De foto’s van het Lunchcafé en Haarlem zijn gevonden op het www.
Een paar weken geleden begon het eigenlijk, vreemd wel ook, eerst een even samen iets drinken bij bootjes en vrienden, waarbij gesprekken stil vielen en eenzaam en alleen elkaar kruisten. Iets wat ik totaal niet had zien aankomen. Dus dat met bootjes enzo, was dit jaar de laatste keer. Ik kan mijn tijd beter anders benutten dan ergens zijn en me niet meer comfy voelen.
De week erna was ik vroeg wakker op zaterdag. Zaterdagen die van mij zijn, zoals mijn lieve papa zei : “blijf leuke dingen doen, zoek het leven op”. Zo ook deze zaterdag, op mijn gemak reed ik naar Haarlem centrum, parkeerde mijn auto bij https://haarlembereikbaar.com/parkeren/parkeergarage-raaks/ om vervolgens eerst een supermarkt in te lopen voor een banaan ;-). Er is markt en ik besluit eerst naar de Lange Raamstraat te lopen waar ik jaren terug in onderhuur heb gewoond. Leuke straat nu, veel groen en bijzonder om er even stil te staan. De Grote Houtstraat door en wow wat is er veel veranderd als je ergens al heel lang niet geweest bent. Uitgekomen op de markt, een lunch adres zoeken. De markt , nee niet echt leuk, veel rokende mensen, dus terug lopen een straatje rechts in, leuk eetcafé, in de straat tochtte het een beetje dus binnen gaan zitten. bij Lunchcafé de Overkant , een heerlijke Latte en een salade met brood, genoten van rust, humor en fijne gesprekken. (onderstaande foto is van het internet)
Na de lunch mijn weg vervolgd door de smalle straatjes, waar unieke winkels hun plek hebben. Zo belandde ik in een winkel , waar kunst hing / hangt in de meest mooie kleuren. Nu val ik altijd wel op blauw, dus de klik was er zeker. Het werk van http://www.rolinka.nl/ prachtig. Ik kreeg een mooi gesprek met Petra die in de winkel stond, waar na enige tijd Gina binnen kwam lopen. Gina is Ghanese en gaf me een kijk in haar leven en een stukje verdriet. Zo mooi en uniek dat mensen zich veilig voelen en kunnen delen. Dankzij Gina en het grote www opende er een andere wereld. Het land de mensen, bijzonder wel dat het zo op je pad komt. Na het winkelen nog even bij nicht M. langsgegaan, samen lekker gegeten het was zo een dag met 5 sterren :-).
Nu doe ik 1 x per maand een stad die verder weg ligt de rest blijf ik redelijk in de buurt. Zo ook de zaterdag dat ik mij bibliotheekboeken moest ruilen. Eerst kwam ik een buurvrouw van mijn vorige woonadres tegen, dus koffie op het terras en een afspraak voor koffie bij haar gemaakt. Ik loop nog even een rondje door de stad en bij de boekwinkel staan 2 dames , de een is de schrijfster Lida van der Kley van het boek Migraine, van aanval tot aanpak en de andere dame is haar zus. Mooi om te zien dat beide dames enorm verschillend zijn . Boeiend ook wel. We krijgen een gesprek over hoofdpijn, migraine en hoofdpijn door niet aangeboren hersenletsel, van daar uit komt het op angst, hoe en waarom weet ik niet, maar er gebeurden mooie dingen op die momenten. Ik kreeg kippenvel van mijn kruin tot mijn tenen en terug. Vaak is dat het teken dat ik niet voor niets op die plek ben. De schrijfster gaat zoeken naar een boek, wat ze ook heeft geschreven. Balans in je brein, voor eenieder die geconfronteerd wordt met een psychose of angststoornissen. Als ik het zou lezen, en er over zou bloggen, dan mocht het boek meenemen.
https://www.bol.com/nl/nl/p/balans-in-je-brein/9200000109775013/
Weer kippenvel. Hoe vaak ik het boek in de handen heb gehad? en weer weggelegd…ontelbare keren en toch het blijft trekken dus vanmorgen , zondag heel vroeg wakker begon ik te lezen en merkte dat bij het eerste hoofdstuk de tranen over mijn wangen liepen. Ok, dus niet het moment, even douchen ontbijten en de Groene Velden dagen bezocht. Dat is altijd leuk, fijne dynamiek die er heerst. ‘t Was al warm, dus alleen dat gedaan wat ik wilde.
De wandeling, deed me goed, het gaf ruimte in mijn hoofd. Het boek ligt, ik het lezen maar niet vandaag. Een ding houdt me wel bezig, had mijn moeder baat gehad bij wat Lidea van der Kley schrijft? Dat zal ik nooit weten, echter door het boek te gaan lezen en erover te bloggen bereiken we misschien wel meer mensen, die wel baat hebben bij het boek. Voor wie het boek een handvat kan zijn in de voor velen ondoordringbare zorg. Zodat zorgen om zorgen minder worden en men gaan beginnen met “leven in het nu”.
