Hallo December…..

webfind

December, morgen is het 1 december en lijken de dagen zwaarder te worden, langer te duren, ben ik graag thuis en ga ik graag weg.  Dubbel dus waarin alles te maken heeft met gezelligheid en terugblikken en vooral /alle kerstliedjes.

Ik heb het gezellig, kan niet anders zeggen dan volmondig ja. Een fijn huis, ingericht zoals ik het graag wenste, lieve vrienden en vriendinnen, al komen ze niet allemaal bij me over de vloer, immers daarin blijf ik redelijk voorzichtig.

De komende maand dus een van de kerstboom opzetten, met gemixte gevoelens, immers de boom stond voor papa die zo genoot van de lampjes, mam van de kerstballen en de sfeer. Terugdenkend aan van de zomer met de verhuizing hoeveel dozen kerstspul ik niet weg heb gedaan…misschien te veel, misschien te weinig..Maar het is tijd voor mij  sfeer, dus heb ik wel zin in de boom maar moeite om te beginnen. Dus de eerste keer als een zombie door een kerstshow bij de Intratuin om verdrietig thuis te komen, binnenkomen en me omdraaien om gelijk weer in de auto te stappen met tranen.  De tweede keer ging beter, een bord gekocht met diverse kaarsen en een gouden slinger voor in een pot met lampjes, rode bessen takken voor tussen gouden takken met lampjes. Blijer ging ik naar buiten, met toch weer die gemengde gevoelens, maar geen tranen gelukkig.

En dan als je denkt dat je alles hebt gehad, dat je meent dat het wel gaat, zijn er zomaar tranen en een gevoel van onmacht. Soms is een liedje wat voorbij komt of een moment genoeg.

Vandaag was het de muziek van Helene Fischer…..

https://www.youtube.com/watch?v=ueo7ewnlfsA

en ook de muziek van McLeods Daughters raakt me tot in mijn hart

 

Hallo December, blij dat je er bent ik kan 2017 afsluiten, want hoe anders zal het zijn deze maand.

Mam en Pap, ik mis jullie deze maand,,,maar echt ik ga het redden,,,mijn stapel tijdschriften, fijne boeken en mooie films…ik en kerst en oud-en nieuw moeten elkaar opnieuw ontdekken…en weet je …Dit jaar kan ik om 00.00 uur gewoon naar bed, alles dicht en slapen 🙂 geen onrust meer maar rust…en toch zal ik het missen…en zal de stilte me gaan overvallen… Ook dit maakt deel uit van een rouwproces wat begonnen is en ik er geen tijd voor had en kreeg.

2017 een bewogen jaar, de laatste loodjes even door…mijn nieuwe blog komt op 1 januari 2018….deze maand heb ik het druk met mezelf en alles een plek geven waar het hoort.

Tot dan….

 

Share Button

Op naar Kerst…

Half november en alles wijst erop dat Kerst voor de deur staat, immers als je geen kleine kinderen hebt, gaat Sinterklaas een beetje aan me voorbij, nee niet echt je kunt nauwelijks om de hoeveel heden drukwerk met aanbiedingen heen.

Kerst, vorige week nog dwaalde ik door een Intratuin langs alle schitteringen en ballen en hebbedingen maar meer dan dwalen heb ik niet gedaan. Kerst associeer ik nog steeds met gezelligheid, maar hoe anders ziet het er nu uit. Kerst iets met vrije dagen en hoe ga ik ze vullen of invullen.

Hoe zagen mijn kerstdagen er uit vroeger. Ik kan me uit mijn vroege jeugd herinneren dat we met zijn allen naar Oma en Opa gingen waar vaak ooms en tantes en kids ook waren. Later nodigde mijn ouders wel eens familie uit, echter de meest fijne kerstdagen waren later. Het samen gourmetten en het kijken naar fijne films waar we allemaal van hielden. De laatste jaren was het 1 dag iets speciaals en 1 dag boerenkool en een fijne wandeling en keken we voor de zoveelste keer McLeods Daughters.

Nu zijn er mensen die me uitnodigen heel lief of minder lief 😉 maar goed bedoeld. Echter in mijn hoofd heb ik Kerst ingevuld voor mezelf. Niet erg dat er niemand komt, een stapel boeken, mooie films zijn er vast op tv en anders is er Netflix 🙂 waar ik werkelijk van kan genieten.

Ik heb besloten dat deze dagen mijn flat hermetisch is afgesloten en ik onderduik , van bed naar de bank, samen met fijn eten en sweet memories en tranen want die zullen best vloeien. Verder een fijne wandeling ergens…strand of bos…dat maakt niet uit.

Vooralsnog is het november en zal ik eerst de kerstboom moeten gaan opzetten na 5 december. Om te wennen heb ik een kleine lampjesslinger los op een kast gelegd. Gewoon om te wennen aan het idee Kerst.

Kerst helemaal alleen…nooit stond ik er bij stil en nu zijn er mensen lieve mensen die allemaal gevraagd hebben wat doe je met de Kerst…vragen die ik niet geheel kan beantwoorden…niet meer dan ik hier beschrijf omdat die vragen iedere keer mijn ziel raken en daarmee een muurtje weghalen rond mijn hart en er tranen komen.

Tranen op dit moment zijn ze er meer dan de afgelopen maanden,  het heeft ook met rust te maken, immers mijn huis is zo goed als af. Een vraag, een gerecht, waarom heb je….vul maar in het maakt dat mijn tranen losser zitten dan voorheen. Het raakt me en toch weet ik als geen ander “tranen zijn het schoonmaakmiddel voor je ziel” en ook weet ik dat het bij het rouwproces hoort. Maar he…wie kan je vertellen hoe alleen zijn voelt??? Niemand toch, dat gevoel zit in je zelf..dus die fijne boeken heb ik, eten uitgedacht niet ingewikkeld wel lekker…

En fijn…dat wordt het ..ik ga Kerst lieven met of zonder de lieve mensen die er voor me zijn..ook op afstand 🙂 blij met vrienden die vrienden zijn…blij met tranen omdat het mag en kan..maar lieve mensen het zijn mijn tranen en zal ze laten op momenten dat niemand ze ziet…

Op naar de Kerst..op naar het einde van het jaar….en wat zal ik mijn ouders in en met deze dagen missen…

webfind

 

 

 

Share Button

Geluk

Zomaar een dag,

Een dag waarvan er vroeger duizenden waren ,

Dagen van domweg gelukkig zijn.

Geluk, een klein woord met even zovele lading.

Geluk, wat is geluk…

Nooit vroeg ik het me af.

Geluk zit in kleine dingen..

Steeds meer mooie momenten bereiken mijn brein..

Koekjes bakken met de buurvrouw van mijn oma..

Met oma zwemmen..

Schaatsen op de vijver als opa kwam kijken..

Fietsen met mijn ouders..

Paardrijden zoveel uren op een dag dat je je knieën niet meer bij elkaar kon krijgen…

Het “Deldense bos” waar oh zo veel geluk ligt..

Mijn nieuwe appartement..

Dansen in de regen..

Wandelen langs het strand met storm..

Het laatste moment van geluk heel dichtbij van de afgelopen jaren was de autorit op zomaar een maandag met mijn vader over de Veluwe waar de herfstprinses haar kleuren tekende aan de mooie bomen. Het gezicht de blijdschap van mijn vader als er iemand toon kon geven was het ’t genieten van mijn vader op dat moment…

Geluk één woord voor zoveel beelden, vanmorgen lag ik in bed met de man die me geraakt heeft…het woord geluk bleef dansen in mijn hoofd. Zo irritant van een liedje naar het woord geluk. Het ene woordje geluk bleef timmeren. Als een fijne cadans als een slinger die vastgezet wordt. Geluk het bestaat soms moet je het koesteren, vasthouden en inademen alsof het je laatste ademteug is. Geluk nestelt in je brein en verdringt de andere emotie die er ook is en mag blijven alleen anders.

Geluk is iets wat ik gemist heb wat ik koester als ik hem in zijn ogen kijk en onze zielen elkaar lijken te vinden. Zonder woorden weten wat de ander wenst..

xx

Share Button