Beurzen

Beurzen, ze zijn er voor alle soorten zaken. Met een beurs bedoel ik dus niet de portemonnee die ook wel eens zo aangeduid wordt.

Welnee, wie kent er niet de :

O.a de Auto Rai, Motorbeurswel, Kreadoe en natuurlijk past in dat rijtje ook de befaamde Huishoudbeurs. Nu ben ik niet van de beurzen, maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik “ooit” wel één maal de Huishoudbeurs bezocht heb met spijt als haar op mijn hoofd. Enige jaren de Auto Rai waarin ik waanzinnig goede herinneringen heb. Deze beurs was gewoon een verademing. Prachtige bolides, rustige mannenwereld en veel glossy brochures.

Toen vroeg iemand me mee naar de Kreadoe beurs in Utrecht.  Bij binnenkomst een grote hal, je kon je jassen in bewaring geven en op naar “de hal of hallen”. Hoe dichter we bij de hal kwamen, hoe zwaarder mijn stappen werden. Het leek wel een zoemende bijenkorf waar we naar toe gingen. Oh echt als ik iets vreselijk vind is het wel het kleppende in alle toonhoogtes en volumes van dames. Nou en dit waren er heel, heel veel. Al met al heb ik er 15 minuten rondgewandeld, een plek gezocht bij een muur en domweg mensen kijken en me verwonderen over de hebzucht.

Oh ja en dan heb je nog de Libelle Zomerweek. Me weer laten verleiden, regen of geen regen, kom we gaan het 1 x meemaken. Nou echt al het voorgaande weegt niet op tegen deze manifestatie. Ook daar zul je me niet meer zien.

Vandaag was er een bijzondere beurs. Na alle beurzen die al bekend waren, is er een bij gekomen. De uitvaartbeurs..de wat? hoor ik je denken. Jawel de uitvaartbeurs. Want naast alle leuke en happy dingen in het leven is er een ding wat we allemaal heel goed weten, het eindigt ooit, ergens. Dag, datum en jaartal onbekend, maar dat je het heden ooit verruild voor iets anders, dat is vaststaand. Dus is er de uitvaartbeurs, met een even zo grote agenda en diverse locaties in het land.

Toevallig was er vandaag een in de Meerpaal in Dronten. Ik had mijn auto geparkeerd en kon er gelijk niet omheen. Voor op het plein een heuse bus, statige auto en een Motor met zijspan alles in uitvaartstijl. Beetje eng, waar ga ik naar binnen en wat tref ik aan gevoel overheerste. Toch naar binnen en tja dan verwacht je geen mensen maar toch was het goed bezocht volgens mij. Indrukwekkend, verstillend zijn woorden die me bijbleven. Of je het voor de deur hebt staan of niet, ooit wordt je er mee geconfronteerd. Dus heb ik een rondje gemaakt langs zaken die heel breed met de uitvaart te maken hebben.

Stijlvol was het. Van omgaan met tot aan het einde alles stond er. Ook Martin Gijzemijter, wie ja die van de mooie quotes die je ook op Facebook aantreft en tevens de schrijver van het boek “Dansen met herinneringen”.  Diep onder de indruk heb ik de locatie verlaten. Ik heb gezien wat ik wilde zien. Beurzen het worden nooit “mijn”ding, maar soms is het verhelderend. Voor nu en voor wat wil jij dat er gebeurt op dat moment???

Maar hér, waarom zou je mensen niet gaan ontlasten met zaken die je nu kunt doen? Immers niemand weet hoe de dag van morgen of de toekomst eruit gaat zien.

Persoonlijk houd het me al een tijdje bezig, wat als en hoe en wie wat waar. Dus heb ik besloten alle vragen onder elkaar te gaan zetten, lekker ouderwets met een schrijfblok en alles wat ik zou wensen op te krabbelen zodat in ieder geval dat helder is.

 

 

 

Een dame in Parijs

 

Marthe zoals Boldini haar schilderde
Marthe zoals Boldini haar schilderde

 

Zomaar een fijne dag in Ermelo, de zon schijnt het is nog “ik kan zonder jas wel weg” weer. Fijn winkels kijken wat is nieuw, wat is mooi of mooier en stil even op één van de vele banken die Ermelo rijk is, genieten van het laatste stukje seizoen. Mensen zijn vriendelijk, men zegt er gedag en maakt een praatje.

Een kop koffie bij http://www.indevolksmond.nl

of bij

http://www.proeverijdeontmoeting.nl

Beide zijn super gezellig en altijd lekkere koffie en iets erbij.

Dit keer even naar de Bruna. Niet zo lang zegt mijn vader van 88 jaar die inmiddels wel weet dat ik me totaal kan verliezen in een boekwinkel. Rustig loop ik langs de tafels met boeken. Prachtig, fantasy met de mooiste omslagen, romantiek met titels waarvan je alle boeken wel mee wilt nemen. Daarna de literatuur even langs. Als ik me daarna omdraai ligt er “Het” boek. Het roept me, ik kan er  niet langs lopen. Langzaam pak ik het op om gelijk te weten dit is een parel van een boek. Hoe ik dat weet?? Geen idee, eenvoudig omdat ik altijd op deze manier boeken vindt. Boeken zoeken mij niet ik hun. Zo ook dit boek.

Een dame in Parijs prachtig geschreven door Alyson Richman, van wie ik al eerder een boek heb gelezen.

Een dame, de dame in kwestie is niemand minder dan Marthe de Florian, naaister,actrice/danseres, maîtresse en model voor de grote schilder Boldini.

webfind
webfind

Het verhaal beschrijft de geschiedenis vanaf 1890 tot aan het uitbreken van de WOII. De beschrijvingen van koetsen, kleding, juwelen het is een film die voor mijn ogen draait.  Een film die met het omdraaien van een sleutel en het verhuizen van Parijs naar het zuiden van Frankrijk en dan naar Amerika door een kleindochter van Marthe de Florian ophoudt.

Dan volgt er een krantenknipsel uit 2010, na het overlijden van de kleindochter van Marthe de Florian ontdekt men een appartement wat naast de nodige stof, prachtige parels van kunst, schilderijen en de nodige liefdesbrieven bevatte. Het appartement zag eruit alsof de tijd had stilgestaan.

Al met al een boek om niet snel te vergeten en het laat me dan ook  niet helemaal los. Alle ingrediënten voor een fijne wandeling in Parijs.

 

Bewaren

Bewaren

Wat zie je er goed uit

Ja gewoon even een zin die je vaak hoort als je wat voller bent in je uiterlijk, daarmee bedoel ik dat je dan niet zo snel tekent in je gezicht, als  het niet zo lekker met je gaat.

Toevallig kwam het ter sprake met een bezoekster vandaag. Ziek maar de algemene opmerking was dat ze er “blozend en goed uit zag” en het dus ook goed met haar ging.

Een item wat mij mijn hele leven achtervolgd. Wat door iedere kenner van zaken onderkend zal worden. Niet alles wat je ziet is waar. De gevleugelde zin is dan ook: “Die lacht altijd dus gaat het goed”.

Hoe vaak kun je zien dat het goed gaat met iemand aan de buitenkant, hoeveel kan een mens acteren of ben jij je bewust van wat jij wilt zien bij de ander?

Immers op de vraag : “Hoe is het met je”, zullen we allemaal antwoorden: “t Gaat goed hoor” om vervolgens te zien dat de ander opgelucht adem haalt. Opgelucht, want hoe reageer je op een ander antwoord? Tja dat is aan de veerkracht en de moed die je op kunt brengen om  dan te luisteren.

Niet alles is zichtbaar bij een ander en hoe goed denk je een ander te kennen? Kun je dus bij iedereen aflezen hoe het gaat omdat deze “geen wallen heeft onder de ogen”, geen kilo’s afvalt of er gewoon vrolijk uit ziet.  Nee dus want geen mens is gelijk en hoeveel tijd neem je om iemand te lezen of te leren kennen??

Tussen en goed uit zien en je goed voelen zit een wereld van verschil.  Dat is in de psychologie al zo vaak uitgediept en toch laten mensen zich nog steeds misleiden.

De auto..

Al jaren rij ik auto met veel plezier, tenminste in de regel dan. Waar eerder de auto mijn vervoer was naar leuke uitjes, mijn favoriete vakantiebestemming Frankrijk of naar een leuke vriend c.q.. vriendin.

Tegenwoordig is mijn auto de vriend van mijn leven. Ik ben in no time waar ik zijn moet, werk, zorginstelling waar mijn moeder woont of gewoon boodschappen doen.

7 Jaar was hij mijn vriend, de http://www.peugeot.nl/showroom/partner/mpv nu is dit wel de meest nieuwe uitvoering maar toch, best een grote auto met veel ruimte en een hoge instap. Deze auto was makkelijk voor mijn moeder en haar rolstoel, alles paste erin. Echter nu het meegaan van haar geen optie meer is, ik durf en kan de verantwoording niet meer aan, werd de auto te groot en tja heel eerlijk,  de auto stond 40 per week op de parkeer plaats van mijn werk. Dan wordt een auto al snel groot met veel loze ruimte waar je uiteindelijk niets mee doet.

Dus al weken was ik aan het surfen en kijken naar iets anders. Ja maar wat? Een Fiat Panda, leuk dus offerte opgevraagd. Viel niets tegen, totdat ook dat naar de achtergrond verdween. Ongeveer 2 weken geleden op een terras, zei mijn vader zomaar ineens, zullen we een andere auto gaan kijken want deze wordt nu wel heel groot. Dus ja kunnen we doen. Fiat of Ford of Peugeot?? Oh dan maar Ford. Dus wij samen gezellig geheel onverwacht naar de Ford dealer   http://www.schurer-kamphuis.nl/

Rondje gelopen even spieken wat er allemaal stond. Gaan we voor 2e hands of nieuw. Moeilijk hoor, echter de verkoper gaf uitkomst door koffie aan te bieden en of hij kon helpen.

**Tjonge wat een verschil met de snelle jongens van Peugeot die in het voorbij lopen opmerkten: “U had een vraag?” om vervolgens door te lopen. Ja jongens ik had! een vraag**.

Maar om terug te komen bij  de Ford,  uitgelegd wat ik wilde en kwamen we samen met mijn vader uit op een prachtige Ford Ka. Kleiner, compacter en toch alles erop en eraan. Gekeken, gezeten, nadenken, foto gemaakt voor de kleur en ja dit moeten we maar doen. Dus nog dezelfde tijd een knoop doorgehakt.

Inmiddels rij ik alweer een week in mijn Mr. Blauw en bevalt het super.

 

 

 

De nieuwe fiets

Dit is het beeld wat in me opkwam bij het zien van de fiets die ik mooi vind. Gewoon even kijken naar een nieuwe fiets bij  http://enjoy-online.nl, eigenlijk was dat het doel. Immers mijn schuur stond vol met “oude” fietsen. De fiets van mijn moeder is naar een leuke mevrouw gegaan, de fiets van mijn vader naar een ander lief mens om te gebruiken op de camping. De dames blij en ik blij met de ruimte in de schuur. Restte me nog mijn fiets in te ruilen op een nieuwe fiets.

Op het internet had ik al rondgekeken en uiteindelijk rondlopend in de winkel en zoekend naar de bekende klik, ja dat heb ik dus met alles, als het niet klikt koop ik niks. En ja hoor daar stond “de fiets”.  Gewoon een fiets, niks elektrisch enz. Een fiets is om te fietsen.

Een prachtige zwart doffe fiets van Giant met 3 versnellingen. Ik zag, keek en was verkocht. Dus nog diezelfde avond mijn oude fiets (dat was zwaarder dan ik dacht), in de auto getild, klep dicht en samen met mijn vader terug naar de winkel. Fiets eruit en even wachten op de verkoopster.

Nu is wachten in de winkel van Enjoy geen straf hoor. Er staat veel en eerlijk is eerlijk, hoe vaak bezoek je een fietsenwinkel en/of koop je een nieuwe fiets. Natuurlijk zijn er de sportieve types die telkens een nieuwe uitvoering moeten of willen hebben. Daarnaast hebben ze ook naast heel veel accessoires “koffie en thee”.

Fietsen brengt me bij onderstaand liedje. Het maakt me blij.

https://youtu.be/eHQG6-DojVwhttp://

Maar ik, ik heb een fiets voor de leuke tochtjes, niet te ver, niet overdrijven gewoon fietsen om de wind door je haren te voelen, de vrijheid weer te ervaren die een fiets bied.

Inmiddels fiets ik regelmatig en met heel veel plezier.

 

Verdriet …

Verdriet,

Zomaar acht letters niet meer en niet minder en toch is een beladen woord. Net als de foto, de afgrond, beiden zo dichtbij en zo veraf.

Acht letters, het woord verdriet. Nee niet verdrietig, echt verdriet, hoe was het, hoe werd het heel kort en nu ben je verder weg dan ooit. Ingepakt door iemand die ook ziek is net als jij.

Hoe ik hier mee om moet gaan weet ik niet. Wil ik er mee om kunnen gaan?? dat vraag ik me nu al uren af, nu pas is er me-time want je mag dan doen alsof we niet meer bestaan, je man, mijn vader, je weet wel die meneer waarmee je toch echt al 57 jaar bijna getrouwd bent, heeft het namelijk ook moeilijk mee. Prima dat je laag praat over hem en mij, maar zoals ik al vertelde stel dan ook je patroon maar bij.

De gevleugelde woorden van je zijn: “een ieder is zelf verantwoordelijk voor het leven wat hij/zij leidt”.

Prima dat ga ik nu doen. Tomeloos verdriet, opvangend verdriet van mijn vader die dit niet verdiend heeft. Verdriet om wat ik zie en ontkent werd..ja tot vanavond iemand zei dat het een probleem was. Ik ga niet praten. Ik ben het namelijk een beetje zat. Waar ben je, ik zoek je op, maar ik kan je met de beste wil niet meer zien als “mama”.

Ik zal er slechts zijn 1 x per week voor de was. Ik zal zorgen voor dingen die nodig zijn. De rest is weg, voorgoed. Je bent voor de zoveelste keer op zielen gaan staan van mensen die om je geven.

Dag zwaai…ik laat mijn verdriet hier …tot die dag..die ene dag ooit..

 

Rust en dan

Eindelijk begint het nu pas door te dringen in mijn hoofd maar vooral in mijn lijf.

Er is meer rust, rust in die zin dat ik toe ga komen aan mijn eigen ik en alles wat daar weer bij hoort. Na  6 jaar van “wat is er met mijn moeder” en slapend waken of wakend slapen, weet ik weer wat echt slapen is. Niet dat ik dan uitgerust ben, nee ik sta iedere dag moe op. Een moeheid die zich het best laat omschrijven als, eigenlijk wil ik wel een tijdje uitrusten of dat nu thuis is met films boeken en fietsen of domweg langs het strand lopen schelpen zoeken. Gewoon ik en mezelf en dan ergens ook nog de vraag: wie ben ik op dit moment, waar wil ik naar toe en dan slaat er een soort van paniek toe. Kan en wil ik deze vragen nu al toe laten in mijn leven. Ben ik er zelf wel aan toe?? Vragen die vragen oproepen. Misschien moet ik er maar gewoon voor gaan zitten. Een paar a4tjes voor me en schrijven. Vraag voor vraag beantwoorden om tot een fijne conclusie te komen.

Zelf analyse degene die zegt dat dit makkelijk is, heb ik een antwoord, niet makkelijk maar iets wat je leven waardevoller maakt dan je denkt. Zo ben ik ook begonnen met bloggen/schrijven of welke naam iemand er ook aan wil geven of verbinden. Ik schrijf om mijn hoofd – wat soms overvol is – leeg te houden en zo mijn diepere ik te bewaken.

Dus mijn eerste project wordt een mindmap om in beeld te krijgen waar het hiaat zit in mijn hersenspinsels.

Tot zover 🙂

Dagje uit>>Landgoed Schovenhorst

 

flyer-2

Dat ik een grote fan ben van de dorpen en steden op de Veluwe zal niemand ontgaan. Er zijn dan ook fantastische plekken te vinden waar het naast goed toeven op een mooie dag ook nog eens leuk zijn om met vrienden cq. familie naar toe te gaan.

Een van die weekenden die te leuk zijn om te laten schieten, die al ingevuld zijn in mijn agenda ver voordat het weekend er ook werkelijk aanvangt, is “ Kunst en Kitsch tussen de dennen”. Dit vindt traditioneel plaats op het Landgoed Schovenhorst te Putten.

http://www.schovenhorst.nl/dat/

Het is een oase van rust, de parkeerplaats oprijden, parkeren en dan een stukje (voor sommigen iets een pittig stukje) wandelen door een authentiek bos, om vervolgens de ingang te vinden voor de entree. Dit jaar kost het € 3,00 per persoon. Er is vooral veel te beleven en te doen naast de nodige artikelen voor tuin/huis enz.

Ik heb er ooit Afrikaans getrommeld en een Reiki sessie mogen ondergaan. Zo liet mijn moeder een keer een meer dan fantastische voetzone reflexologe (of dit het goede woord is …) haar werk doen op haar voeten. Let op sommige dingen kun je gewoon meedoen en anderen kosten een kleine bijdrage.

Naast een meer dan fantastische sfeer en locatie is er ook de Bostoren die hoog boven alles uit torent en een waar genoegen is voor zowel volwassenen als kinderen. Verder heeft het een mooi arboretum wat zeker de moeite waard is om te beleven. Mij lukt dat nooit allemaal op 1 dag. Want als beelddenker heb ik genoeg aan Kunst en Kitsch het beleven en kijken naar de mensen die komen naar dit fijne plekje op de Veluwe.

Je kunt er heerlijk eten en drinken bij Hop-Eest. Super bediening heerlijke lekkernijen die een dag compleet maken of dat nu koffie en gebak, een fijn biertje of gewoon die lunch is .

Het is dit jaar op 5/6 en 7 augustus van 10.00 tot 17.00 uur. Ik hoop op mooi weer en zon.

http://www.kunstkitschconiferen.nl/ voor meer informatie.

Boek>>> Voor de val..

voor de val

Ik ben begonnen met lezen in dit meer dan mooie boek.

Waar de voorkant me deed denken aan de film August Rush, was het boek nog mooier dan ik dacht.

10 Mensen stappen in een vliegtuig, 9 mensen waren ingecheckt alleen de kunstschilder – deze was uitgenodigd door een van de andere passagiers- en had op het allerlaatste moment besloten mee te gaan.

Een crash bepaalt het lot. Het lot van 10 mensen waarvan er 2 overleven. Wat volgt is een fijn stuk lezen, van overleven, ziekenhuis, ondervragingen en waarom zijn er 2 overlevenden waaronder 1 kind. Prachtige beschrijvingen volgen elkaar op. De schilderijen alleen al zijn het waard om te lezen.

De schrijver verteld prachtig, mooie zinnen en pracht verhaal. Er zou meer uitgediept kunnen worden in de vriendschap van de overlevenden, maar blijft de vraag of het dan nog een roman met dat stukje extra van een detective.

Het boek is een aanrader voor wie van een beetje spanning houd.

Ik zelf heb genoten van het boek.

Transcendente Meditatie

 

Ergens komt het al jaren op mijn pad. Vroeger in mijn jeugd was er een huis langs het spoor, met een grote tuin, waar een bord in de tuin stond met deze tekst. De tekst, de mensen zijn blijven hangen in mijn hoofd. Inmiddels is het een tijdje terug en ik bezocht Vlodrop tijdens een rit van het vakantiehuisje waar ik toen verbleef. Ik wist dat de Maharishi daar zijn thuis haven had. Het was immers jaren terug ook tv geweest. Wat ik niet wist was de weg er naar toe. Die is redelijk uniek te noemen. In het dorp neem je de weg naar het Station Vlodrop. Jawel er was vroeger een Station. Toen ik er langs reed was er een prachtig restaurant in gehuisvest. (Of dat nu nog is???). Een stuk doorrijdend door een prachtige omgeving kwam ik aan bij een groot ijzeren toegangshek wat wijd open stond. Een prachtige laan volgde naar…ja naar wat. Een prachtig gebouw doemde op voor ons. Een beetje vervallen en daarvoor een beveiliging en dito hefboom. Er was een groot congres, maar we mochten wel in het bos wandelen bij het “ meertje”. Het was er super rustig, vredig bijna. Tot we een stukje geschiedenis hoorden over het grote gebouw wat naast de Maharishi tempel stond/staat

https://nl.wikipedia.org/wiki/Kolleg_St._Ludwig

Een brok geschiedenis. Stil werden we er van.

Maar terug naar de Maharishi, het bos, de mensen en vooral mijn beleving. Tijdens de wandeling kwamen we dames tegen in lange witte gewaden. Nu weet ik niet of de kleuren van kleding bepalend zijn bij Maharishi, zoals bijvoorbeeld bij de Hare Krishna wel het geval is, maar de gewaden waren mooi en over de dames kan ik zeggen dat ze vriendelijk waren maar zo ongelooflijk doorzichtig en fragiel dat ik mezelf vaak heb afgevraagd: “ Is het een gezond leven, zoals zij het leven beleven”. Hierop moet ik het antwoord schuldig blijven want meer dan hallo zeiden de dames niet. Wel blijft me bezighouden het meditatie gebied. Op mijn Facebook trof ik dan ook een item aan over een info avond bij mij om de hoek in het Sidha dorp, een deel van Lelystad waar meditatie hoog in het vaandel staat. Waar je kunt gaan wonen mits je mediteert heb ik begrepen.

Aangezien er velen deze “ cursus” volgen of gevolgd hebben, word ik toch wel benieuwd naar een meditatie manier die zelfs gebezigd wordt bij o.a. de prestigieuze Harvard University. Vooral het waarom je 2 x per dag 20 minuten zou moeten mediteren. Immers hoe vaak zet ik mijn hoofd stil als ik even voor me uit staar? Is dat ook mediteren? Vraag ik me dan af.

Mediteren betekend, volgens het grote internet en google, in grote lijnen wordt daar overal hetzelfde over gezegd: “bespiegelen, overpeinzen, bezinnen en in contemplatieve overdenkingen verzonken zijn”. Overpeinzen doe ik wel, wie niet, de dag, het gebeuren op het werk, of is dat nu net wat ze niet bedoelen??

Daarom ga ik maar eens naar een informatie avond om even aan te horen “ zonder verplichtingen” hoop ik want als er iets is waar ik een enorme hekel aan heb is opdringerig gedrag van mensen die zeggen wat ik moet doen of moet gaan doen.

De regie over je eigen leven heb je namelijk zelf in de hand! En zolang ik het zelf kan bepalen zal ik dat dan ook doen.

Mocht iemand van jullie ervaringen hebben met TM Meditatie, deel het even met me. Dat kan in een reactie of anders via het mail icoontje.

Liefs E.