webfind

Comfortzone…

En dan besluit je om een nacht te blijven slapen bij vrienden met een boot…de reacties alom waren:

Jij…

Op een boot, jij…

Jee, zou je dat wel doen…

Hoe goed ken je de mensen…

Je kunt niet weg he van een boot…

Ha aan iedereen zou ik willen zeggen: “al het bovenstaande is de mantra die iemand me jaren voor hield ‘Jij, jij kunt dat niet…’ en die zin in alle variaties die het maar mogelijk heeft. Ik heb al lang ontdekt dat ik veel meer kan dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden, op alle vlakken. Wat niet impliceert dat ik nooit struikel of een stap terug moet doen om en uit mezelf. Wanneer gaan jullie de zinnen naar mij toe aanpassen? Ik zou het heel erg waarderen dat afschieten heb ik wel gehad, daar ben ik compleet klaar mee. Oh ja en kun je niet tegen de veranderde “ik” en hoe ik in het leven sta, dan is het wellicht tijd om het of uit te spreken of gewoon mij mezelf te laten zijn.

Laten we wel wezen, mijn leven was grotendeels bepaald en nu, nu laat ik niks meer bepalen door anderen alleen door mezelf. Leidraad daarbij is : “voelt het goed, dan is het ok en bij twijfel niet oversteken”.

Ik ging dus een dag naar vrienden met een boot en had uit mezelf gezegd zal ik blijven slapen, immers de dijk naar Enkhuizen in de avond/nacht is even zo goed niet zo fijn. Dus ’s morgens, dekbed, kussen, pyama grinnn en de rest van alles ingepakt. Lekker op tijd weg, want vlakbij de haven zit een autodealer waar ik even wilde kijken, nee niet kopen iets met ruim boven budget maar zo fantastisch om te kijken.

Even voor 10 uur gebeld ik ben er en rustig over de steiger die door de wind wel schommelde- en ik toch iets had van oops…gelukkig een klein meisje en een kort gesprekje deden me ontspannen. Heerlijk ontspannen dus..auch de boot iets verder van de steiger af, even denken en ook dat ging super. Knuffelen op minder dan 1 meter, koffie en taart, bed opgemaakt en toen …gingen we zomaar naar Rotterdam 🙂 naar de winkel die al zo lang op mijn wensenlijstje stond.

Aldaar aangekomen, gekeken en alles moest even landen in mijn hoofd, de kleuren, de hoeveelheid, de hoogte van hakken en laarzen…en de sfeerimpressie van de winkel. Lastig ik vind/vond nl veel mooi, echter mijn enkels krijsten al van te voren ….niet doen, please…te hoog, te smal enzzz. Ik paste een paar kobaltblauwe pumps prachtig, dus genomen. Ik probeerde waanzinnige sandalen met dito waanzin hakken…helaas daar gingen mijn voeten noch mijn enkels mee akkoord. Dan toch die mooie overknee laarzen in muisgrijs aangepast..ja joh ik, die niet van passen wilde weten, trok nog een keer mijn sneakers uit. Prachtig maar de twijfel ging niet weg…dus niet genomen. Daarna om de hoek een gezamenlijke meeneem lunch genoten op een bankje in de regen met dito wind. Een stukje koopgoot, in corona stijl ingericht met potten gevuld met Lavendel. Terug naar de auto, terug naar de boot.

Lekker gegeten van de take away menukaart van https://hendrickje-stoffels.nl/

Daarna op pad voor een kop koffie bij vrienden in de kop van Noord Holland, lachen en praten is ons allemaal wel toevertrouwd.

Op de boot heerlijk nog even gepraat, wijntje erbij en dan het bed in.

Daar lag ik dan, een luik boven mijn hoofd met uitzicht op de mast, geluiden die nieuw zijn, alle geluiden, klapperende lijnen, klotsend water, de wind alles was anders maar ’t voelde vertrouwd en veilig. In slaap gevallen als een blok beton, met hier en daar ruzie met te lange benen of een te kort bed grinnnnnzzzz….UItgerust wakker lekker kletsend over van alles en iemand die dacht dat het echt nog maar uur in de ochtend was ;-)…uiteindelijk toch eruit en ontbijt met koffie. Heerlijk dat samen ontbijten af en toe is een kadootje. Daarna afscheid nemen met een knuffel en terug naar huis. De terugrit was alsof ik een korte vakantie had gehad…

UIt mijn comfortzone ja, maar ik ging binnen de grenzen van mijn comfort…dus was het ok ok.

Dank jullie wel M & E en N & S voor de knusheid, de knuffels het lachen…enzzzz.

bovenstaande is een webfind….

Share Button

De telefoon….

Ik was ergens blijven slapen na een avond uit. Gezellig gegeten wijn erbij, dus slapen was het meest veilig ;-). Leuke gesprekken een avond die fijn en bijzonder was in alle opzichten. Knus ook wel, iemand die voor mij kookte en een glas drinken inschonk, bizar wat een woord verzorgen en zorgen voor ook een andere context heeft en dat ook ik daar van kan genieten.

Dus ergens na lange diepgaande gesprekken met behoorlijke psychologische diepgang, het bed opgezocht.  Dus met een goed gevoel in slaap vallen en diep slapen na een drukke week met de bijzondere film The Childrens act met Emma Thompson en hectiek op het werk.

Ergens ging er een buzzer van een telefoon, was het de mijne…geen idee wat er gebeurde met wel…van een diepe slaap naar “ik moet ..ik moet en ik moet…” in alles waren de registers van nog niet zo lang geleden opgetrokken…nee niet Ă©Ă©n maar veel meer registers. De telefoon werd opgenomen en er volgde een gesprek. Ik lag op mijn zij en probeerde met man en macht alle registers ook weer dicht te klappen. Ik merkte dat er tranen hoog zaten en schoof ze aan de kant, niet nu niet hier en merkte dat het rustig aan beter ging met me.

Op de vraag: “jij staat gelijk aan”….kon ik dan ook met rust antwoorden dat ik dat idd ben als ochtendmens, dus ook in de weekenden, soms draai ik me om maar meestal ga ik eruit en zorg dat mijn zaterdag een fijne dag wordt hier of daar en laat mijn auto en intuĂŻtie de weg vinden op de snelwegen.

Nog een tijd surfen op het net, in mij was onrust in rust, rennen weg….weg naar de veiligheid van mij auto, mijn muziek mezelf hervinden …de rust weer ervaren.

De rit naar huis rommelig op de weg, veilig en wel de auto geparkeerd, gelukkig iedereen was al weg dus kon ik zonder een mens tegen te komen mijn appartement bereiken. Alles weg gezet, mezelf aangekeken en een douchte genomen, daarna boodschappen en bloemen halen en de stad door.

De boekwinkel, mijn tijdschriften halen en wel of geen boek…helaas klikte het niet…dus lekker naar huis…brrrr kouddd heel koud dus cv een tandje hoger en mijn bed opzoeken.

Daarna even gepoetst in huis, de handwas gedaan en even bellen met een lieve vriendin die het snapt als geen ander “partners in crime” zijn we op een manier die ons samen een energie geeft. He dat deed goed, uitgaan?  Nee, ik blijf thuis beetje niks beetje netflixen of een film.

Mijn registers zijn ingevouwen, rust in mijn hoofd en hart. Maar het drukte me wel even met de neus op de feiten dat elk onverwachte gebeurtenis, of het de ambulance is met gillende sirenes of een telefoon op een onmogelijk tijdstip genoeg los kan maken om me compleet in energie uit te vloeren. Dat rouw altijd onverwacht komt…het goed is maar ik het niet altijd wil of kan uitleggen op dat moment. Dat ik mijn tranen en verdriet ook niet met iedereen wil delen….

Ik…voel me vrij…en dat is groot goed. Blij met het appartement wat mijn safe heaven is.

Mag je het betreden dan heb je een plekje in mijn hart gewonnen.

 

Liefs Erna

Share Button