Let’s new adventures begin…..

Is het echt nog maar zo kort geleden dat mijn lichaam aangaf “genoeg is genoeg..”.

Het weekend voor de beslissing na 13 jaar ga ik het bedrijf waarvoor ik gewerkt heb verlaten, was niet grappig meer.

Terugkijkend dat weekend zag ik veel herhalende gebeurtenissen waarvan ik wist…nog eens dit, dit ga ik zo niet nog een keer trekken…en zo eindigde ik zaterdagavond met hartkloppingen en tranen op mijn balkon sterren kijkend en me afvragend in een vicieuze cirkel…”wie kan ik nu bellen op dit maffe tijdstip…” het leek uren te duren maar mijn hartslag werd weer normaal en gelukkig was het niet zo koud.

Zondagmorgen tranen en een hart wat meer deed dan kloppen…moest ik de huisartsenpost bellen of 112 en zo zat ik weer op t balkon heel vroeg. Woedend was ik dus een stuk behang over een deur en krassen, plussen en minnen en dan de vraag die in me op kwam: “wat maakt je zo onrustig”…de antwoorden waren verhelderend. Inspelend op die vraag kwam de volgende vraag als vanzelf: “als je mag kiezen blijven of gaan..” wat is dan je antwoord….Vanaf dat moment was het helder als glas “gaan…” de rust kwam over me tot ‘s avonds in bed ik bijna door het plafond ging….ik appte mijn nieuwe leidinggevende of we het over een vaststellingsovereenkomst konden hebben. Het duurde even maar ‘t kon gelijk maandag om 8 uur.

Koffie en tranen en zakdoekjes…was het makkelijk nee, was het dapper en / of stoer…ik geloof voor velen wel.  Ik zag mezelf in een glasruit en dacht alleen…laat me maar gaan. 

Al met al deed ik om 12 uur zoiets de deur dicht van 13 jaar werken, tjonge alsof ik ja wat…een loden jas uit had gedaan. Gewoon geen idee maar gewoon een deur dicht doen bracht mij enorme rust.

Om 13 uur zette ik  op LinkedIn mijn cv online en vermelde ik op zoek te zijn naar een nieuwe uitdaging. Vanaf dat moment werd ik geleefd door mijn telefoon en mail verkeer. Per dag 2 of 3 sollicitatie gesprekken. Op een warme dag een speeddate met een potentiele werkgever. En ‘s middags een telefoontje we willen graag met je door. Enige gesprekken met andere werkgevers liet ik doorgaan.

Ergens dronk ik nog een bak koffie in Amersfoort met een goede vriend waarmee ik te lang niet gesproken had. Tevens een crematie op een maandag van een buurvrouw in de straat. Daarna heb ik een koffer ingepakt en een hotel in Reims gereserveerd om toch een week te gaan genieten van France, want weer een jaar zonder het land wat ik zo intens lief heb….nee dat gaat niet.

Dus ging ik even vieren dat ik, bijna 60 jaar, een baan had gevonden binnen no time ook nog eens. Gelukkig laptop mee want er moest online een contract getekend worden :-).

Mijn vakantie in France was van Lelystad naar Reims en door naar de Bourgogne, waar ik 4 dagen verbleef in een klein plaatsje tussen Dijon en Beaune. Veel gezien, veel gepraat, lekker eten her en der en mooie foto’s gemaakt.

Genoten van alle vrijheid die het leven me bood, van het land dat ik lief…nooit ziek van het eten is ook enorm fijn :-).

Morgen 30/8 begin ik dus in mijn nieuwe job met 3 weken training dat is al meer dan ik in 13 jaar gehad heb :-).

Benieuwd naar morgen benieuwd ook naar het thuiswerken wat absoluut een schakeling zal zijn en worden…maar he…ik heb een fijne werkkamer gecreëerd waar ik prima kan werken.  

Veuve Ambal :-)
Om te vieren dat ik een nieuwe job heb, nam ik uit France een fles Veuve Ambal mee.

“13 jaar achter me laten het is makkelijker dan ik dacht en voor mogelijk had gehouden, of is het dat schakelaartje wat men ook wel de mariniersschakelaar noemt om gezet”. Ik ging nog 1 x naar het kantoor om een getuigschrift op te halen, gelijk was mijn onrust terug, dat mijn beslissing de enige juiste bleek wel uit de sfeer die ik trof”.

Tip voor werkgevers>>> geef alles gelijk mee, maak het jezelf maar ook je ex-werknemer niet moeilijker dan het soms is.

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.