Tag Archives: Rouw

Dag meisje van 3…..

Zomaar een fijne dag, zo stel ik me voor dat je blij keek dat je naar dat leuke park ging met je ouders, je weet wel dat park wat ook geschikt is voor kleine meisjes. Jaren komen er al kindjes, kinderen en oudere kinderen, afhankelijk van de leeftijd al dan niet in gezelschap van papa’s, mama’s en/ of grootouders, broers en zussen.

Nooit heb ik iets gelezen over kindjes die afdwalen naar sloten die er schijnbaar ook zijn. Bizar…heel twitter had en heeft een mening die men niet onder stoelen en banken stak…iets raakte me…want het ging niet meer om hoe of wat, het ging wat men of men dacht enzovoort..vul maar in…vergeten werd:

Hoi lief meisje van 3 ik ken je niet…maar er zijn mensen die je heel goed kennen, je voetstappen, je ademhaling, je lach en je onbezorgdheid…

3 jaar een leven voor je ,…waar ging het mis..is het relevant voor de pijn van alle mensen die je wel heel goed kenden? zoals je papa en ja mama, oma’s en opa;s en de kindjes van de opvang?

Weet je lief meisje van 3 ..er waren veel mensen ongerust er is gezocht naar je, met veel hulptroepen..zij die je vonden kenden je niet en toch …ergens hebben we allemaal iets met meisjes van 3…positief want die lachen kijken nog onschuldig en onbevangen de wereld in.

De wereld van je familie zal nooit meer hetzelfde zijn,

De hulptroepen, de mensen die erbij waren…hun levens zijn voorgoed veranderd.

Dag meisje van 3….ik blaas een kus naar de hemel want die heeft er een sterretje bij…

Dag meisje van 3…ik blaas een kus en een knuffel naar de familie zij moeten het moeilijkste nog doorstaan..

Dag meisje van 3…..ik omhels de mannen van de macht stoere knullen en meiden en op dat moment een verdrietig hoopje in alle  kracht om een meisje van 3..

Dag meisje van 3…zwaait naar de hemel, maak je het daar sprankelend met je lach???

Een oordeel is makkelijk geveld, maar wie zijn de mensen die zo durven te kwetsen….Immers hoeveel van ons hebben kinderen ????

Share Button

Vriendschappen gaan voorbij de sterren….

Het is een rare periode, want echt is het nog “maar” 1 jaar geleden dat de achtbanen van de mantelzorgtrein, die allang geen trein meer was, langzamer gingen rijden,  er hier en daar een bak gevaarlijk schommelde. De periode waarvan nu pas het besef binnenkomt waarom vrienden en vriendinnen zich enorm ongerust maakten over en om mij. Het duurde immers al zo lang. En velen weten het moment te benoemen waarop alles niet meer haalbaar is en men dreigt in te storten.

Dankbaar voor alle vriendschappen her en der op het grote www of heel dichtbij, dat zij er voor me waren en nog zijn want dat het een jaar wordt met emoties is mij wel duidelijk.

Iemand zei: “eerst maar eens de 4 seizoenen.”

Een ander zei: “Je gaat nog diverse moeilijke momenten krijgen.”

Iemand zei….het is tijd om vooruit te kijken :-).

Ik neem mee wat me gegeven is door mijn ouders, de liefde en een groot hart, de  kracht en moed van mijn grootouders waarbij “recht je rug en doorgaan” van mijn Oma Diene mij de jaren door heeft geholpen.

Alles van afgelopen jaar ga ik verzamelen om zo tot een boek te komen. Een boek over 23 jaar samenwonen met je ouders, 7 jaar mantelzorgen en hoe overleef je in 1 jaar 5 verhuizingen, 2 crematies…..Rouwen er staat geen tijd voor, de ene keer is het er de andere keer minder.

Ik weet het, niet makkelijk, maar he…al wordt het voor mezelf…het is goed om te schrijven dat woorden hun weg vinden in helende werking van de ziel. Woorden die mij de weg vertellen als een staccato van 1 woord “begin”.

webfind
Share Button

Duizend stukjes

 

 

webfind

 

 

De vraag kwam zo maar uit het niets, ik dacht ik voel me wel redelijk, maar deze vraag? die had ik zo kort na het overlijden van mijn ouders niet zien aankomen.

De vraag: “Hoe voel jij je nu?” raakte me meer dan ik had gedacht. Mijn  hele lijf hield de adem in leek wel, mijn bubbel waarin ik al 3 weken veilig zat (gevoelsmatig) werd bruut doorboord. Hoe ik me voel, de vraag 2 of 3 keer herhalend voor me uit kijkend in het niets. Hoe ik me voelde laat zich omschrijven alsof ik in duizend stukjes uit elkaar ben gevallen.

Duizend stukjes die weer een plek moeten krijgen ergens. Die vechten om een plek, sommige laat ik toe, andere stukjes wil ik niet meer. Lastig dat rouwen en verwerken van de 2 dierbaarste mensen in mijn leven. Mijn ouders, ziek en zieker, maar dat impliceert  niet dat het afscheid daarom makkelijker is of het verwerken gewoon een eitje is.

Nee, niets is minder waar. Ik vermoed dat als je om iemand geeft of van iemand houdt, je er tijd voor nodig hebt.

Duizend stukjes,

Nooit meer, hoi ik ben thuis hoe is het of daar ben ik alles goed vandaag? Nooit meer jullie zien of aanraken, nooit meer samen lachen om films, nooit meer samen die lanen rijden met mooie bomen..nooit meer zo veel en soms was er nog maar zo weinig.

Wat blijft zijn duizend stukjes mooie herinneringen in mijn hart en hoofd, een afdruk geëtst van prachtige momenten die het leven mooi maakten.

Het is goed zo, duizend stukjes, ik hoop de helft te houden en te koesteren de andere 5000 mogen mee naar die bestemming ergens waar het mooi, groen, licht en vredig is. Die plek waar we geweest zijn maar nog niet mochten komen, het was te vroeg. Nu mogen ze mee. Ik ga door met leven, hier nu en straks in de toekomst.

Tot straks…dag mam en pap..met mij  komt het wel goed xxxx

Share Button