachtige likeur.

Mijn vakanties die steeds langer en mooier worden met fijne nieuwe mensen vanuit alle landen waarin ik schijnbaar moeiteloos mensen verbind en dialogen kan aangaan. Nooit zit ik lang alleen op een bankje op een plein of bij een kasteel of in een restaurant.

De mooie gesprekken met de buren in de straat tijdens de bbq of een buurtborrel die ik zeer waardeer, geeft aan dat ik in 2017 de beste beslissing van mijn leven heb gemaakt.

Er is iemand die meer voor me betekend maar de vriendschap is me heel dierbaar. Ik koester dat in mijn hart.
Net als en nog een aantal lieve fijne mensen vanuit de uitgaanswereld die er zijn voor me net als andersom, waarin ik ervaar dat klankborden op welke wijze – zeker als je happy single bent – zo ongelooflijk nodig kunt hebben. De zomer waarbij ik over de dijk kennis maakte met de lieve bijzondere kinderen met hun emoties en mooie momenten…dank jullie wel wel voor die mooie dag.

Op enig moment dacht ik op het werk ik stap eruit, uit het werk weg van alles..ik kon niet meer tegen enzo…dan maar op over en uit. Kan men je zover krijgen, ja dus. Toen kwam de vraag of ik after sales wilde gaan doen en ja ik mocht erover denken. Hoeveel beren ik heb geslecht weet ik niet het waren de “wat als en hoe dan en kan ik nog wel en vooral wil ik wel….” het gesprek was open en fair,met een duidelijk karakter…dat was het moment dat ik brak….Ik heb ja gezegd en ben blij met die stapt. Tevens heb durven aan te geven dat ik graag alle vrijdagmiddagen vrij wil. Dus nu alle vrijdagmiddagen vrij, waarvoor ik maar 2 uur per week heb ingeleverd, het is het beste cadeau van mezelf aan mezelf…en ik ben blij op die plek.

Afgelopen donderdag deed ik een cursus “Manifesteren kun je leren..” bij en verzorgd door https://sparkletrainingcoaching.nl/radical-selfcare-challenge/ heel bijzonder, het verbond mensen.

Het was volle maan, intens mooi, op een buitenterrein in Lelystad in een speciale expressie ruimte waar de vibe goed was gebeurden er dingen in me die bijzonder waren, van vuurrood naar helder wit naar zacht blauw en een ontmoeting met mijn ik over 20 jaar. Heel duidelijk was het antwoord wat kwam : ” Omarm je zelf nog meer dan je al doet, je doet het zo enorm goed..” ik voelde een traan uit mijn ooghoeken glijden ik…mijn ik diep in me wist ik het wel maar dan nog…daarna een moodbord maken.

De volgende items zijn wel bepalend:

  • schommelen>>> ik schommel graag en heb idd ontdekt dat er iets is wat minder eng is dan ik dacht…dus yess please 😉
  • openhheid in relaties en vriendschappen>>> ik kan niet anders
  • het klooster>>>kun je het vergelijken met onze de speciale utigaanswereld waar ik graag ben, ja dus, we gaan voor een hoger doel, beyond the stars
  • complimenten>>>iets waar ik slecht mee om kan gaan dus tja uch neeee niet te veel geven dan ga ik blozen en stotteren 😉
    *Paris j’ai t’aime>>>> de stad waar ik jaren geleden mijn hart verloor, 2020 ga ik terug…
  • Stay wild >>> ik ben er nog niet aan toe om achter de geraniums te zitten…dus zet uitgaan weer op de agenda 🙂
  • Paris>>> ik ben er te lang niet geweest, ik zet de stad waar mijn hart ligt op mijn to go list 2020.

Wensen ja hoor te over…:-) want wie heeft die nu niet ??

Heb fijne dagen met kerst, een goed oudejaar en een sprankelend en gezond 2020.

Share Button

Terugblik 2019…

Het is eind oktober en er is weer bijna een jaar om, een bewogen jaar wel weer. Met enorm veel mooie fijne momenten.

Natuurlijk de nieuwjaarsborrel met de fijne buren uit de straat 🙂 altijd gezellig om elkaar weer eens te spreken. Wat dat betreft kan ik niet anders zeggen…de move naar deze straat heeft me goed gedaan :-).

Uitgaan wat nu een beetje op een lager pitje is komen te staan. Op zich niet erg want ik doe nog steeds leuke fijne dingen.

De vakantie in Arcen was super tof, mooie omgeving om fijn tot rust te komen. Hierbij heb ik wel een note voor mezelf bij gezet. De vakanties zijn van mij…:-) Noteert vast in agenda..mss iets om een spreuk van in huis te hangen/maken zoiets :-).

De voorbereiding voor weer een vakantie naar France met mijn verjaardag…zo blij dat ik die gedaan heb, Reims, Epernay, Chateau de Vicomte onder Parijs ok ok het was een stukkie om. De aankomst in Blois fantastisch gewoon soms sta ik stil bij hoe het was en hoe het nu is …Blois had op dat moment een hoog tranendal gehalte…ik heb er de tijd voor genomen…

Door naar Amboise en de omgeving van kastelen 🙂 mooi weer geen moment heb ik me verveeld, zien, gesprekken me verwonderen en verbazen over zinnen als “rolstoel toegankelijk” en grintpaden grote trappen en geen liften :-).

Terugrijden aan een stuk vanuit Amboise naar Lelystad…volgend jaar boek ik niks, ik zie wel waar ik een hotel vind :-).

De zomer buurt BBQ ook waanzinnig gezellig…

De kerst bij het tuincentrum in Duiven met mijn beneden buurvrouw en haar dametje van 2 jaar een bijzonder leuke ontspannen middag met veel lachen :-). Dat zijn dingen die mij blij maken …die maken dat het leven goed en fijn is.

Op naar de oudejaarsborrel…nog even te gaan..waarbij sommige dingen even een schaduw werpen..maar he…ik kan het en doe het gewoon…

Morgen oh morgen krijg ik een dagcursus Excel bijzonder toch wel na zoveel jaar…

2019 al met al een jaar waarin de harde randen van rouw vervagen, dat er momenten zijn die alles loshalen, soms is een woord een zin genoeg om me even terug te werpen …maar nog steeds dankbaar dat mijn papa zei: “Ga langs de makelaar en ga kleiner wonen en zorg dat je geniet …”. Dankbaar dat mijn mama zei: “Erna heeft nog een leven voor zich, die moet nog leven..”.

Dank voor de tijd die we samen hadden…op het eind van het jaar sta ik stil en proost op de tijd van leven.

Liefs E.

Share Button

Hersenspinsels….

Het is herfst, de blaadjes vallen ik hou van de herfst. Ik hou van de regen en van de bossen die dan heerlijk ruiken, de honden die op je af rennen…mij maakt het niet uit alles kan in de was en je wordt vanzelf onder de douche wel weer warm. Ondanks dat alles ..de fijne wollen deken op de bank, de mooie series of films is er soms iets wat ik mis.

Jij hoor ik je denken mis jij iets?? Je gaat uit zeg je, je gaat uit eten, je hebt het leven lief…ja klopt en toevallig vandaag kwam er een herinnering voorbij op facebook van mijn papa van 3 jaar terug. Mijn papa die me leerde het leven weer lief te hebben. Ik ben mijn papa daar zo intens dankbaar voor en gelukkig deel ik dat ook met mensen die zich in mijn comfort zone bevinden :-).

Maar wat mis je dan…ik mis wel eens een klankbord, een arm een schouder de puurheid van liefde in al zijn facetten. Ja dat kan ik missen, om vervolgens een aanvaring tussen 2 liefdes te zien zomaar ergens en voor mijn gevoel “om niks”…dan denk ik juist..fijn geen gedoe om me heen…

Herfst is de aanloop naar kerst en weer een jaar bijna voorbij …12 weken tot kerst..dit jaar ga ik nergens heen, maak ik het makkelijk en dwaal ik door een bos ergens…wellicht een leuk feestje..iets met lief zijn maar dan anders 🙂

Zo maar woorden uit mijn hoofd….en toch ook niet zomaar…..geen idee mijn vingers tikken als vanzelf de zinnen weg..mijn rustpunt is schrijven vanuit een te vol hoofd.

’t Werkt..de liefde …een spinsel zomaar…weggetikt in luttele minuten…

Share Button

Nieuwe uitdaging..

Zomaar uit het nieuws kwam de vraag “kunnen we straks even zitten”..een zenuwknoop in mijn maag, een hoofd met duizend angsten..de afspraak werd verzet naar de volgende dag.

’s Avonds alleen thuis, niemand om te delen..ik kon niet eten niks, maag dicht..slapen ik haalde de ene beer omver na de andere, niet slapen dus..pjoeter aan…manmanman wat is het s’nachts druk op sommige sites op het www me afvragend wie er een baan heeft en wie niet..ik heb een baan een leuke ook nog eens…weer dat stemmetje Plan B ligt het er nog, jajaja en plan C ook mopper ik. Om 6 uur ’s morgens sta ik op een stille plek in Lelystad en stromen de tranen over mijn wangen..wat als, waarom en hoe dan…en ineens overvalt me een rust. De rust van de omgeving in me opnemend wandel ik even en lees ik her en der namen…stil ik kom er niet meer zo vaak maar t lijkt in beslissingen nemen en durven een van de weinige plekken waar ik mijn hoofd op orde krijg, zodat werken gewoon kan ook met “te” weinig slaap.

Geland op mijn werk gaan we zitten en er wordt me gevraagd of ik iets heel anders wil gaan doen. Het woord Carrière of Ambitie die was ik in alle jaren mezelf voor mijn ouders wegcijferend totaal vergeten, ik dacht gewoon dat het leven stopte als zij er niet meer waren. Nu weet ik dat dat niet zo is maar zo leefde ik wel.

En nu ben ik dus sinds 1 september sales binnendienst af en geland op de afdeling Outbound Sales.

En het is leuk, uitdagend en ik kan er mijn ziel in leggen, mijn stem gebruiken als instrument in de telefoon gesprekken, meeveren met de cadans van de gesprekken.

Blij en gelukkig dat ik ja heb gezegd op de vraag.

Als cadeautje aan mezelf want he ik werk al 41 jaar 🙂 ga ik zo werken dat ik per 1/10 alle vrijdagmiddagen vrij ben…..Dus kom maar door met weekendjes weg, feestjes en legio andere dingen die ik wil gaan doen.

Mijn 2019 …met dank aan de mensen die zagen, merkten dat ik niet meer op mijn plek zat.

liefs E.

Share Button

Nog eenmaal dochter zijn…

Kan één zin zoveel emotie losmaken in een mens, emoties waarvan je zelf had gedacht, ik heb dit een plek gegeven. Niets is minder waar, al eerder schreef ik de blog Rouwen vlak na het overlijden van mijn beide ouders in een korte tijd na elkaar.

Op LinkedIn https://nl.linkedin.com/

volg ik Patty Duijn, https://www.pattyduijn.nl/ , haar blogs en indirect daarin de blogs die zij deelt van anderen over uitvaarten, emoties en alle zaken die daar mee te maken hebben. Zo ook van de week een blog van een uitvaartbegeleidster, die haar moeder had verloren en hoe ze de uitvaart had geregeld. In deze blog zegt ze: ” In de periode van afscheid nemen wil ik vooral dochter zijn en geen uitvaartbegeleidster”….. de blog is meer dan waardevol en mooi, hoe mooi en stijlvol passend bij de persoon die is overleden kan en mag zijn.

De zin die bleef hangen was voor mij ..”nog eenmaal dochter zijn.

Wat was is ik veel voor mijn ouders, natuurlijk was ik dochter, maar in de laatste jaren was ik alles behalve dat. Ik was er altijd dag/nacht als er weer gebeld moest worden met de instanties, die me dan weer wel als dochter zagen, de artsen die me een sparring-partner vonden in behandelingen, maar dochter was ik weer bij het afscheid.

Nog eenmaal dochter zijn de zin der zinnen …

Nog eenmaal dat alles doen wat een dochter met haar ouders hoort te doen, geen ziekte, gewoon onbekommerd leven zonder angst wat de toekomst zou gaan brengen.

Me terdege realiserend dat het moment dat ik me werkelijk dochter voelde…ooit was in een verleden in mijn jeugd. Misschien had het een doel, maar deze zin legde alles op zijn plaats. Onbezorgdheid kunnen en durven ervaren, wat zou ik graag nog één keer dochter willen zijn en doorpraten over het hoe en waarom, zonder dat er deuren dicht gaan, open en fair…..en ja ik zou graag een wandeling maken door de hoofden van mijn ouders zoals ook graag de artsen zouden willen.

Nog éénmaal een blog over dat rouw zomaar komt, het wordt minder, het lijkt te slijten of hoe je het ook een naam wilt geven. Vier seizoenen waren te kort om dingen helder te krijgen, uit te laten kristalliseren. Maar hé na 2 jaar is het tijd voor de toekomst.

De toekomst is van mij die bepaal ik zelf 🙂 maar nog eenmaal dochter zijn kwam even binnen. Wat doordraait in rondjes moet je een uitgang geven. Dus vandaar de blog 🙂

Share Button

Balans….

En dan gebeurt er iets wat je totaal uit je balans haalt, vandaar dat ik ook even niet geblogd heb.

Hoe belangrijk het is om balans te hebben in je leven, om je veilig en comfortabel te voelen met je eigen persoon en de omgeving waar je woont. Ik ervaarde het nadat de man van mijn beste vriendin zomaar – nee niet zomaar, maar hoe en waarom en met welk doel is in deze niet belangrijk- dit leven verliet. Leek het zomaar, was het zomaar geen idee en al wist ik het wel zou ik het niet delen hier noch ergens anders. Waar het omgaat is dat op het moment ik het hoorde, het was heel vroeg in de ochtend dat ik sms jes gemist had, immers mijn telefoon is geen noodlijn meer maar een aanvulling op mijn fijne leven :-). De sms jes waren verontrustend…dus ik appte met mijn duffe hoofd haar dochter “whatsup” …toen hoorde ik dat haar vader was overleden, ging bij mij het licht uit..letterlijk verdwaasd zoveel gedachten die in me op kwamen…werken, er naar toe, tollende gedachten die allemaal voorrang vroegen in mijn hoofd.

Ho ….stop…stil staan. Om wie gaat het en hoe dicht sta je erbij ??? Hoor je er op dat moment, waar moet je zijn. Automatisch gaf ik mezelf antwoorden …dat gesprek op het werk, daar moest ik zijn. Dus even alles gereset – klinkt makkelijk is het niet- en over tot de orde van de dag.

Wel mijn leidinggevende ingelicht welke impact dit op me had. ’s Avonds door naar het huis van mijn vriendin,,,,bijzonder, veel verdriet en gek genoeg kon ik niet janken, wel troosten, daar schijn ik super in te zijn, en passant de bloemen op een vaas gezet en ergens weer naar huis gereden. Zo verliepen enige dagen…de datum van de crematie werd bekend…Uren stond ik te passen, warm weer, wat trek ik aan, uiteindelijk won de zwarte jurk het van alles..toch maar een shawl erbij, warm maar het paste goed ik voelde me er goed in.

Aangekomen bij de locatie waar de dienst zou zijn, trof ik mensen die ik kon en herkende, dit maakte de zware gang makkelijker. Echt makkelijk wordt een uitvaart nooit meer als je er pas 2 hebt gehad – het leek op dat moment pas- het was druk. De man van mijn vriendin was geliefd als mens, als vriend als collega als man en als vader en opa.

De speeches waren bijzonder en mooi…dat ik mijn petje afneem voor Miss D. die toch maar haar Opa roemde om wat hij voor haar was/is. De woorden van mijn vriendin en haar kinderen…ze kwamen binnen.

De muziek…altijd een dingetje maar deze muziek paste bij de lieve schatten zoals ik ze heb leren kennen.De muziek die je van te voren niet weet noch weet je wat een song of tekst met je zal doen…

Op de muziek van:

Op deze muziek ging ik stuk…de woorden, de tekst …het haalde me uit mijn balans, dus eindelijk kwamen de tranen…tranen van dieper verdriet, daar waar het leven door ging hield het voor sommigen op, zeker op dat moment op die dag.

Bijzonder dat woorden in je hoofd opkomen en je hart opent om er een sprankje hoop uit te laten….leven het leven leven…vier het leven, het leven houdt van je….ook op deze momenten waarin een x aantal mensen ook hun dierbaren herdachten en bij het samen zijn nadien ook zei werden genoemd en benoemd.

Het leven is te snel om lang stil te staan….maar toch lieve schatten …jullie F. zal gemist worden in alle dingen en stappen die jullie maken.

Met mijn balans zit het goed, het kostte even tijd maar he…mijn fundering is nadat het 2 jaar geleden bagger was, goed gemetseld en valt niet zomaar om :-).

Balans, hebben en houden, wankelen mag het attendeert je op het feit dat je mens bent met bijbehorende emoties.

Balans in mezelf terug vinden is me terug trekken in mijn paleisje met stapels tijdschriften en feel good movies en soms een avond uit.

Voor mijn vriendin en haar kinderen/kleinkinderen hoop ik dat er balans komt…enne zoals jullie er waren voor mij…mijn schouder is er anytime, anyplace …xxxxx

Liefs E.

Share Button

Balkonliefd…

Een balkon, ooit woonden we in Hengelo in een Duplex woning in een leuke straat 🙂 of daar een balkon was? Ik geloof van wel al was het klein. Mijn herinneringen aan die tijd zijn er maar weinig. In ieder geval niet van het balkon, wel van het bovenhuis wat ik als fijn heb ervaren.

Toen we verhuisden naar een flat met wel twee!! balkons, een aan de voorzijde met vrij uitzicht en een achterbalkon wat uitzicht had op een achterliggende flat met er tussen flinke stroken gras waar veel op gespeeld werd. In de loeiwarme zomers zaten we met alle buren aan de voorzijde in de schaduw van de flat. Met de eerste generatie Turkse mensen kregen we ook groenten e.d. die we nooit hadden gehad, zo ook het snoepgoed turks fruit, zo lekker.

Terug naar de balkons en mijn liefde ervoor. Ik houd niet van tuinieren, nee niet omdat je vies wordt ofzo, maar een tuin is gewoon niet aan mij besteed. Tussen de toenmalige flat en mijn balkon van nu in een appartementen complex lijkt niets op elkaar. Ik heb 1 balkon over de breedte van mijn kamer, groot genoeg voor een fijne stoel, leuke planten en dito bakken alles in de kleuren bleu/blauw en rood :-). Hoezo heb ik iets met Frankrijk 🙂 veel dus :-).

Waar ik vroeger moeite had in de zon te zitten vind ik het in de avondzon heerlijk toeven op mijn balkon. Een fijne stoel met een uitermate fijne relaxstand, kan ik het met lezen, internetten en dromen, goed volhouden.

Balkonliefde..ik ben vast niet de enige die dat super vind 🙂

Liefs E.

Share Button

Nooit….

Ik startte deze blog even terug, me realiserend dat “even” in deze een understatement is.

Waarom ik deze begon is omdat toen mindmappen voor mij niet werkte. Gek genoeg kan ik er nog steeds niks mee en vinden mijn vingers als vanzelf de toetsen op de laptop.

Nooit en nimmer zal ik schrijven over mijn werkomgeving enzo..is mijn werk belangrijk, zeker wel 🙂 maar niet iets wat me in mijn vrije tijd bezig houdt.

Ooit nam ik mijn werk – ben geen eigen baas he – mee naar huis. Inmiddels en die leerschool was keihard, doe ik de deur dicht achter me en stap ik om iets na 17 uur in mijn auto en zet de speakers op keihard. Ik rij naar huis en stap verkwikt uit de auto. Wat muziek met je kan doen is met geen woorden te beschrijven…ehhh nu niet 😉 7 uur in de ochtend en ik tik een blog over nooit…

Ik schrijf nooit over wat er binnen de muren van mijn werk gebeurt het is mijn werk, niet meer en minder, dat hoort daar waar het bedrijf staat.

Zoveel items die mijn hoofd bezig houden. Inmiddels een manuscript gedownload en niet dat het opschiet, maar hé schrijven brengt mij rust.

Ik zei ooit: “schrijven van opstellen ..jee ik kon het echt niet..” zo niks voor mij en nu ..stof genoeg voor een boek..nu nog een vaatje om het goed in elkaar te laten vloeien :-).

Nooit..het woord wat ik het liefst zou schrappen.

Nooit….er is altijd een tweede weg of een ander pad, soms moet je hakken of asfalteren..maar werkelijk als er geen hobbels zijn wordt het immens saai.

Liefs E.

Share Button