Categoriearchief: Oorlog

Bezinning…..

Vrijheid het woord is de hele week al denderend op alle geluidsgolven aanwezig.

Ik kan niet anders zeggen dat na alle jaren zorgen deze vrijheid die ik nu ervaar me meer waard is dan alle andere vrije jaren voor het zorgen.

Vrijheid is voor mij inderdaad, mijn hart volgen, genieten met een hoofdletter of het nu de feestjes zijn die ik bezoek of de immens leuke waardevolle gesprekken her en der met lieve leuke mensen van alle leeftijden en alle geloven.

Vrijheid is ook even me niet zo goed voelen, even een “verdriet momentje” hebben, inmiddels weet ik dat dat ook maar van korte duur is. Vrijheid is dan ook me even afsluiten van alles en iedereen, terugkomen in mezelf, zodat mijn fundering steviger wordt, zonder dat ik immense muren of gietijzeren gordijnen opwerp.

Vrijheid is ook, in gedachten aan het strand van Normandië staan, in herinnering aan de lieve Amerikaanse mensen , op een respectabele leeftijd, die ik jaren geleden ontmoette op een deel van Omaha Beach. Zij herdachten hun broer, een van de velen die het leven lieten zodat wij nu kunnen doen en laten wat we willen.

Samen de tranen, samen met mijn ouders, zij spraken geen Engels de amerikanen geen Nederlands en de Fransen alleen Frans, deelden we emoties en was ik de brug tussen de duizenden emoties met een wijn en stokbrood. Wat zou ik nu graag dat moment over willen doen…ook dat is vrijheid, je gedachten zijn van jou van niemand anders, tenzij je ze deelt…

Vrijheid is uitgaan, zeggen wat je denkt en wat je wilt/wenst, leuk of niet leuk vindt.

En toch verlang ik soms naar die vrijheid in gebondenheid verbonden met iemand dat me snapt en begrijpt. Die in alle vrijheid kan en durft te zeggen en te vragen en soms het vragen en zeggen overslaat en doet, omdat Hij dat wil.

Vrijheid is bezinnen op wat is, kan en zou kunnen.

Letters ze vinden altijd hun weg op het papier…zomaar een schrijfsel..zomaar ik in een flow..bezinning ’t brengt veel te weeg op de dag 4 mei …

webfind
Share Button

Testament of Youth- film

 

Samen met mijn vader keek ik deze film. Een film die ons in luttele seconden pakte en terugbracht naar Verdun en de enorme stiltes aan de Somme, waar zoveel mensen, zo jong hun leven lieten in een oorlog die zo erg moet zijn geweest.

De film Testament of Youth. Het verhaal naar de biografie van Vera Brittain,

https://en.wikipedia.org/wiki/Vera_Brittain

begint jaar voor de oorlog met de strijd dat Vera naar de prestegieuze Sommerville school wil. Haar broer en zijn vrienden studeren er aan Oxford.

Natuurlijk is er liefde en vriendschap op weg naar Feminisme en Pacifisme. Als de oorlog uitbreekt, vertrekken de jongens naar het front. De film laat vele beelden zien, van prachtige beelden van onbezorgdheid tot aan de loopgraven en de gevolgen van het Mosterdgas. Van weelde op de Summerville school te Oxford naar de harde wereld van verpleegster aan het front.

Wat mooi is in de film, dat vriendschappen blijven er gedicht werd. Onderstaand gedicht is van de vriend van Vera, met wie ze zou trouwen maar welke helaas het leven liet tijdens de loopgravenoorlog.  Violets is van Roland Leighton.

https://en.wikipedia.org/wiki/Roland_Leighton.

Dit maakte in de film op dat moment een onuitwisbare indruk.

“Violets from Plug Street wood,
Sweet, I send you from oversea.
(It is strange they should be blue,
Blue, when his soaked blood was red,
For they grew around his head:
It is strange they should be blue.)
Violets from Plug Street Wood,
Think what they have meant to me—
Life and hope and love and you.
(And you did not see them grow,
where his mangled body lay,
Hiding horror from the day;
Sweetest it was better so)
Violets from oversea,
To your dear, far, forgetting land,
These I send in memory,
Knowing you will understand”

viootljes

Verder is de rolverdeling van zowel hoofdrolspelers als allen die mee hebben gewerkt aan deze film meer dan top.

Het gedicht Violets, Verdun en de Somme laten me niet los.

Gigantisch, groot, stil, verstillend.
Gigantisch, groot, stil, verstillend.

Ik ben er geweest, jaren terug.. Verdun en naar de Somme. Daar waar voetstappen over elkaar staan. Waar tastbaar is wat er gebeurd is. Waar je intense stiltes voelt, vogeltjes die fluiten, de witte kruizen en de grauwe grijze stenen van de Duitse begraafplaatsen. Ze waren allemaal zo jong en aan het begin van een carrière op welke wijze dan ook. Prachtige mensen met idealen, wensen en ouders, broers en zussen.

Soms maakt het leven dat je zo terug bent op een plek ergens op de wereld. Dat deed de film met mijn vader en mij. En toch keken we elkaar aan bij het einde en zeiden gelijktijdig: “Man, man wat is dit mooi gefilmd en vertaald naar een film”.

Liefs E.

 

Share Button