Tag Archives: ouders

Mensen die door je hoofd wandelen..

Vast een onherkenbaar iets of wellicht heel herkenbaar.

Kwam het door het filmpje van  en over Chris, http://inspire2live.org/patient-advocacy-2/patient-advocate-chris-kerkhof/

Chris werkte destijds bij hetzelfde bedrijf waar ik ook werkzaam was. Tijdens een uitstapje met het personeel en aanhang hadden we lol samen om bloemen. Prachtige bloemen, waarop Chris iets tegen zijn vrouw zei. Ik lachte, zo herkenbaar. Waarop Chris zei: “Jaja Erna zo gaat dat bij ons thuis”.

Jaren spraken we elkaar niet meer, andere bedrijven andere zaken. Tot dat ene verzoek om Chris te sponsoren bij Alpe’d Zus??

Langzaam las ik zijn verhaal, met zijn verhaal wat me enorm raakte, deed ik een berichtje op Facebook in zijn privémailbox. We voegden elkaar toe en sindsdien is Chris een van mijn motivators om niet op te geven maar om door te gaan. Chris top! Ik ben je er dankbaar voor. En nu..nu wandel je samen met mensen die het traject voor je door gingen door mijn hoofd.

Ik sta even stil bij mensen, die het niet gehaald hebben en jij de strijd van “geef nooit op” en het “vechten” tegen deze oneerlijke ziekte, die uiteindelijk de “winnaar” wordt…de sloper van levens, als een stille sluipschutter nadert hij neemt bezit van je ergens in je lichaam en roeit de gezondheid uit je. Bizar hoe één zin : Alpe d’HuZus …deze mensen moeiteloos naar boven haalt in me.

Eén van die mensen is Thea Plenter ook een oud collega. Zij schreef prachtige columns in Dagblad van het Noorden ..Plenter en Pepping, ze werd gevolgd, het interview met Jacques ‘d Ancona voor Radio/tv Noord staat in mijn geheugen gegrift, net als het boekje https://www.bol.com/nl/p/hupsake-van-the/1001004004699906/ heeft zijn plekje in mijn kast heeft naast het boek van Floortje Peneder , welke ik ooit kocht toen mijn broer heel erg ziek was jaren geleden geveld door eenzelfde insluiper in zijn lichaam. (mijn broer is er nog).

Ook mijn ouders hadden deze insluiper…ook zij lopen regelmatig nog door mijn hoofd…redelijke normaal is dat.

Ze wandelen de namen, ze buitelen wie eerst…

Nooit vergeten, door 1 zin, een woord of een muziekstuk..of gewoon omdat mijn hoofd aan ze denkt.

Chris en familie jullie heel veel sterkte en liefde voor nu en straks..

Chris…motivator die aanzette tot dit verhaal, omdat hij het leest..

Liefs E.

 

Share Button

Soms gaat het anders ..

webfind

 

 

 

 

 

 

Soms gaat het leven anders dan je gedacht of bedacht hebt.

Het laatste half jaar is dan ook gegaan met veel emoties, verdriet momentjes, fijne gesprekken met mensen die zich zorgen maken om mij. Fijne gesprekken zomaar op een plek waar ik soms wel ben – om te delen met mijn overleden ouders- en die plek is van mij net als de tijdstippen dat ik er ben. Het delen mis ik het meest, wat zal ik, wat kan ika, hoe kan ik..vragen maar de antwoorden komen niet meer.

Het lijkt zo kort geleden dat ik bij Makelaar van der Linden https://www.vanderlinden.nl/makelaar-lelystad/  stond om te vragen naar een “huurhuis” want ik had het zo bedacht in mijn hoofd.

Daarna een fotograaf in huis, tranen en emoties stond het huis op Funda. de statistieken waren ehhh voor mij schrikken nu was het echt.  Zichtbaar onder de indruk van alles ben ik het aangaan vliegen.

Zelf moest ik natuurlijk ook iets. Dus een paar appartementen bekeken. Nou dat is op zich al een blog waardig. Van leuk tot echt even geen woorden, naar een appartement wat wel mooi was. Binnen was het net een deken die over me heen viel. Buiten stond ik trillend op mijn benen de makelaar te bellen of hij een bod wilde uitbrengen. De angst en blijheid maakten me onzeker. Maar ja de slaapzak en de brug waren ook een dingetje. Ook het een tijdje als zigeunerin leven van hot naar her was niks voor mij. Wel ben ik ontzettend dankbaar voor alle lieverds die : zolders , campers enz aanboden.

Maar ik heb een appartement en ben er super blij mee.

Ik weet dat de liefste mensen uit mijn leven blij zijn voor mij.

 

webfind

Op 1 september sluit een tijdsperk af, de afsluiting is een opening naar een nieuw boek.  Nog een keer zal ik achterom kijken. Daarna ontvouwt zich een nieuwe episode “Mijn leven” waarin ik stukjes meenemen van de laatste 23 jaar.

Onderstaand gaat zeker mee 🙂 emodinggetje

all time favo gaat mee

 

 

 

 

 

Share Button

Verdriet …

Verdriet,

Zomaar acht letters niet meer en niet minder en toch is een beladen woord. Net als de foto, de afgrond, beiden zo dichtbij en zo veraf.

Acht letters, het woord verdriet. Nee niet verdrietig, echt verdriet, hoe was het, hoe werd het heel kort en nu ben je verder weg dan ooit. Ingepakt door iemand die ook ziek is net als jij.

Hoe ik hier mee om moet gaan weet ik niet. Wil ik er mee om kunnen gaan?? dat vraag ik me nu al uren af, nu pas is er me-time want je mag dan doen alsof we niet meer bestaan, je man, mijn vader, je weet wel die meneer waarmee je toch echt al 57 jaar bijna getrouwd bent, heeft het namelijk ook moeilijk mee. Prima dat je laag praat over hem en mij, maar zoals ik al vertelde stel dan ook je patroon maar bij.

De gevleugelde woorden van je zijn: “een ieder is zelf verantwoordelijk voor het leven wat hij/zij leidt”.

Prima dat ga ik nu doen. Tomeloos verdriet, opvangend verdriet van mijn vader die dit niet verdiend heeft. Verdriet om wat ik zie en ontkent werd..ja tot vanavond iemand zei dat het een probleem was. Ik ga niet praten. Ik ben het namelijk een beetje zat. Waar ben je, ik zoek je op, maar ik kan je met de beste wil niet meer zien als “mama”.

Ik zal er slechts zijn 1 x per week voor de was. Ik zal zorgen voor dingen die nodig zijn. De rest is weg, voorgoed. Je bent voor de zoveelste keer op zielen gaan staan van mensen die om je geven.

Dag zwaai…ik laat mijn verdriet hier …tot die dag..die ene dag ooit..

 

Share Button

Het medicijn

Ik heb er lang over gedacht. Zorgen om de zorg, past het wel bij mijn blog, wil ik het wel delen. Delen ja met wie? Met mijn de lezers? Wil ik nog wel vertellen wat er allemaal gebeurt? Zes jaar is het al, zes jaar zorgen en zorgen om de zorg voor mijn ouders. Het is lang als je -grotendeels alleen – voor staat. Natuurlijk zijn er mensen die luisteren, die er zijn als je je gewoon “verdomd alleen voelt”. De uren wachten op de eerste hulp van het ziekenhuis met de telefoon en de lieve vrienden en vriendinnen die je kunt contacten op de social media. Dankbaar ben ik deze schatten voor hun liefde en de knuffels virtueel in de wereld van “me zorgen maken om en over mijn ouders”.

Nu is het zo dat mijn vader eigenlijk “uitbehandeld” is. Toch kwam de oncoloog met een “middeltje” dat de levensverwachting goed zou doen en de waardes zouden met dit middel moeten veranderen. Laten we het maar 5 weken proberen, aldus geschiede. Zes weken van 2 pillen per dag van http://www.astellas.nl/producten/xtandi%E2%84%A2

Wonderbaarlijk genoeg deed mijn vader het goed. Zijn lichaam werkte goed en hoewel hij wel inleverde op energie, niks te klagen.

Gisteren gingen we weer op date bij de oncoloog. Bloedwaardes waren goed, PSA gestegen – was normaal vertelde de arts- en zijn voorstel was om over te gaan op 3 tabletten van dit medicijn  per dag en ‘s morgens prednison erbij. Nou zei mijn vader: “Laten we dat maar doen”, tja wie ben ik dan als dochter, immers mijn paps kan prima zelf beslissen wat hij wil en nog doet. (Soms moet je wel een beetje bijsturen maar vooruit, mag het op zijn leeftijd?).

Vanmorgen kwam hij de trap af. Als een dood vogeltje en zo niet als mijn vader. Alsof het kaartenhuis ingestort was. Hij voelde zicht zo slecht dat ik even niet wist hoe te handelen. Hij vertelde ik voel me licht in mijn hoofd en toch echt wel 40% minder als gisteren. 40%!!! Tjonge dat was schrikken. Dus toch draaiboek erbij, verstandig is om te bellen. Dus  bellen met pieper xyz in het ziekenhuis. Oh tja  het beste is bellen met de poli. Fijn hoor, dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Nou ja, in goed overleg toch maar gaan werken, de thuiszorg kwam voor mijn vader en ik heb op mijn werk gemaild met de oncoloog. ‘s Middags kwam per mail het antwoord: “stop maar met de Xtandi en doorgaan met prednison” en over een halve week mailen hoe het is.

Voorlopig ga ik nu de dialoog maar aan met mijn vader of hij nu gaat voor de arts of voor de kwaliteit van leven “voor wat nu nog haalbaar is” dus leuke uitjes en nog dingen zien.

Mens wat is het leven soms lastig. Soms is het ook wat eenzaam met dit soort zaken, hoewel ik me niet laat kisten. Vaak denk ik aan het boek van Elisabeth Kübler Ross wat verplicht leesvoer was in de opleiding tot ziekenverzorgende. Het boek kwam binnen maar wat heb ik veel aan de teksten van Elisabeth, die lijken geëtst in mijn hoofd.  Een boek waar iedereen veel aan zou kunnen hebben.

Het leuke is dat ik me door deze zaken ga verdiepen in fijne dingen. Iets nieuws voor mij is dat ik tuinplanten heb gekocht en me verdiept heb in borderplanten en heesters.

Ze zeggen dat altijd de zon gaat schijnen. Ze zeggen zoveel. Soms is het donkerder dan donker en moet je zelf zorgen dat je niet ondergaat in iets waar je toch geen grip op hebt.

Dus zorg ik voor leuke dingen om het allemaal vol te kunnen houden.

Liefs E.

Share Button