Een vreemde dag

Gister werd ik naar huis geroepen door mijn vader. Tijdens mijn werk belde hij dat hij zich heel slecht voelde. Nadat ik toch wel in tranen was en erg bang ben ik opgevangen door de collega’s en leidinggevenden. Aangegeven dat ik heel erg bang ben. Bang waar deze achtbaan naar toe leidt. Zieken mensen is een ding, maar twee zieke mensen, beiden op hun eigen manier en eigen ziektes, de een thuis bij mij de ander veilig en op haar manier gelukkig in een verzorgingstehuis.

 

Mijn vader:

Mijn vader is uitbehandeld, dat noemen ze dan zo mooi: “terminaal” wat voor mij betekend, vanaf dat moment leef je in geleende tijd en moet je alle leuke momenten leven en beleven in de tijdspanne die je gegeven is door een hogere macht. Die macht is enorm, ik zie ze vaak “de kraaien, de dood” en nee ik ben niet bang van ze maar ze kunnen wel angst inboezemen. Noem me maar gek. Ik zie en voel veel meer dan dat er werkelijk soms is. Mijn vader is dus ziek gewoon ziek zegt hij als ik thuis kom. Ik zie een man van 88 jaar, heel klein en immens witjes, bijna doorschijnend. Hij heeft pijn en aangezien hij niet het beste is met omschrijven van goed observeren is dan de kunst van het herkennen. Toch de Huisarts gebeld, want tja, vorige week waren de 112 en de arts van de nacht heel duidelijk “U bent terminaal”. Ik heb dat ervaren als “U heeft nergens meer recht op”. Dus doe ik wat ik als dochter kan doen. Afijn de Aio belt, dat is een huisarts in opleiding, uitgelegd dat ik even niet weet wat ik moet doen en tja de pijn he, dat is een artsending. Uiteindelijk een fijn gesprek en een recept. Bij de apotheek waren ze vriendelijk ..oh ik krijg een waarschuwing bij de nierfunctie, die was 39 en tja dan moet er gebeld worden in verband met Tramadol.  Uiteindelijk met recept naar huis, pap een beetje water en een tablet, zodat hij naar bed kon, doodmoe en uitgevloerd. De avond was lastig met spugen en beetje drinken, tv kijken tot 22 uur en lekker slapen. Een rustige nacht gehad. Vanmorgen havermoutpap, thee en een beetje water voor de medicijnen. Dat ging redelijk wachten op thuiszorg en lekker naar bed. In de tijd dat hij in bed ligt kan ik bij mij mijn moeder de was ophalen want ziektes of niet, dat draait gewoon door.

Mama

Ik ben toen naar mam geweest. Verrassend hoe een mens van dag tot dag verschillend kunnen zijn. Vandaag was mam heel erg goed, helder en kon goed praten. Jas en sjaal aan en even mee naar buiten. Ja een nieuwe nachthemd van Ringella http://ringella.nl/Ringella-Dames/was wel fijn want ‘s morgens was het echt koud zei ze. Dus blauw wit met strepen en lekker lang met lange mouwen ook. Daarna koffie bij een leuk restaurantje http://lunchroomharrels.nl in de buurt van het huis waar zij woont/verblijft. Hier is ruimte voor mensen met een handicap, zo waardevol. Daarnaast kun je er lekker eten. Ze kon goed uit haar woorden komen en zelfs haar kopje zelf vasthouden en drinken. Nu heb ik deze oplevingen al vaak gezien. Ook bij mam weten we dat het eindigt, ze maakt geen beenmerg meer aan, naast alle dingen die ze al heeft was dit ook wel een klap.

Opvangen en doorgaan is mijn motto geweest al 6 jaar zorg ik naast mijn werk voor de mensen die mij het meest dierbaar zijn.

Een dag als vandaag, lachen, huilen, genieten van wat kan binnen de mogelijkheden van hun kunnen. Koffie met een koekje, een fijne serie op dvd. Vandaag was het een gelukkig dagje met een zonnig randje. Ik verzamel ze, deze dagen want het houdt me op de been.

En toch is er ook de angst, want ik ben bezig met 2 afscheid momenten, waarvan wel gezegd wordt “straks gaan ze samen” of “vlak na elkaar” of “ze maken er nog een wedstrijd van wie het eerst gaat”. Tja ik kan alleen maar denken het enige wat ik weet is dat mijn beide ouders op omvallen staan. Geen idee wanneer enzz dat is niet aan mij.

Daarnaast zijn er legio lieve vrienden, buren en familieleden die me steunen en er zijn voor me. Zonder hen?? Daar denk ik niet aan…kom op, kop op, rug recht je kunt het Oma Diene kon het ook, andere jaren andere tijden, maar de zorgen niet minder.

webfind
webfind
Share Button

Eén zin ….

webfind
webfind

 

Het was echt maar één zin, de zin die me in fracties van seconden terugbracht naar het moment waarop je je moeder werkelijk herinnert als de dag van gisteren. Voor mij was dat het fotomoment met mijn nieuwe lakschoenen en witte gebreide kniekousen. Ja met rokje en al voor de foto .

Een zin van een medebewoonster in het bejaardenhuis waar mijn moeder verblijft. Welke zin vraag je je af? Ik hoor het je denken.

De zin “Ik kan er niet tegen, want ik heb je moeder zo anders gekend”.  Die ene zin, want wat is kennen???

Die zin bracht me dus terug naar toen en langzamer weer naar nu het heden. Waar de eens zo sterke vrouw stond zit nu een lief mens in een rolstoel of stoel. Sterk is ze, alles gaat door op karakter en de kracht die ze nog heeft. Hoe goed ik mijn moeder ken? Heel goed, we delen een huis als 23 jaar, samen met mijn vader. Dus beide ken ik als mijn broekzak.

Ik ze achteruit gaan, de een sneller en anders dan de ander. Ik zie ook wat jij niet ziet, immers wat is een paar weken op een heel leven.

Die ene zin zette de tijd stil in Frankrijk, waar we het samen zo onmetelijk fijn en gezellig hebben gehad. Een tijd waar ik met enige weemoed aan terugdenk en me net bedenk dat ik daar naar toe ga als het kan. Zodra de zorgen over zijn, loop ik nog een keer Memorylane. Samen in gedachten over toen.

Liefs E.

 

Bewaren

Share Button

Beurzen

Beurzen, ze zijn er voor alle soorten zaken. Met een beurs bedoel ik dus niet de portemonnee die ook wel eens zo aangeduid wordt.

Welnee, wie kent er niet de :

O.a de Auto Rai, Motorbeurswel, Kreadoe en natuurlijk past in dat rijtje ook de befaamde Huishoudbeurs. Nu ben ik niet van de beurzen, maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik “ooit” wel één maal de Huishoudbeurs bezocht heb met spijt als haar op mijn hoofd. Enige jaren de Auto Rai waarin ik waanzinnig goede herinneringen heb. Deze beurs was gewoon een verademing. Prachtige bolides, rustige mannenwereld en veel glossy brochures.

Toen vroeg iemand me mee naar de Kreadoe beurs in Utrecht.  Bij binnenkomst een grote hal, je kon je jassen in bewaring geven en op naar “de hal of hallen”. Hoe dichter we bij de hal kwamen, hoe zwaarder mijn stappen werden. Het leek wel een zoemende bijenkorf waar we naar toe gingen. Oh echt als ik iets vreselijk vind is het wel het kleppende in alle toonhoogtes en volumes van dames. Nou en dit waren er heel, heel veel. Al met al heb ik er 15 minuten rondgewandeld, een plek gezocht bij een muur en domweg mensen kijken en me verwonderen over de hebzucht.

Oh ja en dan heb je nog de Libelle Zomerweek. Me weer laten verleiden, regen of geen regen, kom we gaan het 1 x meemaken. Nou echt al het voorgaande weegt niet op tegen deze manifestatie. Ook daar zul je me niet meer zien.

Vandaag was er een bijzondere beurs. Na alle beurzen die al bekend waren, is er een bij gekomen. De uitvaartbeurs..de wat? hoor ik je denken. Jawel de uitvaartbeurs. Want naast alle leuke en happy dingen in het leven is er een ding wat we allemaal heel goed weten, het eindigt ooit, ergens. Dag, datum en jaartal onbekend, maar dat je het heden ooit verruild voor iets anders, dat is vaststaand. Dus is er de uitvaartbeurs, met een even zo grote agenda en diverse locaties in het land.

Toevallig was er vandaag een in de Meerpaal in Dronten. Ik had mijn auto geparkeerd en kon er gelijk niet omheen. Voor op het plein een heuse bus, statige auto en een Motor met zijspan alles in uitvaartstijl. Beetje eng, waar ga ik naar binnen en wat tref ik aan gevoel overheerste. Toch naar binnen en tja dan verwacht je geen mensen maar toch was het goed bezocht volgens mij. Indrukwekkend, verstillend zijn woorden die me bijbleven. Of je het voor de deur hebt staan of niet, ooit wordt je er mee geconfronteerd. Dus heb ik een rondje gemaakt langs zaken die heel breed met de uitvaart te maken hebben.

Stijlvol was het. Van omgaan met tot aan het einde alles stond er. Ook Martin Gijzemijter, wie ja die van de mooie quotes die je ook op Facebook aantreft en tevens de schrijver van het boek “Dansen met herinneringen”.  Diep onder de indruk heb ik de locatie verlaten. Ik heb gezien wat ik wilde zien. Beurzen het worden nooit “mijn”ding, maar soms is het verhelderend. Voor nu en voor wat wil jij dat er gebeurt op dat moment???

Maar hér, waarom zou je mensen niet gaan ontlasten met zaken die je nu kunt doen? Immers niemand weet hoe de dag van morgen of de toekomst eruit gaat zien.

Persoonlijk houd het me al een tijdje bezig, wat als en hoe en wie wat waar. Dus heb ik besloten alle vragen onder elkaar te gaan zetten, lekker ouderwets met een schrijfblok en alles wat ik zou wensen op te krabbelen zodat in ieder geval dat helder is.

 

 

 

Share Button

Zomaar

 

Soms heb je dat,  een korte gedachte ergens uit mijn hoofd.

Nee ik ben niet van het dichten, meestal kom ik dan woorden te kort. En toch zomaar op de woensdag tijdens mijn pauze gebeurde er schijnbaar iets in me..

<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>

Traag worden mijn hersens wakker,

Mijn droom, droomloos,

Ik sta op en val,

Mijn lichaam protesteert,

De wekker,

De val,

Telkens weer.

Gewoon een laantje in mijn  hoofd wat even te druk was/werd..

Liefs E.

 

Share Button

Een dame in Parijs

 

Marthe zoals Boldini haar schilderde
Marthe zoals Boldini haar schilderde

 

Zomaar een fijne dag in Ermelo, de zon schijnt het is nog “ik kan zonder jas wel weg” weer. Fijn winkels kijken wat is nieuw, wat is mooi of mooier en stil even op één van de vele banken die Ermelo rijk is, genieten van het laatste stukje seizoen. Mensen zijn vriendelijk, men zegt er gedag en maakt een praatje.

Een kop koffie bij http://www.indevolksmond.nl

of bij

http://www.proeverijdeontmoeting.nl

Beide zijn super gezellig en altijd lekkere koffie en iets erbij.

Dit keer even naar de Bruna. Niet zo lang zegt mijn vader van 88 jaar die inmiddels wel weet dat ik me totaal kan verliezen in een boekwinkel. Rustig loop ik langs de tafels met boeken. Prachtig, fantasy met de mooiste omslagen, romantiek met titels waarvan je alle boeken wel mee wilt nemen. Daarna de literatuur even langs. Als ik me daarna omdraai ligt er “Het” boek. Het roept me, ik kan er  niet langs lopen. Langzaam pak ik het op om gelijk te weten dit is een parel van een boek. Hoe ik dat weet?? Geen idee, eenvoudig omdat ik altijd op deze manier boeken vindt. Boeken zoeken mij niet ik hun. Zo ook dit boek.

Een dame in Parijs prachtig geschreven door Alyson Richman, van wie ik al eerder een boek heb gelezen.

Een dame, de dame in kwestie is niemand minder dan Marthe de Florian, naaister,actrice/danseres, maîtresse en model voor de grote schilder Boldini.

webfind
webfind

Het verhaal beschrijft de geschiedenis vanaf 1890 tot aan het uitbreken van de WOII. De beschrijvingen van koetsen, kleding, juwelen het is een film die voor mijn ogen draait.  Een film die met het omdraaien van een sleutel en het verhuizen van Parijs naar het zuiden van Frankrijk en dan naar Amerika door een kleindochter van Marthe de Florian ophoudt.

Dan volgt er een krantenknipsel uit 2010, na het overlijden van de kleindochter van Marthe de Florian ontdekt men een appartement wat naast de nodige stof, prachtige parels van kunst, schilderijen en de nodige liefdesbrieven bevatte. Het appartement zag eruit alsof de tijd had stilgestaan.

Al met al een boek om niet snel te vergeten en het laat me dan ook  niet helemaal los. Alle ingrediënten voor een fijne wandeling in Parijs.

 

Bewaren

Bewaren

Share Button