Inmiddels de intake gehad bij de Mosh kliniek in Amsterdam. <\/p>\n\n\n\n
Je komt binnen in een algemene ruimte met een wachtkamer voor meerdere specialismen. In de wachtkamer is het rustig, een omgeving waar geen hectiek is. Even wachten tot ik geroepen werd. Spannend, mijn buik gaf echt wel aan dat dit de grenzen over ging, maar wat moet moet. Plaatnemen op een ligbed, hoofdsteun omhoog, alles doornemen van allergi\u00e8n en toch ook lachmomentjes. De arts komt binnen, prettige dame, duidelijke uitleg, de plek wordt ingetekend, er worden foto\u00b4s gemaakt. Tot zover viel dit wel mee en is het meer mijn eigen angst en beren op de weg zien die het zwaar maken.<\/p>\n\n\n\n
28 april, de dag van de operatie. De zenuwen gieren een beetje, ik mag niet rijden dus de buren rijden me en ben ik overgeleverd aan de regisseurs zowel bij het autorijden als in de operatie waarin ik ongewild de gewenste acteur ben. Heb ik als eens verteld dat achterin zitten me een unheimisch gevoel geeft? en nu ..nu moest ik echt 1 uur heen en 1 uur terug op de binnenkant van mijn wang bijten, maar enfin voor een goed doel.<\/p>\n\n\n\n
Binnen bij de kliniek samen met de buuf even de toilet opzoeken met haar gaat het niet zo lekker dus ook even weer begeleid naar haar man en auto. Weer naar binnen, me aangemeld en bijna gelijk kon ik meelopen naar een fijne huiskamer met een eettafel, cosy banken en een koffie\/thee apparaat.<\/p>\n\n\n\n
Ik zat net en toen mocht ik al mee. Goede duidelijke uitleg, ronde 1, we dekken af, verdoven en snijden de eerste plak weg. Nou als ik maar niks hoef te zien….en daar ging ik, de rotprikken – lokale verdoving in je gezicht is echt anders dan elders op je lichaam- proberen te negeren samen met de geweldige arts van de Mosh kliniek Amsterdam<\/a> die me er door heen praatte. Ze verwachtte wel een 2e ronde dus ik mocht plaatsnemen in de wachtkamer. Trillende handen, eerst zitten en even appen met een collega en vriendin. Koffie en lezen op de e-reader t leidde wel af maar wat ik gelezen heb? ik zou het nu niet na kunnen vertellen :-). Gelukkig kon ik de emoties van anderen redelijk van me af houden. De tweede ronde was vlak na de lunch, deze was netjes door de kliniek verzorgd. Nee ik heb niet gegeten zoals altijd slaat mijn maag bij moeilijke dingen nog steeds dicht, of dit ooit nog over zal gaan?? Geen idee.<\/p>\n\n\n\n De tweede ronde was die voor of na de lunch? ik weet het niet meer….Wel kregen we allemaal te horen dat het “schoon” was en er gehecht kon worden.<\/p>\n\n\n\n Nou dat was wel iets. Het verdoven van het gebied dat hersteld moest worden, daar wil ik niet te lang bij stilstaan, dit zal een ieder anders beleven.<\/p>\n\n\n\n Bij mijn oor is een stukje huid weggehaald zodat ze dat konden transplanteren in de neus. Dus ja ik heb een litteken wat wel weg zal lopen in de huidplooi naast mijn oor en patschwork neus \ud83d\ude42 zoals ik dat zelf noem. Drukverband erop en ik mocht naar huis, na een lange dag met veel verdoving, emoties en ook fijne gesprekken die de dag lichter maakten. Met de vervolgdate een week later hechten eruit laten halen.<\/p>\n\n\n\n De buren waren er al, dus terug achterin de auto….pffff afzien hoor, maar goed overgekomen. Thuis had ik alles klaar gezet voor uitrusten in bed. 16:00 uur was ik thuis, en even later languit met kussens in mijn rug in bed. Hmzz toch wel wat trek dus maar een tosti gemaakt. Echt, zet vooraf alles klaar op werkhoogte, want je mag niet bukken, niet zwaar tillen enz enz.<\/p>\n\n\n\n Gelukkig is er whatsapp en een beetje social media om iets te delen, want alleen ziek zijn vind ik nog steeds een uitdaging.<\/p>\n\n\n\n Een week van stoel\/bank\/bed, mijn haren laten wassen bij de kapper. Nou gelukkig gaan de hechten eruit op 5 mei. Dan kan ik zelf wel naar de kliniek rijden dat scheelt alweer. Wondcontrole, nee de hechten onderaan de wond, die laten we nog een week zitten. De rest mocht eruit. Een week 2 x per dag wondspoelen en smeren met Fuccidine cr\u00e9me<\/a>. Lastig klusje, maar enfin voor een goed doel. En 10 mei terug voor de volgende date en hopen dat alles dan geheeld is.<\/p>\n\n\n\n Al met al, best veel, mijn advies geneest een wondje niet wacht niet maar ga naar de huisarts laat je verwijzen naar een dermatoloog of kliniek. <\/p>\n\n\n\n En oh ja ik ben uit 1961 en toen werd er niet gesmeerd tegen verbranden….nu weet ik beter smeer, zeker als je een lichte huid en sproetjes hebt…..en tuurlijk zijn er wappies die zeggen : “de ellende is begonnen met smeren” echter doordat de ozonlaag is veranderd is de zonsterkte anders, dus smeren is het voorkomen van erger.<\/p>\n\n\n\n Dank aan alle medewerkers en artsen van de Moshkliniek Amsterdam<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Liefs E.<\/p>\n\n\n\n P.s. een foto van zowel het wondje, na 2 rondes en de gehechte delen zijn door mij bewust niet geplaatst.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n