Vuurwerk…

Het eind van 2020 nadert, nog 2 weken werken en dan is er 2021.

Bizar dit jaar dat geheel werd overheerst door het alom zich heen maaiende virus Covid19 of Corona. Het virus dat de wereld laat sidderen en met maaiende armen en scherpe messen lijkt wel een gehele generatie van ouderen naar het hiernamaals heeft gedirigeerd. Het virus wat je niet in de hand hebt, die je geliefde, je naaste, je collega, je vriend of vriendin, je oma of opa zomaar neermaait. Het virus kent geen mededogen…bizar is wel dat de mensheid zich waagt hiermee te meten. Regels opgelegd door de regering, wie zich er niet aan houdt, krijgt een boete of nog erger….laten we wel zijn…in de oorlog was er de nsb…nu lijkt het broertje te zijn opgestaan de klikkers die menen dat jij met te veel mensen thuis zit en een feestje hebt…niet alles is wat je hoort en niet alles is wat je ziet.

Verder komt er een vuurwerkverbod, waar ik eigenlijk best blij mee ben. In de jaren dat ik zorgde voor mijn ouders die ziek waren, kwam het misschien wel eens in een write. Maar de reden dat ik nooit weg kon was zo simpel als wat.

Mijn vader lag in zijn jeugd in het zwaarste bombardement oktober 1944 in Hengelo. Tijdens dat bombardement bevond hij zich op weg van zijn werk in verband met het luchtalarm naar huis. Midden is de stad stond het Vios gebouw aan de Beekstraat…daar heeft hij vlak tegen het pand aan opgekruld gelegen tot het over is. Men heeft nadien 4 uur gezocht naar mijn vader, destijds ook nog maar een tiener, liep compleet verdwaasd over de Deldensestraat compleet trillend. Niet weten wat moest en kon, vanaf die tijd had hij een tremor ( een trilling die altijd aanwezig is) in zijn hand. Meer hoorden we er nooit over, t leven ging door en alles werd vergeten…zo leek het.

Wanneer werd zijn tremor erger, ik zag en merkte het als hij zenuwachtig was of met een “woordenwisseling” dus als de emoties een loopje namen met hem. Naarmate hij ouder werd, nam de tremor toe, nooit begrepen waarom tot op dat ene moment,,,dat alles duidelijk was en werd.

Het was een paar jaar geleden dat er carbid werd geschoten, dan werd mijn vader meer dan onrustig. De tv wat harder hielp wel, de mooie uitzendingen op de Duitse tv zenders dan ging het goed maar vanaf 22 uur tot middernacht liep mijn vader van voor naar achter door het huis. Naarmate de knallen donkerder en heviger werden veranderde zijn stap, zijn houding, leek het huis te bestaan uit onrust en een keuken- en achterraam. Geen rust, ogen op onrustig, de blauwe ogen van een klein jongetje dat was wat ik zag.

Dat waren de momenten van sturen en bijsturen en praten en blijven observeren in de hoop dat er rust kwam. Die kwam vaak pas als hij in bed lag, stiekem keek ik wel eens, opgekruld heel klein lag hij daar dan…zijn wereld waarin hij even niemand toeliet.

Naarmate de jaren verstreken werd het erger….toen ik in 2016 op naar 2017 mijn hand op zijn schouder legde…schrok ik niet alleen van hoe mager hij was geworden – was me echt niet opgevallen- en vooral het trillen als een espeblaadje…en toen, toen pas vertelde hij alles in tranen, hoe erg het was dat ene bombardement, hoe zijn moeder had gereageerd….samen hebben we gehuild om iets uit het verleden wat zo lang niet gedeeld was. Het vuurwerk was naast dat mijn vader het mooi vond het meest confronterende uit zijn leven en dat heeft hij bijna tot het laatst toe bij zich zelf gehouden.

Blij dat hij het heeft het gedeeld…en dit jaar ben ik thuis en kijk naar een stille en bijna niet gekleurde hemel (uitzonderingen zullen zijn) en hef het glas met de woorden : “Pap ze zijn stil hoor je het daarboven ook de rust het relaxte…”

Wij keken die avond naar The Red Army Choire op een of andere zender…

Mijn vader was een groot fan van dit koor…helaas verongelukt in 2017…

NU anno 2020, sta ik stil bij “geen vuurwerk” en hoeveel mensen met een trauma op welke manier dan ook blij zijn met dit besluit.

Ik wens iedereen een goede oudejaarsavond en een frisse start in 2021

Liefs E.

Share Button

2020….

Was het een jaar van wow…nee dat was het niet, immers Corona ofwel Covid 19 nam de wereld in beslag. Zowel op het media vlak als vakanties, de dingen die het leven leuk maken en die een onbevangenheid vereisen.

Al drie jaar genoot ik van mijn herwonnen vrijheid na de zorg voor mijn ouders, nooit heb ik het zorgen gezien als een lockdown, maar de bank was mijn plekje, zodra ik de laptop pakte was er “oorlog” lagen er boeken scheef was er “oorlog”…op het werk in die tijd was het onrustig…en nu hebben we covid 19 en is de hele wereld onrustig en in opperste staat van paraatheid.

Ooit zong de Jazz Politie een liedje “ze staan klaar de laarzen zwart gepoetst”…hoe waar want er lijkt een nieuwe versie van de NSB te zijn opgestaan, die van “vier jij een feestje dan bel ik, ben je met meer mensen in huis dan bel ik, draag jij geen mondkapje ik bel….doodeng daarbij lijkt het een kwestie van tijd voor de vlam letterlijk in de pan slaat ergens in de wereld.

Ik ben single, niet altijd even “happy” als ik wel zou willen zijn. Niet altijd happy met mezelf maar overall fijn lekker. Mijn lockdown van een paar jaar geleden doet me meer dan ik wil toegeven…nu kan ik weg en wil ik niet weg…duik ik het liefst onder in mijn huisje in mijn veiligheid…genieten jazeker met vlagen en momenten dat het me allemaal geen zier kan schelen. Want eerlijk als je als een soort van remie over de wereld dwaalt….je wereldje klein wordt ( ik had en heb me zo voorgenomen het mag nooit meer zo klein worden als toen) hoe ga je dan om met die emotie.

Ik heb ontdekt, dat ik doorgedenderd ben in een moordend tempo, na het overlijden van mijn ouders, dat ik nu misschien pas tot rust kom en dat alle emoties die daar bij komen kijken in mijn huis horen en bij mij, dat ik die emoties niet kan en wil delen, omdat ik bang ben dat men het niet snapt maar zegt : “joh t komt goed …of iets in die trant”. Het hoort bij een stukje rouw waar ik 3 jaar geleden geen tijd voor heb genomen noch gekregen…doordoen was het advies….

Ik ben ik, een knokker, ik denkt te snel, ik denk in beelden en ben hsp..dus voel veel meer dan mensen beseffen. Veranderende houdingen ik merk ze en kan er niets mee omdat ik geleerd heb in al die jaren niet alles heeft betrekking op mij.

2020 dit jaar mag uit mijn balboekje…en als covid 19 niet gewoon ergens naar toe gaat waar de zon niet schijnt…en mij en de hele mensheid “het voor eeuwig onbevangen ” afneemt, dat je alles in je vrije tijd moet gaan plannen…dan weet ik nog zo net niet of het leven wel zo prettig dan wel aangenaam is…Voorlopig ben ik als single misschien wel t beste af…mijn bubbel is klein en lijkt oneindig klein te worden…vroeger nam mama mijn vrienden en vriendinnen af, ze pikte ze in…nu hebben we covid 19 die pikt alles in wat het leven leuk maakte. En dan laten we de hele politiek er maar niet bij betrekken want een virus stoppen….ik heb daar zo mijn ideeën over…de toekomst zal uitwijzen wie dit geflikt heeft want alles komt ooit uit…

Dus de kerstboom staat, mijn weekend met kerst redelijk gepland….dus kom maar door met sneeuw en vrieskou 🙂 dat maakt blij…het knisperen van vers gevallen sneeuw samen met de vrieskou…

Als ik een wens mag doen…

Alvast fijne feestdagen en een super goed 2021 dat wensen uit mogen komen en dat het leven leuk wordt 🙂

Dag 2020

De bronafbeelding bekijken

Share Button