Een dag Hoorn

Na een week van hectiek, ren en vliegwerk, vandaag een dagje over de dijk naar Hoorn.  ‘t Was super mooi weer dus vroeg wakker en eerst gedaan wat gedaan moest worden. Daarna lekker rustig naar Hoorn, als je al heel lang niet over de dijk bent geweest, dan ja is het veranderd en lijkt de wereld heel erg nieuw. De auto geparkeerd en rustig aan kijkend, genietend naar https://www.stumpel.nl/winkels/boekhandel-stumpel-hoorn-grote-noord

waar een signeersessie was van het boek VU Vietnam Uitgevlucht, geschreven door Ingrid Hageman-Veraart, schrijfster van :

VU, Valemeya

Wow en wat een pand en wat een winkel, een walhalla voor de ware lezers. Ik pleit , ondanks dat Bol.com het goed voor elkaar heeft, toch voor een winkel. Pak het boek, voel het, weeg het af, is het mijn boek? Zelf ga ik er van uit dat een boek jou vindt en niet jij het boek. Herkenbaar?

Zo benieuwd naar het boek van Minh Hien Vu, want wat weten wij nog van en over Vietnam? Ik  moet in ieder geval aardig graven en dan nog zijn het vooral de films die in me opkomen. Maar over alle vluchtelingen zijn die van Vietnam wellicht de meest weggestopte verhalen. Ik heb ze niet gehoord noch gelezen. Of het boek mooi is? Geen idee nog ik heb het vast en aarzel, zal ik beginnen of toch maar overdag? Want echt buiten dat het behoorlijk triggert zegt iets me dat het binnen zal komen, dat er verdrietige stukken in zitten. Dus ik ga het lezen en zal er daarna over bloggen. Want tja dat blijft mijn ding :-).

Al met al een fijne leuke dag en ik was bijna vergeten hoe fijn het is om zonder zorgen, zonder te denken aan “hoe gaat het met mijn ouders”, te winkelen en mezelf te kunnen zijn.

De mantelzorgtrein is gestopt…

Eigenlijk is het nog maar heel kort geleden dat alles minder ging, mijn vader meer klachten leek te krijgen van alles. Nu is hij in 2 weken 4 x opgenomen met de gele taxi met blauwe zwaailichten. Bij de laatste opname ging bij mij het licht uit en mocht mijn vader blijven. Tot wanneer?? tja daar moesten eerst mensen voor ingeschakeld worden. Sinds de laatste opname van mijn vader ben ik ziek, nou ziek…ingestort zeiden ze op de eerste hulp en ja als ik uitval hebben 2 zieke mensen een probleem en dan heb ik het nog niet eens over wat het met mezelf doet.

Enfin, mijn vader ligt op een éénpersoonskamer ivm een contactbacterie. Minder maar ook wel rustig, per dag zag ik hem inleveren aan energie en ik kon de vinger er niet opleggen. Uiteindelijk is er een besluit gevallen dat mijn vader naar een verzorgingstehuis gaat. Dat impliceert nu, pap in het ene huis en mam in een ander huis. Uit de brief van het CIZ blijkt tevens dat pap een snel stijgende psa waarde heeft. Tja en dan worden zaken verklaarbaar.

Dus as woensdag gaat mijn vader naar zijn nieuwe woonstek. Dat zal op mij nog best een impact zijn, mijn huis weer leger…maar ook wel een uitdaging, de kamer anders inrichten, het anders knus maken. Ach we komen er wel, 2017 het zou een leuk jaar worden. Tot nu toe lukt dat ten delen maar hé met het vertrek van mijn vader en de wetenschap dat de trein rustig dieselt er voor mijn beide ouders zorg is als het mis gaat, ik weer durf te plannen.

Gezellig bij vrienden op bezoek en het besef van tijd is weg, lunchen bij http://www.vierengelen.nl/

wat erg gezellig was. Zo gezellig dat we nu met vier dames gezellig uit eten gaan in Harderwijk :-). Verder leuke feestjes en ja mijn agenda raakt gevuld. Zorgen voor genoeg me time is daarin ook wel belangrijk.

Dus dag mantelzorgtrein….het blijft wel een trein maar met noodremmen en diverse uitgangen. Het voelt beter.

Liefs x

Een vreemde dag

Gister werd ik naar huis geroepen door mijn vader. Tijdens mijn werk belde hij dat hij zich heel slecht voelde. Nadat ik toch wel in tranen was en erg bang ben ik opgevangen door de collega’s en leidinggevenden. Aangegeven dat ik heel erg bang ben. Bang waar deze achtbaan naar toe leidt. Zieken mensen is een ding, maar twee zieke mensen, beiden op hun eigen manier en eigen ziektes, de een thuis bij mij de ander veilig en op haar manier gelukkig in een verzorgingstehuis.

 

Mijn vader:

Mijn vader is uitbehandeld, dat noemen ze dan zo mooi: “terminaal” wat voor mij betekend, vanaf dat moment leef je in geleende tijd en moet je alle leuke momenten leven en beleven in de tijdspanne die je gegeven is door een hogere macht. Die macht is enorm, ik zie ze vaak “de kraaien, de dood” en nee ik ben niet bang van ze maar ze kunnen wel angst inboezemen. Noem me maar gek. Ik zie en voel veel meer dan dat er werkelijk soms is. Mijn vader is dus ziek gewoon ziek zegt hij als ik thuis kom. Ik zie een man van 88 jaar, heel klein en immens witjes, bijna doorschijnend. Hij heeft pijn en aangezien hij niet het beste is met omschrijven van goed observeren is dan de kunst van het herkennen. Toch de Huisarts gebeld, want tja, vorige week waren de 112 en de arts van de nacht heel duidelijk “U bent terminaal”. Ik heb dat ervaren als “U heeft nergens meer recht op”. Dus doe ik wat ik als dochter kan doen. Afijn de Aio belt, dat is een huisarts in opleiding, uitgelegd dat ik even niet weet wat ik moet doen en tja de pijn he, dat is een artsending. Uiteindelijk een fijn gesprek en een recept. Bij de apotheek waren ze vriendelijk ..oh ik krijg een waarschuwing bij de nierfunctie, die was 39 en tja dan moet er gebeld worden in verband met Tramadol.  Uiteindelijk met recept naar huis, pap een beetje water en een tablet, zodat hij naar bed kon, doodmoe en uitgevloerd. De avond was lastig met spugen en beetje drinken, tv kijken tot 22 uur en lekker slapen. Een rustige nacht gehad. Vanmorgen havermoutpap, thee en een beetje water voor de medicijnen. Dat ging redelijk wachten op thuiszorg en lekker naar bed. In de tijd dat hij in bed ligt kan ik bij mij mijn moeder de was ophalen want ziektes of niet, dat draait gewoon door.

Mama

Ik ben toen naar mam geweest. Verrassend hoe een mens van dag tot dag verschillend kunnen zijn. Vandaag was mam heel erg goed, helder en kon goed praten. Jas en sjaal aan en even mee naar buiten. Ja een nieuwe nachthemd van Ringella http://ringella.nl/Ringella-Dames/was wel fijn want ‘s morgens was het echt koud zei ze. Dus blauw wit met strepen en lekker lang met lange mouwen ook. Daarna koffie bij een leuk restaurantje http://lunchroomharrels.nl in de buurt van het huis waar zij woont/verblijft. Hier is ruimte voor mensen met een handicap, zo waardevol. Daarnaast kun je er lekker eten. Ze kon goed uit haar woorden komen en zelfs haar kopje zelf vasthouden en drinken. Nu heb ik deze oplevingen al vaak gezien. Ook bij mam weten we dat het eindigt, ze maakt geen beenmerg meer aan, naast alle dingen die ze al heeft was dit ook wel een klap.

Opvangen en doorgaan is mijn motto geweest al 6 jaar zorg ik naast mijn werk voor de mensen die mij het meest dierbaar zijn.

Een dag als vandaag, lachen, huilen, genieten van wat kan binnen de mogelijkheden van hun kunnen. Koffie met een koekje, een fijne serie op dvd. Vandaag was het een gelukkig dagje met een zonnig randje. Ik verzamel ze, deze dagen want het houdt me op de been.

En toch is er ook de angst, want ik ben bezig met 2 afscheid momenten, waarvan wel gezegd wordt “straks gaan ze samen” of “vlak na elkaar” of “ze maken er nog een wedstrijd van wie het eerst gaat”. Tja ik kan alleen maar denken het enige wat ik weet is dat mijn beide ouders op omvallen staan. Geen idee wanneer enzz dat is niet aan mij.

Daarnaast zijn er legio lieve vrienden, buren en familieleden die me steunen en er zijn voor me. Zonder hen?? Daar denk ik niet aan…kom op, kop op, rug recht je kunt het Oma Diene kon het ook, andere jaren andere tijden, maar de zorgen niet minder.

webfind
webfind

De nieuwe fiets

Dit is het beeld wat in me opkwam bij het zien van de fiets die ik mooi vind. Gewoon even kijken naar een nieuwe fiets bij  http://enjoy-online.nl, eigenlijk was dat het doel. Immers mijn schuur stond vol met “oude” fietsen. De fiets van mijn moeder is naar een leuke mevrouw gegaan, de fiets van mijn vader naar een ander lief mens om te gebruiken op de camping. De dames blij en ik blij met de ruimte in de schuur. Restte me nog mijn fiets in te ruilen op een nieuwe fiets.

Op het internet had ik al rondgekeken en uiteindelijk rondlopend in de winkel en zoekend naar de bekende klik, ja dat heb ik dus met alles, als het niet klikt koop ik niks. En ja hoor daar stond “de fiets”.  Gewoon een fiets, niks elektrisch enz. Een fiets is om te fietsen.

Een prachtige zwart doffe fiets van Giant met 3 versnellingen. Ik zag, keek en was verkocht. Dus nog diezelfde avond mijn oude fiets (dat was zwaarder dan ik dacht), in de auto getild, klep dicht en samen met mijn vader terug naar de winkel. Fiets eruit en even wachten op de verkoopster.

Nu is wachten in de winkel van Enjoy geen straf hoor. Er staat veel en eerlijk is eerlijk, hoe vaak bezoek je een fietsenwinkel en/of koop je een nieuwe fiets. Natuurlijk zijn er de sportieve types die telkens een nieuwe uitvoering moeten of willen hebben. Daarnaast hebben ze ook naast heel veel accessoires “koffie en thee”.

Fietsen brengt me bij onderstaand liedje. Het maakt me blij.

https://youtu.be/eHQG6-DojVwhttp://

Maar ik, ik heb een fiets voor de leuke tochtjes, niet te ver, niet overdrijven gewoon fietsen om de wind door je haren te voelen, de vrijheid weer te ervaren die een fiets bied.

Inmiddels fiets ik regelmatig en met heel veel plezier.

 

Dag Benoîte Groult..

De Franse feministische romanschrijfster Benoîte Groult is overleden. Ze werd 96 jaar. Dit is het nieuws van de dame van o.a. deze quote:

Benoîte Groult    ()
Frans romanschrijfster
Deel deze quote op
0

“Hebben stelt niets voor als je niet zelf iets bent.”

De unieke schrijfster is niet meer, 96 jaar is ze geworden de schrijfster van het veelbesproken boek “Zout op mijn huid” welke in de jaren ’90 is verfilmd.

Benoîte groeide op in Parijs samen met haar zus Flora, met wie ze ook boeken schreef.

Een mooie dame, prachtige stijl van schrijven en grootofficier van het Franse Legion van Eer.

Wat was het wat zo boeide in haar boeken, het feminisme, de wijze van schrijven? Ik vermoed voor mezelf het laatste.  Benoîte werd 96 jaar.

Dag mooi mens, moge je reis naar het licht goed beginnen.

Liefs E.

 

 

 

Etiketjes

 

Kleuren zoals in de foto..maken een slinger, ik ben begonnen met een stukje, als iedereen er een stukje aanplakt hebben we met zijn allen meer ontspanning en meer vreugde. Zomaar een gedachte op een voor mij belangrijk “me time” momentje in Harderwijk.

Iedereen lijkt iets te hebben met etiketjes. Het maakt daarin niet uit op welke wijze. Zo is er de leukste, de liefste, de aardigste om maar eens normaal te beginnen. Dan heb je de andere, de beste, de knapste, de snelste in wat je maar wilt.

Legio zijn er je kunt er vast wel een aantal bedenken. Maar waar het om gaat is het etiket wat te maken heeft met het “uit de kast komen”. Volgens mij is dat al een etiket op zicht, immers er zijn programma’s aan geweid die openheid van zaken in huiskamers moesten bieden, daar waar de persoon in kwestie huiverig voor was en wellicht nog wel is.

Inmiddels leven we anno 2016. Jawel je leest het goed, maar om me heen lijkt het wel de 18e eeuw. Soms vraag ik me af waar het heen moet in deze wereld waarin mensen geen mensen meer lijken te zijn. Waar “heersers” van landen aan touwen trekken en waar de uitvoerenden een soort van “uitverkorenen” lijken te zijn. Wat niet impliceert dat ook zij niet “uit de kast zijn” want tja daar staat volgens sommige mensen meer op dan een scheldpartij.

Waarom ik geen etiket wil?? Omdat ik van mensen hou in  hun algemeenheid. Ik zie om me heen mensen, in hun kleuren en pracht. Ongeacht het etiket wat ze krijgen van de “anderen”.

Ben ik beter af??? Geen idee ik accepteer iedereen zoals hij of zij is. Of het nu hetero/lesbisch/bi/homo of transgender of travestiet is. Als we nu eens beginnen met kijken naar wat die ander voor jou in jou leven kan betekenen? Zouden we dan al niet halverwege zijn?

Immers van al die etiketjes passen soms meer bij één enkel persoon dan één duf etiketje.

Mensen, ik hou van mensen, dat impliceert niet dat ik gelijk met iedereen wil zoenen of het bed wil/wens te delen :-). Maar ok het kan verkeren en je weet  soms niet waar iets eindigt.

Ik ben wie ik ben en “thats it”. Phil Bosman begreep het jaren terug al met zijn boek: “menslief ik hou van je”.

Liefs E.

Workshop Handlettering

Woensdag 1  juni..

Eindelijk was het dan zover. De Workshop Handlettering bij Marjolein in Harderwijk. In de onderstaande blog vindt je meer over Marjolein.

marjolein

Een workshop waar ik dankzij mijn vader toch ben beland. Het begin van de week was namelijk niet zo goed begonnen. Mijn vader zei: “Ga nu maar gewoon en maak het even zo leuk mogelijk voor jezelf,  dat heb je wel verdiend”. Met enige moeite had ik  me er toe gezet. Langzaam de straat uitrijdend en stil aan toch genietend van de autorit met mijn favoriete muziek van “Gare du Nord” reed ik naar het prachtige gebied in Harderwijk vlakbij de locatie : “Sonnevanck”.

Op het terrein van Sonnevanck een rondje gereden. Al jaren rij en reed ik er langs. Nooit is me de intensiteit van het stukje land zo opgevallen als op deze avond. Langzaam reed ik de straat met hobbels in waar Marjolein haar workshop zou geven.

Aan het eind, dicht tegen het bos aan, een plekje om te parkeren. Ik zette mijn auto stil, de muziek heel zacht en voelde dat er een traan over mijn wang gleed. Dit kleine plekje deed me zo denken aan dat mooie intense moment in Frankrijk. Dat ene moment wat in mijn hart gebeiteld is. Snel poetste ik de traan weg, ik kom hier niet om te huilen, nee ik kom voor een workshop Handletteren.

webfind
webfind

De ontvangst bij Marjolein was warm en gezellig. Aan alles was gedacht, koffie, thee met wat lekkers, water voor de liefhebbers. De groep was leuk en divers. Het was dan ook leuk om te zien dat “iedereen” dit kan doen.  Het koste meer energie dan ik dacht maar mijn hoofd werd van binnen stiller dan stil. Genietend van leuke fijne gesprekken, de mooie quotes van mensen..het grote woordje “moeten” verdween in die tijd naar de achtergrond. De tijd was veel te snel op. De avond die zo lang leek was over met een gevoel dat deze avond een bijzondere avond “me-time” was.

Een setje om mee te beginnen meegenomen naar huis. Ik ben er nog niet aan toe gekomen om er iets mee te doen maar heb op Facebook al hele mooie dingen gezien.

Al met al een avond die meer was dan Top!

Liefs E.

Zomaar een super dag

Gisteren zomaar een dag. Een dag die startte met regen en donkere wolken. Toch maar naar Ermelo dan? Daar is een braderie, nu ben ik niet zo stuk van braderieën in het algemeen maar er zijn wel leuke winkels in Ermelo en heel fijn alles is af te lopen. Aangekomen in Ermelo gelijk door naar bij http://www.indevolksmond.nl/ met koffie en een broodje. Terrassen waren neergezet, dekens erbij, nee ik eet liever binnen, zowel zomer als winter.

Daarna even rond kijken op een braderie die het niet meer haalt met een paar jaar terug. Helaas mensen de braderieën zijn  op zijn retour. Wat doen we nu??> Door naar Putten zegt mijn vader, dat is maar een klein stukje. Het is niet druk op de weg. Raar het is zaterdag toch??? Onderweg zien we een bord, Beleven en proeven, de rest konden we niet lezen. Nou eerst maar even kijken in het dorp. Opvallend leeg, veel kijkers in de winkels, dat wel of het ook een omzet oplevert is mij niet duidelijk. De schoenwinkel, ooit een van mijn all time favo om te kijken en vooral te kopen, wekte bij mij niets anders op dan verwondering. Woorden die me daar te binnen schoten waren: te veel, te vol, te weinig pas ruimte. Als men denkt dat vol uitnodigd om te passen en te kopen? Is het dat werkelijk? Dan is de oplossing gevonden in: “Denk terug aan een paar jaar terug” en veel is niet de oplossing voor omzet. De oplossing is kwaliteit en diversiteit. Maar enfin, ook dat was het niet toch maar naar de auto.

Op de telefoon opgezocht “Beleven en proeven”. Oh dat is 5 km van het centrum. Dan rijden we daar maar naar toe. Een pracht landgoed waar we belanden.  De Vanenburg. http://www.vanenburg.nl/

Prachtige locatie, mooie ambiance. Er waren o.a. stands waar je de meest lekker gerechtjes, amuses, wijn enz kon proeven welke dagelijks in de keuken werden bereid. Heerlijk, oosterse eend met asperges, lamskoteletjes met saus en aardappeltjes en een klein glaasje rosé immers ik ben de “BOB” en dat ik dan voor een beetje wijn dezelfde prijs moet betalen als voor een vol glas, dat maakt in dit geval niet uit. Het was goed toeven in de tuin aan een ronde tafel met leuke mensen elkaar totaal onbekend en toch ontstonden er fijne gesprekken.

De rondleiding was voor mijn  vader net even te groot. Super, me ingeschreven voor de nieuwsbrief want deze locatie is niet alleen leuk voor een evenement maar zeker voor een wandelroute en zalige koffie na.

 

Ik verheug me nu al op wandelschoenen mee, wandelen in de omgeving op een mooie dag. Ik en mijn andere ik, mensen op leeftijd thuis latend en genieten van de natuur in optima forma.

Ik kom graag terug, vandaag, morgen iedere dag als het zou kunnen.

Liefs E.

 

De Vanenburg
De Vanenburg