<\/p>\n\n\n\n
Zomaar een gesprek op een verjaardag\u2026.<\/p>\n\n\n\n
Heb ik eigenlijk zomaar gesprekjes waar ik ga of sta? Ik kijk even terug de afgelopen 2 jaar en kan eigenlijk alleen maar zeggen dat er in de gesprekken altijd een lading inhoud voor de ander zit en ik leer van de communicatie 😊 iets waar ik ongelooflijk blij mee ben.<\/p>\n\n\n\n
Afgelopen jaren vielen de woorden vaak echter ik deed er niets\nmee, tot afgelopen zondag de woorden in een zin weer voorbij kwamen.<\/p>\n\n\n\n
De woorden werden genoemd \u201chet zwarte gat\u201d en \u201closlaten\u201d\u2026zij het voor mijn\ngespreksgenote compleet in een andere context werd genoemd, draaide mijn hoofd\nterug rijdend naar huis overuren op die woorden en moest ik mezelf tig keer\nmanen tot \u201copletten\u201d en \u201cdwaal niet af\u201d\u2026het was nogal druk op de snelwegen van omgeving\nstrand naar mijn paleisje in het midden van het land. Na 2 dagen werken werd\nhet maar niet rustig in mijn hoofd, dus nu vliegen mijn vingers (had ik niet\neen vermoeide rechterhand van repeterende werkzaamheden?) over het toetsen\nbord, mijn hersens gaan nog steeds vooruit en lijkt mijn hoofd een\ndicteermachine. Grappig dat het zo werkt bij beeld- en sneldenkers. <\/p>\n\n\n\n
Het zwarte gat\u2026.<\/p>\n\n\n\n
Zij heeft haar baan verloren en vraagt zich af\u2026krijg ik dat nog, het zwarte gat\u2026het traject waar ze in gaat is druk en geloof me lieve dame, dat gat komt niet omdat wat je wilt aan de oppervlakte ligt en er alleen een weg nodig is om het gestalte te gaan geven. Ik zie wel het een en ander, maar het is jouw keuze dus meng ik me daar niet in 😊. Nee ook niet als je me lief aankijkt of vraagt. Het universum heeft het pad bijna klaar nu jij nog de juiste schoenen en handvaten en dan kijk je straks terug en denkt \u201coh dat moment dat was het\u2026\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Of ik in een zwart gat ben gevallen, ik schrok van de gedachte\nmisschien was dat het moment van terugkijken, ik doe het niet meer zo vaak, ik\nkijk liever naar de weg voor me dat is de uitdaging. Had ik een zwart gat, ja na\nde overlijdens van mijn beide ouders..had ik een moment van grote leegte en\ndubbele angst, mijn leven beperkte zich tot een ritje Ermelo\/Harderwijk zo\nongeveer en pendelen tussen huis en ziekenhuis cq verzorgingshuizen.\nTerugkijkend als in een film werd mijn \nwereld kleiner en kleiner. Besef je wel eens hoeveel de wereld veranderd\nals je geen werkelijke deelnemer meer bent aan de wereld. De sociale media waar\nje vrienden je een steun in de rug geven dat was fijn, meer dan waardevol. Maar\nhe, de snelweg op was voor mij het \u201czwarte gat\u201d alles was snel en lastig, wegen\nwaren verlegd en naar een kleine plaats in Friesland was genoeg voor een momentje\npaniek\u2026.de rotonde bij Joure ik deed het toch maar. Van daaruit de wegen\nverkend meer gaten gedicht dan ik dacht. Dank aan alle lieverds die misschien\nwel iets snapten van mijn wereld maar erover praten deed en doe ik niet ..tot\nnu. In Amiens stond ik midden op een kruispunt en kon geen kant op compleet\nblokkeren \u2026dat was zwart tot het moment dat mijn hoofd noemde \u201cAmsterdams\nrijden\u2026\u201d dus gas geven en een middelvinger her en der maar ik deed het maar\nweer. Nog eens een stukje terug, zwarte gaten\u2026het opruimen van het huis waar ik\n23 jaar woonde met plezier een kerstboom die me letterlijk in een zwarte klei\ndeed zakken, zo ook het optuigen in december 2017. Kan het zwarter geen idee,\nik doe niet aan zwart het is niet mijn kleur niet bij mij passend ook.<\/p>\n\n\n\n
Loslaten\u2026<\/p>\n\n\n\n
Loslaten kan alleen als je iets krampachtig vasthoud. Dat\nkan een baan zijn die je niet meer past zoals hij je paste toen je eraan begon,\nof dat het geen uitdaging meer geeft aan je wezenlijk willen en kunnen zijn wie\nje bent.<\/p>\n\n\n\n
Voor mij was loslaten vooral opnieuw leren leven en mezelf\nop de kaart zetten zoals ik mezelf wilde zien en niet zoals mijn moeder me\ngraag zag. Loslaten was ook alle keren koffie drinken in het huis waar mama\ngewoond heeft. Loslaten van een wereld waarin ik me fijn en geborgen voelde tot\nhet moment dat ik me realiseerde dat ik moest loslaten dat het mijn voorland\nwas en er nog een wereld was die mooier en uitdagender was. Vanaf dat moment\nging mijn eten beter had ik minder last dat mijn maag dichtsloeg bij het minste\nof geringste, het overkomt me nog wel eens maar dan duurt het in de regel een\ndag of drie dat het weer normaal is.<\/p>\n\n\n\n
Loslaten is ook de pippi in me loslaten en uitgaan onbezonnen en gek doen binnen de perken van mogelijkheden in een andere wereld. Loslaten is ook het idee dat iedereen gelukkig moet zijn, loslaten is gelukkig zijn met wat je hebt en wat erbij komt moet een meerwaarde zijn in alles, kost het dan is het niet goed genoeg voor je.Het zwarte gat en loslaten t hield me bezig en met een klein kwartiertje tikken toch weer een aardige blog in elkaar getimmerd. <\/p>\n\n\n\n
De woorden hebben zijdeling is ook te maken met rouw, je\nbaan verliezen is iets anders dan stappen maken om een andere baan te kiezen.\nToch geloof ik dat de lieve dame van het gesprek het niet zo ervaart als rouw\nmaar als een soort opluchting die even tijd nodig heeft om te landen in haar\nhele wezen. Tezamen met landen en accepteren kristalliseert zich haar toekomst\nwel uit. Bijzonder is dat we elkaar nooit zo vaak zien maar toch de meest mooie\ngesprekken kunnen hebben.<\/p>\n\n\n\n
Lieve dame ik dank je voor een mooie vriendschap \u2026tot snel<\/p>\n\n\n\n
Liefs E.<\/p>\n\n