De schrijfwedstrijd….

Het is alweer een paar jaar terug, de Libelle had een schrijfwedstrijd…het triggerde behoorlijk ..dus ik heb mijn verhaal ingezonden.

Gewonnen welnee maar mijn boost om het toch te sturen was een overwinning op mezelf :-). Is/was het goed ehhh ….geen idee het is in ieder geval leuk om te doen ..dus mijn winst is veel…zeggen ooit maar nu heb ik het gedaan 🙂 en het maakt me meer dan blij,,De uitslag is bekend dus kan ik zonder nare dingen gewoon mijn ding hier plaatsen :-).

Inderdaad, schrijfwedstrijden, meedoen zo leuk, winnen of niet..ik doe / deed het voor mezelf..

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint…langzaam ga ik zitten op de stoel. Ik pak het cadeau, bekijk het van alle kanten en zet het weer neer. Sta op en schenk een kop koffie in voor mezelf.

Leunend tegen het aanrecht kijk ik naar het pakketje en mijn gedachten gaan alle kanten op. Van wie, door wie en waarom voeren de boventoon van mijn gedachten. Ik ga weer zitten en pak het cadeau en bekijk het nogmaals, voorzichtig maak ik het lint los en haal het prachtige papier er af. Een doosje met prachtige bloemen kijkt me aan met een blik “open me please”…aarzelend maak ik het open.

Er ligt een sleutel in, nee niet zomaar een sleutel, een aparte oude sleutel. Als ik hem in mijn hand neem is het alsof ik me brand. Ik laat de sleutel vallen en schuif met een ruk de stoel achteruit. Dit, dit gevoel ken ik en het is zucht meer dan eng, langzaam neem ik een slok van de koffie. Dan zie ik dat er een envelop in de doos zit. Een envelop met een handschrift wat ik niet ken.


De envelop ziet er duur uit en er staat op voor Miss B. Ja, dat ben ik dus het pakje is echt voor mij. Pfff en nu? Ik bel een vriendin en vertel over het mooi ingepakte cadeau. Dan vraagt ze heb je de brief al gelezen…Nee, nog niet, nou dan zegt ze openen en dan hoor ik je terug. Dan wordt de verbinding verbroken. Ik draai de brief om in mijn handen en besluit nog een kop koffie te nemen.
Ik pak een briefopener en rits met gemengde gevoelens de brief open. Ik kijk nog eens naar de sleutel en begin de brief te lezen.


Beste Miss B.,
U zult zich mij wel herinneren, ten minste dat hoop ik maar. Mijn dagen als conservator bij Chateau Le Penseur zitten er bijna op. Echter naar aanleiding van uw laatste bezoek heb ik een verzoek. Bij dit verzoek hoort de sleutel van de deur van de poort aan de achterzijde van het Chateau. Nee, niet de poort aan de straatkant maar op de hoek is een kleine poort waarvan niemand weet dat deze er zit. U zult wat struiken aan de kant moeten doen, maar dan is er een poort. Naast de poort aan de binnenzijde van de tuin gaat een smal trappetje naar beneden. Zo komt U in de ruimte die vroeger de stilteruimte was en nu de plaats waar alle documenten bevinden die met het geheim van Le Penseur zich bevinden.
Net als Uw opgetekende verhaal over het bezoek van Le Penseur. Hoe de troonkamer U de adem benam, hoe brak u het Chateau verliet en uitgeteld op het gras ging liggen. Inmiddels zijn er meer verhalen die gelijkenissen vertonen met het Uwe.
Beste Miss B. ik hoop dat u mij wilt helpen met de zoektocht naar het gebeuren in de 18e eeuw waar veel over geschreven is maar niemand het ware weet.
Trillend leg ik de brief neer…Le Penseur..zo vaak over nagedacht echter wat er toen gebeurde wat niet prettig niet fijn. Dan zie ik het telefoon nummer op de brief het is in Nederland. He? Ik besluit te bellen en een dame neemt op. Ja, ze weet van de brief of ik bij haar koffie kom drinken. Ik pak mijn agenda en dan zegt ze als het even kan nu.NU!!! Ja, zegt ze de tijd dringt….

Zomaar een verhaal, het echte kasteel bestaat…in Azay le Rideau. Brak moe en uitgevloerd kwam eruit, alsof ik in elkaar was gemept …bizar..ga ik ooit terug?

Tijd, de tijd zal het leren …

Liefs E.

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.