Nog eenmaal dochter zijn…

Kan één zin zoveel emotie losmaken in een mens, emoties waarvan je zelf had gedacht, ik heb dit een plek gegeven. Niets is minder waar, al eerder schreef ik de blog Rouwen vlak na het overlijden van mijn beide ouders in een korte tijd na elkaar.

Op LinkedIn https://nl.linkedin.com/

volg ik Patty Duijn, https://www.pattyduijn.nl/ , haar blogs en indirect daarin de blogs die zij deelt van anderen over uitvaarten, emoties en alle zaken die daar mee te maken hebben. Zo ook van de week een blog van een uitvaartbegeleidster, die haar moeder had verloren en hoe ze de uitvaart had geregeld. In deze blog zegt ze: ” In de periode van afscheid nemen wil ik vooral dochter zijn en geen uitvaartbegeleidster”….. de blog is meer dan waardevol en mooi, hoe mooi en stijlvol passend bij de persoon die is overleden kan en mag zijn.

De zin die bleef hangen was voor mij ..”nog eenmaal dochter zijn.

Wat was is ik veel voor mijn ouders, natuurlijk was ik dochter, maar in de laatste jaren was ik alles behalve dat. Ik was er altijd dag/nacht als er weer gebeld moest worden met de instanties, die me dan weer wel als dochter zagen, de artsen die me een sparring-partner vonden in behandelingen, maar dochter was ik weer bij het afscheid.

Nog eenmaal dochter zijn de zin der zinnen …

Nog eenmaal dat alles doen wat een dochter met haar ouders hoort te doen, geen ziekte, gewoon onbekommerd leven zonder angst wat de toekomst zou gaan brengen.

Me terdege realiserend dat het moment dat ik me werkelijk dochter voelde…ooit was in een verleden in mijn jeugd. Misschien had het een doel, maar deze zin legde alles op zijn plaats. Onbezorgdheid kunnen en durven ervaren, wat zou ik graag nog één keer dochter willen zijn en doorpraten over het hoe en waarom, zonder dat er deuren dicht gaan, open en fair…..en ja ik zou graag een wandeling maken door de hoofden van mijn ouders zoals ook graag de artsen zouden willen.

Nog éénmaal een blog over dat rouw zomaar komt, het wordt minder, het lijkt te slijten of hoe je het ook een naam wilt geven. Vier seizoenen waren te kort om dingen helder te krijgen, uit te laten kristalliseren. Maar hé na 2 jaar is het tijd voor de toekomst.

De toekomst is van mij die bepaal ik zelf 🙂 maar nog eenmaal dochter zijn kwam even binnen. Wat doordraait in rondjes moet je een uitgang geven. Dus vandaar de blog 🙂

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.