De telex…

Zomaar een dag op kantoor met een leuk gesprek over verschil van nu en toen.

Managers van vandaag zijn de mensen van meestal rond de 40 en hebben een hoog carrière move gehalte. Nee daar is niks mis mee, maar de snelheid van jonge mensen is net als het computer tijdperk, wat je gister deed is morgen verleden tijd en oud. Ook daar is niets mis mee heb ik als bijna 60 jarige geleerd. Immers er is een verschil, verschillen die op alle vlakken duidelijk zijn. Als mens en als persoon merk je dar niks van :-). Echter in gesprekken….

Het begon met jij hebt nog schrijfwerk gedaan nu thuis even gravend, ja alles werd met de hand vast gelegd en telmachnine’s ja je weet wel een soort rekenmachine met zo een papier rol 😉 oh is dat al lang geleden en ken je die uit een museum…:-) . Het woord wat alles zei in fracties van secondes…de telexmachine.

Het woord telex bracht me terug naar mijn jeugd, ik denk dat ik een jaar of 6 was en ik regelmatig mijn vader ophaalde die als metaalbewerker bij de Heemaf werkte. De Heemaf een groot gebouw met een soort van loodsen, veel steen en weinig raampjes. Als je langs de portier kwam, die echt iedereen persoonlijk kende, die altijd met een schuine knipoog zei: “loop maar door je weet de weg”…en daar ging ik klapdeuren door van die rubberen of zoiets…en helemaal achterin was mijn vaders werkplek, de draaibank links en daar nog iets achter in het midden stonden de lassers. Gefascineerd kon ik daar naar kijken, Siegfried werkte er oa. Later zou ik veel meer zien van de Heemaf werken en wat ze nu eigenlijk maakten..

Het was een zonnige dag, die dag dat we vanuit de werkplaats naar het “kantoor” liepen want mijn vader moest iets afgeven bij de dames van de telefonie wat weer met een personeelsvereniging te maken had. Het kantoor zo anders, vreemde geuren en geluiden. Waar pap moest zijn, het was een ruimte van smal en lang met grote apparaten waaruit een geluid kwam wat ratelde en als het geluid stilhield , moest er een papier afgescheurd worden wat in een bakje ging voor de postkamer. De inhoud van dat bakje ging met een interne postbode naar de juiste afdeling.

Een sprong naar vandaag, de telex, een stukje uitleg, bracht me in luttele seconden terug naar dat moment in de werkplaats van mijn vader, ik bevond me in een kantoor, maar de lucht die mijn neus in kwam was de geur van metaalbewerking. De geur waar mijn vader destijds thuiskwam. De geur die me deed denken aan mijn fluitende vader, de man die zo blij was als je hem ophaalde. Het moment dat ik even iets gas terug nam..het benam me nogal de adem..de geur van metaal in een grote spik en span kantoortuin.

Mijn vader Jan Kuipers * 1928 +1917, was een uniek man net als het moment van vandaag…

ps mocht je ooit de Neeltje Jans bezoeken het grote bedieningspaneel daar heeft mijn vader aan meegewerkt tijdens zijn werkzame jaren.

Share Button