2021….

Dit jaar, ik had het in 2017 anders bedacht…nee ik ga daar niet dieper op in omdat het terugkijken naar dat jaar wonden open trekt die nu langzaam helen merk ik iedere dag opnieuw.

Hoe anders het is blijkt wel uit het feit dat ik andere kleuren kleding durf te kopen dan het “veilig blauw”. Dat het plannen van even een dipje heeft gehad maar ik vooruit kan en wil kijken.

Toch lig ik al vroeg in bed ondanks het mooie weer en besef me dat er nog een randje zit wat pijn doet. De pijn is schurend en ik besef dat ik deze pijn altijd zal houden want alles heeft te maken met waarom vragen waarop ik nooit het antwoord zal weten. Om de meer dan simpele reden, diegene die de antwoorden had…is er niet meer. Rouw is soms best een dingetje.

Zorgen om en zorgen voor anderen is in mijn optiek makkelijker dan zorgen voor jezelf. Ook dat heb ik moeten leren…en dankzij lieve mensen om me heen gaat me dat goed af. Uch….soms want toelaten van mensen in mijn “verdriet en angst” is een ander verhaal. Daarin merk ik dat ik mezelf afscherm…een stuk wat ik niet wens te vertellen aan niemand.

Dit jaar wordt ik 60 en ehhh je merkt er niet zoveel van 😉 behalve dat je je realiseert dat de wereld sneller draait dan je soms denkt, je een schat aan kennis enzo in je rugzak hebt geladen…en dat je pensioen echt dichterbij is dan je denkt.

Vandaag werd me de vraag gesteld: “Hoe lang moet jij nog…” de vraag waarop 2017 weer heel dicht bij kwamen me vol trof in mijn hart en hoofd..immers in 2017 was alles veel donkerder dan iedereen zou kunnen vermoeden…Hoe vaak kon ik mezelf niet meer motiveren om anderen te motiveren….hoe donker waren de uren op de SEH…’t haalde een wondje open…Hoe lang..nee ..ik heb het niet toegelaten ik heb een pleister geplakt, tranen weggeslikt en ik hoorde mezelf zeggen een jaar of 5 tot aan mijn pensioen…

2021 ik hoop mijn vakantie en mijn verjaardag te vieren in France het land waar mijn hart ligt, waar ik me meer thuis voel dan in Nederland.

60 het is maar een getalletje maar voor mij een getal met een diepe en zware lading.

Koester wat je hebt en niet wat je mist…..ik mis veel maar wat ik heb is groter, vele malen groter dan het gemis.

Liefs E.

Dit liedje jaren geleden in Carre Amsterdam (1987?) ….doet me denken aan mooie tijden waarin angst/demonen in ieder geval niet zichtbaar waren …waar geluk meervoud was…..

(40) Ik leef voor jouw lach – musical Joe – YouTubehttps://www.youtube.com/watch?v=nuopRBuP5uE

Share Button

Moederdag…

webfind

 

Vanmorgen werd ik wakker, het was echt heel vroeg, er gleed een traan over mijn gezicht. Vanmorgen, drong het werkelijk tot me door…Moederdag, de dag van bloemen, chocolade en uit eten.

Moederdag, het allerliefst zou ik vandaag onder willen duiken in een donkere kamer, met louter ik en tranen, tranen en ik, niemand willen zien. Na lang dralen, wat gedronken en toch nog even slapen. Diep en vast ben ik weer gaan slapen. Toen ik wakker werd was het 08.30 uur en dacht ik…wat zal ik doen. Doelloos wandelen door het huis, naar buiten kijkend, zo veel nog te doen, naar buiten kijkend drong het tot me door “maak een leuke dag, een fijne dag, maak deze moeilijke dag fijn”…Nou, afwassen ontbijten en gewoon de auto gepakt. De A6 op richting Amsterdam, bestemming onbekend.

Bij Diemen was de weg dicht, oh dan de A27 maar. Ik zie het wel. Richting Naarden, oh http://www.nijhofbaarn.nl/#/ is altijd goed en fijn. Dan zie ik dat het ontzettend druk is bij http://www.kasteelgroeneveld.nl/

Ik draai een rondje rotonde – dat deden we altijd als we iets gemist hadden of ons iets opviel he mam – auto geparkeerd. Wow dit was echt leuk. De https://www.nnfc.nl/agenda had een wandeling met prachtige honden en diverse bazen en bazinnen en kleine baasjes :-). Mens wat heb ik genoten van de “hoog-aaibaar uitziende honden”, die tot mijn verbazing ook zwart/wit waren. Weer iets geleerd deze dag. Ik geloof dat ik wel een uur heb staan genieten en praten. Heerlijk lekker buiten met dieren.

Er was ook een markt of fair. Geweldig, kleine kraampjes met o.a. http://www.chile-olijfolie.nl/winkel/ , het houtatelier uit Hilversum verder leuke kramen met eten, drinken, wijn, kazen en kleding oh en nu zal ik wel iets vergeten zijn, want ik strandde bij een leuk kraampje en ik ging dralen. Ik zocht de verkoper of verkoopster. Prachtig moment, zij keek me aan we kregen samen kippenvel, zij zag en hoorde en zo bijzonder. Zo intens, zo verwarmend.  Bijzondere dame ze zit in mijn hart, om wat ze me vertelde.

Zo doelloos was de dag niet, het was een fijne goede dag die ik heb afgesloten door nog een paar appartementen te bekijken.

Moederdag een bijzondere dag met een speciale lading

Het komt goed…

Liefs E.

.

 

Share Button

Verdriet …

Verdriet,

Zomaar acht letters niet meer en niet minder en toch is een beladen woord. Net als de foto, de afgrond, beiden zo dichtbij en zo veraf.

Acht letters, het woord verdriet. Nee niet verdrietig, echt verdriet, hoe was het, hoe werd het heel kort en nu ben je verder weg dan ooit. Ingepakt door iemand die ook ziek is net als jij.

Hoe ik hier mee om moet gaan weet ik niet. Wil ik er mee om kunnen gaan?? dat vraag ik me nu al uren af, nu pas is er me-time want je mag dan doen alsof we niet meer bestaan, je man, mijn vader, je weet wel die meneer waarmee je toch echt al 57 jaar bijna getrouwd bent, heeft het namelijk ook moeilijk mee. Prima dat je laag praat over hem en mij, maar zoals ik al vertelde stel dan ook je patroon maar bij.

De gevleugelde woorden van je zijn: “een ieder is zelf verantwoordelijk voor het leven wat hij/zij leidt”.

Prima dat ga ik nu doen. Tomeloos verdriet, opvangend verdriet van mijn vader die dit niet verdiend heeft. Verdriet om wat ik zie en ontkent werd..ja tot vanavond iemand zei dat het een probleem was. Ik ga niet praten. Ik ben het namelijk een beetje zat. Waar ben je, ik zoek je op, maar ik kan je met de beste wil niet meer zien als “mama”.

Ik zal er slechts zijn 1 x per week voor de was. Ik zal zorgen voor dingen die nodig zijn. De rest is weg, voorgoed. Je bent voor de zoveelste keer op zielen gaan staan van mensen die om je geven.

Dag zwaai…ik laat mijn verdriet hier …tot die dag..die ene dag ooit..

 

Share Button