Tennis …

webfind

 

Zomaar komt het woord “ Tennis”  voorbij. Diverse mensen vragen he Erna “waarom zit jij niet bij tennis..?”

Tennis, bij het woord denk ik nog niet zo zeer aan de sport maar aan mooie mensen, prachtig bruin, rokjes en korte broeken en de daarbij horende even zo mooie bruine benen.

Tevens bracht het woord tennis me terug in de tijd van logeerpartijtjes bij mijn familie in Castricum. Een leuk huis met ruimte dichtbij het strand en veel tennis spelende mensen in de buurt. Ik als paardenmeisje had wel de kracht om een bal te slaan, echter de tennisracket en ik zijn nooit echte vrienden geworden. Ik kan we herinneren dat er een muur stond van garages en dat je daar prima ballen tegen aan kon slaan. Het overbuurmeisje en haar familie zaten wel bij tennis dus inderdaad of ik een keer mee wilde. Verbaasd ben ik mee geweest om te kijken, immers rokjes en blote benen waren toen al niet zo mijn ding- verbaasd over zoveel “deftigheid” in een sport. Geloof me in de paardensport is er ook iets van deftigheid, zeker toen en in de kringen waarin ik me bewoog. Echter tennis en paardensport. Ik zeg zoek de verschillen.

De sport heeft daarin niet stil gestaan. Nog steeds is mijn beeld, ben tennissen, die van flitsende mensen in dito kleding. Misschien is mijn beeld troebel en verdwaasd…maar zolang ik als dame niet in een lange broek mag tennissen..;-) vermoed ik dat in de tenniswereld een toeschouwer blijf met boek en drankje. En niet de beroerdste om te gaan kijken als men dat prettig zou vinden. Natuurlijk heb ik benen en kan ik waarschijnlijk ook wel tennissen, maar om iedereen het advies te geven koop een nieuwe zonnebril, gaat wel heel ver. Immers met rossig haar, sproetjes en witte benen wordt het er niet spannend op ….;-).

Dankbaar dat iemand het woord tennis noemde en ik een stuk in mijn hoofd terugvond van logeren bij oom en tantelief. De onbezorgdheid van mijn jeugd in combi met strand, zon, zee en de vrijheid die ik toen voelde en die als een frisse wind door mijn hoofd waait..

Dank jullie wel voor het woord “tennis”…

Share Button

Mijmeringen

Wijk aan Zee

Zaterdagochtend heel vroeg, de straat sliep nog.  Ik met fijne muziek in mijn auto op weg naar Wijk aan Zee waar ik een bezoekje strand kon door voor de andere afspraak.

Pioenrozen mee, strand nee niet IJmuiden maar Wijk aan Zee waar we ooit lang geleden een fijne dag hadden.  Warm was het toen, net als nu een hoge heldere lucht.

Verschil was nu groot, een stil strand nog, bijna geen mensen. Rustig aan naar de vloedlijn lopend..zag ik jullie instemmend bijna zwaaien in de verte. Het beeld vervaagde al snel. Was het echt, was het iets wat ik zou willen zien, was het een beeld dat zich genesteld heeft in mijn brein?? Langzaam leg ik de bloemen in de zee, de zee die neem en de zee die geeft. Deze keer nam de zee ze mee, met iedere golf verder van me af, langzaam rolde een traan uit een ooghoek. Bijna boos veeg ik hem weg en laat me zakken op het zachte zand, ik sla de armen om mijn knieën. Ik staar voor me uit ..in mijn hoofd en om me heen een oorverdovende stilte.

Jullie samen, alleen, beiden apart en toch samen. Verbonden in een tijd waar niet alles mocht en kon. Samen en apart..toch hadden we het samen fijn.  Ik merkte dat die ene traan een regiment had losgetrokken..ik loop langzaam een stukje de zee in en laat het zilte zoute water mijn voeten masseren.

Zachte zee,

Neem ze mee,

Op tournee,s

Naar oorden,

Waar woorden,

Zinnen en dialogen,

Dat beogen wat gesmeed is.

Gebonden door een tijdspad, eenzaam in alleen zijn. Waar leven plaats maakt voor herinneringen.

Herinneringen die steeds fijner worden. Meer en meer raken dingen op de achtergrond.

Alleen doe ik stappen terug uit de zee. Nog een paar keer kijk ik om voor het duin het uitzicht op de zee ontneemt. Langzaam loop ik naar de auto, blijf even staan nog, mijn hoofd in de zeewind.

Het strand welk strand dan ook is geen “no go” meer.  Ik mag er zijn van mezelf en de anderen.

Me time, mijmeren mijn plekje ..dit is een plekje wat ik graag met jullie wilde delen.

De andere plekjes zijn van mij…dat is prive.

Liefs E.

 

 

 

 

 

 

 

 

Share Button

Netflix

webfind

Na de moeilijke periode ontstond een periode van rouw, alleen willen zijn, rust vinden in onrust. Hoe doe je dat als single, werkend en toch niet de stilte en rust kunnen vinden.

Ik hoorde van iemand over Netflix, opgezocht maar werd niet echt wijzer. Tot iemand zei, joh je kijkt de gratis maand en dan zie je verder. Ok dacht ik, waarom niet…Oh dat was echt een goede keuze.    Die eerste maand heb ik echt gevuld met werken, opruimen en verzanden in oude films, series die ik niet gezien had en verslingerd aan series over koningen en koninginnen…

http://www.imdb.com/title/tt2710394/

http://www.imdb.com/title/tt1051220/?ref_=nv_sr_1

https://www.mijnserie.nl/outlander/

Om er maar even een paar te noemen om te verzanden in een andere wereld, pizza nemen en verder kijken om in de weekenden te ontdekken dat het echt midden in de nacht is en dat na jaren van rennen, vliegen, vallen opstaan en doorgaan. Het gaf en geeft rust, nog steeds als er onrust is kijk ik een serie om mijn rustpunt weer te vinden.

En toch is er in alle rust nu nog onrust, ondanks Netflix wat bijna bios waardig is, immers ik ben 7 jaar kwijt in alles. De vrijdagavond is een ding een lastig ding. Iets wat ik niet kan handelen, waarvan ik denk de hele week gaat goed..dus waarom de vrijdagavond dan niet. Het antwoord is simpel, als ik op vrijdag thuis kwam van mijn werk was papa er met cola en iets lekkers. Altijd plannen makend, wat gaan we morgen doen??? Koffie op de Veluwe, lekker eten halen bij de slager.  Nu is de vrijdagavond een gapend gat lijkt wel, dus ben ik vaak bij de Ikea mensen kijken, even slenteren…of ik ga naar de plek die van mij is..dromend denkend, nadenkend emoties te over of emotieloos, altijd verstillend tot er ergens iets stoort. Dat “iets”is mijn innerlijke stem, 15 minuten schatje mag je dit doen, niet langer..niet gezond, je moet door, jou leven begint pas. Ik ontspan recht mijn schouders en kijk omhoog..dank duizend maal dank…en ik ga met de auto naar huis.

Morgen is het weer vrijdag, mijn goede voornemen is om de vrijdagavond niet meer te vluchten maar te gaan Netflixen het begin van een gezonde vrijdagavond relatie met me and myself.

‘t Gaat goed..ik en Netflix …en hulp van lieve vrienden en vriendinnen.

‘t Komt goed, ik heb de tijd nodig om voor alles een plek te vinden. In mijn hart en hoofd en vooral in mezelf zodat “samen zijn goed voelt” elk moment van de dag van het moment.

Liefs E.

 

 

 

 

Share Button