Niet goed genoeg….

webfind

De zin” der zinnen steekt zo af en toe zijn kop op.

De alles in mijn leven overheersende zin….”jij kunt dat niet”….”jij bent niet goed genoeg”.

Jij die me dit aan hebt gedaan hebt het heden voor het oneindige ingeruild een paar jaar geleden en toch, achtervolgd het me deze week.

Die zinnen, de vrienden en vriendinnen die je van me inpikte….soms weet ik nog niet hoe ik een vriendschap moet aangaan, me altijd over mijn schouder kijkend voel, altijd denkend wanneer is het moment daar…dat je er staat en het weer doet. Oh wat is dit voer voor psychologen, na de jaren komen er steeds meer momenten van “waarom deed je dat..”

Ik heb nog zoveel onbeantwoorde vragen waarop ik nooit een antwoord zal vinden of krijgen…een ding weet ik wel…die ene zin ” je kunt het toch niet”. ik probeer het zo vaak op negeer te zetten of weg te drukken, meestal lukt het maar op kwetsbare momenten komt hij dubbel binnen…zo ook deze week…waar alles dubbel was een bezoek aan de kaakchirurg (het hoeveelste bezoek in mijn leven was dit nu al) het hoogte punt van de week want he…zonder tranen, behoorlijk duizelig de deur uit lopen…vlakbij de auto mijn lievelingshond tegen komen, duizelig naar huis gereden, eng ach t mag maar een naam hebben, de buuf die even lief deed….trap op , bed gehaald zonder ongelukken ;-). IK kan dat en he…ik fixte het wederom alleen.

Vragen nee dat zit niet meer in mijn register….want soms heel soms is alleen alles beter…

Soms is mijn hoofd te vol, mijn hart te leeg..

Soms is kiezen en aarzelen mijn ding.

Soms is het ogen sluiten of wegrennen.

Soms is het verleden wat kruist met het verleden om vanuit dat punt opnieuw te leren lopen en vertrouwen in jezelf binnen de mogelijkheden die het leven biedt.

Ik beloof mezelf nog steeds…ga niet in de auto als je je machteloos, woedend of vol emoties zit…vandaar de blog…het brengt een soort van rust.

Relativerend en overdenkend…ik heb t grootste deel van mijn leven gehad nog jaren (zeggen ze dan) te gaan…genieten waar en wanneer het kan….me beseffend dat ik degene ben die de touwtjes van mijn leven bediend …ook dat is vrijheid.

De vragen…

In een van mijn favoriete tijdschriften kom ik ze tegen. De oh zo simpel lijkende vragen beantwoord in één zin. Nou dat is voor mij een ding want ik diep graag iets uit πŸ™‚ ook voor mezelf. Dat maakt schrijven zo leuk en fijn.

Met wie zou je willen ontbijten:

Marthe Keller uit de serie uit mijn jeugd : Jonkvrouw van Avignon.Β http://www.televisieseries.com/J/jonkvrouwvanavingnon.html

We spreken dan af bij:

Hotel Adlon in Berlijn…omdat dit het hotel is wat ik zelf graag van binnen wil zien en Marthe uit Duitsland komt.

Als ik tijd heb om te lezen wordt het:Β  Goede dochter van Karen Slaughter. deze staat al een tijd op mijn lijst echter de rust om te lezen is er nog niet echt.

Is er tijd voor een film of serie dan kijk ik:

Reign,Β  Shannara, Outlander, The sound of Music of Les uns et les autres . Divers?Β  ja met allen iets unieks in alles.

‘s Avonds heb een restaurantreservering :

Bij landgoed Vanenburg op de Veluwe. Mooie locatie fijne omgeving en heerlijke keuken. Ik laat me verassen door wat de chef kookt πŸ™‚

Tegenover mij aan tafel zit:

De stoel is leeg. Niemand? Ik weet het niet, durf ik, kan ik, ik wil wel maar is het echt..is het meer dan alleen dat…of is het voor even…de stoel blijft deze keer leeg. Ik eet graag alleen in een restaurant, alleen met gedachten en fijne kleine momenten die alleen maar beleeft als je alleen bent.

Leuke vragen die je inderdaad kunt uitbouwen met van alles en nog wat. Leuk maar geen vragen…denk eens aan een kletspot…zo leuk πŸ™‚ Β https://www.kletspot.nl/

Voor vandaag is het weer leuk πŸ™‚ ..ik ga even tv kijken πŸ™‚

Liefs E.

 

 

 

 

 

Rust en dan

Eindelijk begint het nu pas door te dringen in mijn hoofd maar vooral in mijn lijf.

Er is meer rust, rust in die zin dat ik toe ga komen aan mijn eigen ik en alles wat daar weer bij hoort. NaΒ  6 jaar van “wat is er met mijn moeder” en slapend waken of wakend slapen, weet ik weer wat echt slapen is. Niet dat ik dan uitgerust ben, nee ik sta iedere dag moe op. Een moeheid die zich het best laat omschrijven als, eigenlijk wil ik wel een tijdje uitrusten of dat nu thuis is met films boeken en fietsen of domweg langs het strand lopen schelpen zoeken. Gewoon ik en mezelf en dan ergens ook nog de vraag: wie ben ik op dit moment, waar wil ik naar toe en dan slaat er een soort van paniek toe. Kan en wil ik deze vragen nu al toe laten in mijn leven. Ben ik er zelf wel aan toe?? Vragen die vragen oproepen. Misschien moet ik er maar gewoon voor gaan zitten. Een paar a4tjes voor me en schrijven. Vraag voor vraag beantwoorden om tot een fijne conclusie te komen.

Zelf analyse degene die zegt dat dit makkelijk is, heb ik een antwoord, niet makkelijk maar iets wat je leven waardevoller maakt dan je denkt. Zo ben ik ook begonnen met bloggen/schrijven of welke naam iemand er ook aan wil geven of verbinden. Ik schrijf om mijn hoofd – wat soms overvol is – leeg te houden en zo mijn diepere ik te bewaken.

Dus mijn eerste project wordt een mindmap om in beeld te krijgen waar het hiaat zit in mijn hersenspinsels.

Tot zover πŸ™‚