Vuurwerk…

Het eind van 2020 nadert, nog 2 weken werken en dan is er 2021.

Bizar dit jaar dat geheel werd overheerst door het alom zich heen maaiende virus Covid19 of Corona. Het virus dat de wereld laat sidderen en met maaiende armen en scherpe messen lijkt wel een gehele generatie van ouderen naar het hiernamaals heeft gedirigeerd. Het virus wat je niet in de hand hebt, die je geliefde, je naaste, je collega, je vriend of vriendin, je oma of opa zomaar neermaait. Het virus kent geen mededogen…bizar is wel dat de mensheid zich waagt hiermee te meten. Regels opgelegd door de regering, wie zich er niet aan houdt, krijgt een boete of nog erger….laten we wel zijn…in de oorlog was er de nsb…nu lijkt het broertje te zijn opgestaan de klikkers die menen dat jij met te veel mensen thuis zit en een feestje hebt…niet alles is wat je hoort en niet alles is wat je ziet.

Verder komt er een vuurwerkverbod, waar ik eigenlijk best blij mee ben. In de jaren dat ik zorgde voor mijn ouders die ziek waren, kwam het misschien wel eens in een write. Maar de reden dat ik nooit weg kon was zo simpel als wat.

Mijn vader lag in zijn jeugd in het zwaarste bombardement oktober 1944 in Hengelo. Tijdens dat bombardement bevond hij zich op weg van zijn werk in verband met het luchtalarm naar huis. Midden is de stad stond het Vios gebouw aan de Beekstraat…daar heeft hij vlak tegen het pand aan opgekruld gelegen tot het over is. Men heeft nadien 4 uur gezocht naar mijn vader, destijds ook nog maar een tiener, liep compleet verdwaasd over de Deldensestraat compleet trillend. Niet weten wat moest en kon, vanaf die tijd had hij een tremor ( een trilling die altijd aanwezig is) in zijn hand. Meer hoorden we er nooit over, t leven ging door en alles werd vergeten…zo leek het.

Wanneer werd zijn tremor erger, ik zag en merkte het als hij zenuwachtig was of met een “woordenwisseling” dus als de emoties een loopje namen met hem. Naarmate hij ouder werd, nam de tremor toe, nooit begrepen waarom tot op dat ene moment,,,dat alles duidelijk was en werd.

Het was een paar jaar geleden dat er carbid werd geschoten, dan werd mijn vader meer dan onrustig. De tv wat harder hielp wel, de mooie uitzendingen op de Duitse tv zenders dan ging het goed maar vanaf 22 uur tot middernacht liep mijn vader van voor naar achter door het huis. Naarmate de knallen donkerder en heviger werden veranderde zijn stap, zijn houding, leek het huis te bestaan uit onrust en een keuken- en achterraam. Geen rust, ogen op onrustig, de blauwe ogen van een klein jongetje dat was wat ik zag.

Dat waren de momenten van sturen en bijsturen en praten en blijven observeren in de hoop dat er rust kwam. Die kwam vaak pas als hij in bed lag, stiekem keek ik wel eens, opgekruld heel klein lag hij daar dan…zijn wereld waarin hij even niemand toeliet.

Naarmate de jaren verstreken werd het erger….toen ik in 2016 op naar 2017 mijn hand op zijn schouder legde…schrok ik niet alleen van hoe mager hij was geworden – was me echt niet opgevallen- en vooral het trillen als een espeblaadje…en toen, toen pas vertelde hij alles in tranen, hoe erg het was dat ene bombardement, hoe zijn moeder had gereageerd….samen hebben we gehuild om iets uit het verleden wat zo lang niet gedeeld was. Het vuurwerk was naast dat mijn vader het mooi vond het meest confronterende uit zijn leven en dat heeft hij bijna tot het laatst toe bij zich zelf gehouden.

Blij dat hij het heeft het gedeeld…en dit jaar ben ik thuis en kijk naar een stille en bijna niet gekleurde hemel (uitzonderingen zullen zijn) en hef het glas met de woorden : “Pap ze zijn stil hoor je het daarboven ook de rust het relaxte…”

Wij keken die avond naar The Red Army Choire op een of andere zender…

Mijn vader was een groot fan van dit koor…helaas verongelukt in 2017…

NU anno 2020, sta ik stil bij “geen vuurwerk” en hoeveel mensen met een trauma op welke manier dan ook blij zijn met dit besluit.

Ik wens iedereen een goede oudejaarsavond en een frisse start in 2021

Liefs E.

Share Button

2020….

Was het een jaar van wow…nee dat was het niet, immers Corona ofwel Covid 19 nam de wereld in beslag. Zowel op het media vlak als vakanties, de dingen die het leven leuk maken en die een onbevangenheid vereisen.

Al drie jaar genoot ik van mijn herwonnen vrijheid na de zorg voor mijn ouders, nooit heb ik het zorgen gezien als een lockdown, maar de bank was mijn plekje, zodra ik de laptop pakte was er “oorlog” lagen er boeken scheef was er “oorlog”…op het werk in die tijd was het onrustig…en nu hebben we covid 19 en is de hele wereld onrustig en in opperste staat van paraatheid.

Ooit zong de Jazz Politie een liedje “ze staan klaar de laarzen zwart gepoetst”…hoe waar want er lijkt een nieuwe versie van de NSB te zijn opgestaan, die van “vier jij een feestje dan bel ik, ben je met meer mensen in huis dan bel ik, draag jij geen mondkapje ik bel….doodeng daarbij lijkt het een kwestie van tijd voor de vlam letterlijk in de pan slaat ergens in de wereld.

Ik ben single, niet altijd even “happy” als ik wel zou willen zijn. Niet altijd happy met mezelf maar overall fijn lekker. Mijn lockdown van een paar jaar geleden doet me meer dan ik wil toegeven…nu kan ik weg en wil ik niet weg…duik ik het liefst onder in mijn huisje in mijn veiligheid…genieten jazeker met vlagen en momenten dat het me allemaal geen zier kan schelen. Want eerlijk als je als een soort van remie over de wereld dwaalt….je wereldje klein wordt ( ik had en heb me zo voorgenomen het mag nooit meer zo klein worden als toen) hoe ga je dan om met die emotie.

Ik heb ontdekt, dat ik doorgedenderd ben in een moordend tempo, na het overlijden van mijn ouders, dat ik nu misschien pas tot rust kom en dat alle emoties die daar bij komen kijken in mijn huis horen en bij mij, dat ik die emoties niet kan en wil delen, omdat ik bang ben dat men het niet snapt maar zegt : “joh t komt goed …of iets in die trant”. Het hoort bij een stukje rouw waar ik 3 jaar geleden geen tijd voor heb genomen noch gekregen…doordoen was het advies….

Ik ben ik, een knokker, ik denkt te snel, ik denk in beelden en ben hsp..dus voel veel meer dan mensen beseffen. Veranderende houdingen ik merk ze en kan er niets mee omdat ik geleerd heb in al die jaren niet alles heeft betrekking op mij.

2020 dit jaar mag uit mijn balboekje…en als covid 19 niet gewoon ergens naar toe gaat waar de zon niet schijnt…en mij en de hele mensheid “het voor eeuwig onbevangen ” afneemt, dat je alles in je vrije tijd moet gaan plannen…dan weet ik nog zo net niet of het leven wel zo prettig dan wel aangenaam is…Voorlopig ben ik als single misschien wel t beste af…mijn bubbel is klein en lijkt oneindig klein te worden…vroeger nam mama mijn vrienden en vriendinnen af, ze pikte ze in…nu hebben we covid 19 die pikt alles in wat het leven leuk maakte. En dan laten we de hele politiek er maar niet bij betrekken want een virus stoppen….ik heb daar zo mijn ideeën over…de toekomst zal uitwijzen wie dit geflikt heeft want alles komt ooit uit…

Dus de kerstboom staat, mijn weekend met kerst redelijk gepland….dus kom maar door met sneeuw en vrieskou 🙂 dat maakt blij…het knisperen van vers gevallen sneeuw samen met de vrieskou…

Als ik een wens mag doen…

Alvast fijne feestdagen en een super goed 2021 dat wensen uit mogen komen en dat het leven leuk wordt 🙂

Dag 2020

De bronafbeelding bekijken

Share Button

De schrijfwedstrijd….

webfind

Het is alweer een paar jaar terug, de Libelle had een schrijfwedstrijd…het triggerde behoorlijk ..dus ik heb mijn verhaal ingezonden.

Gewonnen welnee maar mijn boost om het toch te sturen was een overwinning op mezelf :-). Is/was het goed ehhh ….geen idee het is in ieder geval leuk om te doen ..dus mijn winst is veel…zeggen ooit maar nu heb ik het gedaan 🙂 en het maakt me meer dan blij,,De uitslag is bekend dus kan ik zonder nare dingen gewoon mijn ding hier plaatsen :-).

Inderdaad, schrijfwedstrijden, meedoen zo leuk, winnen of niet..ik doe / deed het voor mezelf..

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint…langzaam ga ik zitten op de stoel. Ik pak het cadeau, bekijk het van alle kanten en zet het weer neer. Sta op en schenk een kop koffie in voor mezelf.

Leunend tegen het aanrecht kijk ik naar het pakketje en mijn gedachten gaan alle kanten op. Van wie, door wie en waarom voeren de boventoon van mijn gedachten. Ik ga weer zitten en pak het cadeau en bekijk het nogmaals, voorzichtig maak ik het lint los en haal het prachtige papier er af. Een doosje met prachtige bloemen kijkt me aan met een blik “open me please”…aarzelend maak ik het open.

Er ligt een sleutel in, nee niet zomaar een sleutel, een aparte oude sleutel. Als ik hem in mijn hand neem is het alsof ik me brand. Ik laat de sleutel vallen en schuif met een ruk de stoel achteruit. Dit, dit gevoel ken ik en het is zucht meer dan eng, langzaam neem ik een slok van de koffie. Dan zie ik dat er een envelop in de doos zit. Een envelop met een handschrift wat ik niet ken.


De envelop ziet er duur uit en er staat op voor Miss B. Ja, dat ben ik dus het pakje is echt voor mij. Pfff en nu? Ik bel een vriendin en vertel over het mooi ingepakte cadeau. Dan vraagt ze heb je de brief al gelezen…Nee, nog niet, nou dan zegt ze openen en dan hoor ik je terug. Dan wordt de verbinding verbroken. Ik draai de brief om in mijn handen en besluit nog een kop koffie te nemen.
Ik pak een briefopener en rits met gemengde gevoelens de brief open. Ik kijk nog eens naar de sleutel en begin de brief te lezen.


Beste Miss B.,
U zult zich mij wel herinneren, ten minste dat hoop ik maar. Mijn dagen als conservator bij Chateau Le Penseur zitten er bijna op. Echter naar aanleiding van uw laatste bezoek heb ik een verzoek. Bij dit verzoek hoort de sleutel van de deur van de poort aan de achterzijde van het Chateau. Nee, niet de poort aan de straatkant maar op de hoek is een kleine poort waarvan niemand weet dat deze er zit. U zult wat struiken aan de kant moeten doen, maar dan is er een poort. Naast de poort aan de binnenzijde van de tuin gaat een smal trappetje naar beneden. Zo komt U in de ruimte die vroeger de stilteruimte was en nu de plaats waar alle documenten bevinden die met het geheim van Le Penseur zich bevinden.
Net als Uw opgetekende verhaal over het bezoek van Le Penseur. Hoe de troonkamer U de adem benam, hoe brak u het Chateau verliet en uitgeteld op het gras ging liggen. Inmiddels zijn er meer verhalen die gelijkenissen vertonen met het Uwe.
Beste Miss B. ik hoop dat u mij wilt helpen met de zoektocht naar het gebeuren in de 18e eeuw waar veel over geschreven is maar niemand het ware weet.
Trillend leg ik de brief neer…Le Penseur..zo vaak over nagedacht echter wat er toen gebeurde wat niet prettig niet fijn. Dan zie ik het telefoon nummer op de brief het is in Nederland. He? Ik besluit te bellen en een dame neemt op. Ja, ze weet van de brief of ik bij haar koffie kom drinken. Ik pak mijn agenda en dan zegt ze als het even kan nu.NU!!! Ja, zegt ze de tijd dringt….

Zomaar een verhaal, het echte kasteel bestaat…in Azay le Rideau. Brak moe en uitgevloerd kwam eruit, alsof ik in elkaar was gemept …bizar..ga ik ooit terug?

Tijd, de tijd zal het leren …

Liefs E.

Share Button

De sleutelhanger…

pica by me MK

Nadat de sleutelhanger met de tekst “Believe in yourself” welke ik vlak na het overlijden van mijn ouders kocht in een superleuk winkeltje in Norg het had begeven, zocht al die tijd naar iets anders om aan mijn bos sleutels te hangen. Zoeken, ik doe het nooit want de leukste dingen kom ik tegen tijdens wat ik noem “doelloos winkelen”. Geen pad, geen route soms weet ik bij het ontbijt op zaterdag niet welke plaats ik zal doen. Meestal laat ik dus mijn Mr.Red bepalen samen met de meldingen op de radio :-). Is er ergens een file cq. ongeluk ga ik weg van de snelweg, rechts of links en draai de leuke binnendoor wegen op. Zo ook afgelopen zaterdag, mijn nicht was jarig en tja leuke cadeaus kun je beter wegbrengen dan opsturen per post :-).

Nu ben ik altijd een vroeg mens in mijn vrije tijd, dat uitslapen is nog steeds een dingetje. Mijn lichaam functioneert ook beter bij vroeg opstaan. Dus lekker op tijd weg. Bij de afslag Bovenkerk de afslag en richting Aalsmeer gereden. De stad waar ik ooit woonde samen met iemand. Bizar weinig veranderd dus even gekeken en door via Hoofddorp naar Hillegom. Oh ja er zit in Hillegom een fantastische kaaswinkel, dus voor ik de auto geparkeerd had zag ik een ander winkeltje wat mijn aandacht trok http://www.kadoshophillegom.nl serieus daar moest ik eerst naar toe, of ik nu al andere winkels zag, deze winkel triggerde in alles, gewoon alleen al de buitenkant. Binnen werd ik stil, een leuke dame vroeg “Kan ik je helpen…” en ik hoor mezelf zeggen: “als het mag wil ik graag rondkijken..”. Ja hoor dat mag. Ik zie zoveel leuke mooie dingen dat ik er warm van wordt. Ik voel de goede sfeer die omarmt als een warme deken, ik zie een hart en krijg kippenvel, meenemen dus. Dan is er een molentje met armbandjes en wow sleutelhangers. Ik pak er 1 en lees de tekst op het kaartje “Luister naar je hart en je zult de sleutel naar succes vinden”. Mooi ook de hangertjes een sleuteltje en levensboom passen wel bij me. Ik neem het mee samen met een lief kaartje voor een collega die het wel even kan gebruiken. Vervolgens krijg ik nog een waanzinnig leuk gesprek met Linda 🙂 dank dank voor de mooie woorden, ik kom graag nog een keer terug.

Dan naar de kaaswinkel http://www.boterkaasenolijven.nl woei het is er druk. Ik ben de eerst volgende en de winkel is vol. Er wordt achter de counter overlegd en ja er werd netjes gevraagd “het is nog steeds corona en er mogen maar een x aantal mensen in de winkel zijn” of mensen buiten willen wachten – gelukkig is het droog- maar idd men wachtte netjes buiten. Dan ben ik aan de beurt en besluit tot een stukje geitenkaas met truffel 🙂 lekker hoor maar open niet de koelkast 😉 het riekt nogal en daar moet je wel tegen kunnen.

Dan op naar mijn nicht voor wie ik een leuk pakket met cadeaus heb samengesteld. Ik verplaats me graag in mensen en zoek dan de bijpassende dingen die op mijn pad van “doelloos winkelen” komen. Het staat vol met bloemen en dus blij dat ik iets anders heb bedacht.

🙂 kado foto 23/8/2020 pica by MK

Fijne gesprekken volgen met achternichtjes en mijn nicht 🙂 altijd fijn om er even te zijn.

Na een leuke middag met nog even boodschappen doen samen 🙂 een stuk overheerlijke monchou taart vertrek en rij terug naar huis. Nederland is een postzegel je bent in no time ergens als je maar geniet van de heen en terug weg.

‘s Avonds kijk ik heerlijk de film A star is born. Prachtige muziek ook naast fantastische hoofdrolspelers. Mocht je hem nog niet hebben gezien…kijken dus. Kaasje, wijn en vooral de telefoon uit.

Ik heb mijn hart iets genegeerd geloof ik…:-) en teveel energie gestoken in ja wat…zoveel doe je niet met Covid19 het spontane is/was even zoek maar ik heb het terug gevonden.

Liefs E.

Ps Voor een goed gesprek, een goede film, koffie en/of een fijn glas wijn ben ik altijd in.

Share Button

Nieuwe uitdaging..

webfind

Zomaar uit het nieuws kwam de vraag “kunnen we straks even zitten”..een zenuwknoop in mijn maag, een hoofd met duizend angsten..de afspraak werd verzet naar de volgende dag.

‘s Avonds alleen thuis, niemand om te delen..ik kon niet eten niks, maag dicht..slapen ik haalde de ene beer omver na de andere, niet slapen dus..pjoeter aan…manmanman wat is het s’nachts druk op sommige sites op het www me afvragend wie er een baan heeft en wie niet..ik heb een baan een leuke ook nog eens…weer dat stemmetje Plan B ligt het er nog, jajaja en plan C ook mopper ik. Om 6 uur ‘s morgens sta ik op een stille plek in Lelystad en stromen de tranen over mijn wangen..wat als, waarom en hoe dan…en ineens overvalt me een rust. De rust van de omgeving in me opnemend wandel ik even en lees ik her en der namen…stil ik kom er niet meer zo vaak maar t lijkt in beslissingen nemen en durven een van de weinige plekken waar ik mijn hoofd op orde krijg, zodat werken gewoon kan ook met “te” weinig slaap.

Geland op mijn werk gaan we zitten en er wordt me gevraagd of ik iets heel anders wil gaan doen. Het woord Carrière of Ambitie die was ik in alle jaren mezelf voor mijn ouders wegcijferend totaal vergeten, ik dacht gewoon dat het leven stopte als zij er niet meer waren. Nu weet ik dat dat niet zo is maar zo leefde ik wel.

En nu ben ik dus sinds 1 september sales binnendienst af en geland op de afdeling Outbound Sales.

En het is leuk, uitdagend en ik kan er mijn ziel in leggen, mijn stem gebruiken als instrument in de telefoon gesprekken, meeveren met de cadans van de gesprekken.

Blij en gelukkig dat ik ja heb gezegd op de vraag.

Als cadeautje aan mezelf want he ik werk al 41 jaar 🙂 ga ik zo werken dat ik per 1/10 alle vrijdagmiddagen vrij ben…..Dus kom maar door met weekendjes weg, feestjes en legio andere dingen die ik wil gaan doen.

Mijn 2019 …met dank aan de mensen die zagen, merkten dat ik niet meer op mijn plek zat.

liefs E.

Share Button

Balans….

En dan gebeurt er iets wat je totaal uit je balans haalt, vandaar dat ik ook even niet geblogd heb.

Hoe belangrijk het is om balans te hebben in je leven, om je veilig en comfortabel te voelen met je eigen persoon en de omgeving waar je woont. Ik ervaarde het nadat de man van mijn beste vriendin zomaar – nee niet zomaar, maar hoe en waarom en met welk doel is in deze niet belangrijk- dit leven verliet. Leek het zomaar, was het zomaar geen idee en al wist ik het wel zou ik het niet delen hier noch ergens anders. Waar het omgaat is dat op het moment ik het hoorde, het was heel vroeg in de ochtend dat ik sms jes gemist had, immers mijn telefoon is geen noodlijn meer maar een aanvulling op mijn fijne leven :-). De sms jes waren verontrustend…dus ik appte met mijn duffe hoofd haar dochter “whatsup” …toen hoorde ik dat haar vader was overleden, ging bij mij het licht uit..letterlijk verdwaasd zoveel gedachten die in me op kwamen…werken, er naar toe, tollende gedachten die allemaal voorrang vroegen in mijn hoofd.

Ho ….stop…stil staan. Om wie gaat het en hoe dicht sta je erbij ??? Hoor je er op dat moment, waar moet je zijn. Automatisch gaf ik mezelf antwoorden …dat gesprek op het werk, daar moest ik zijn. Dus even alles gereset – klinkt makkelijk is het niet- en over tot de orde van de dag.

Wel mijn leidinggevende ingelicht welke impact dit op me had. ‘s Avonds door naar het huis van mijn vriendin,,,,bijzonder, veel verdriet en gek genoeg kon ik niet janken, wel troosten, daar schijn ik super in te zijn, en passant de bloemen op een vaas gezet en ergens weer naar huis gereden. Zo verliepen enige dagen…de datum van de crematie werd bekend…Uren stond ik te passen, warm weer, wat trek ik aan, uiteindelijk won de zwarte jurk het van alles..toch maar een shawl erbij, warm maar het paste goed ik voelde me er goed in.

Aangekomen bij de locatie waar de dienst zou zijn, trof ik mensen die ik kon en herkende, dit maakte de zware gang makkelijker. Echt makkelijk wordt een uitvaart nooit meer als je er pas 2 hebt gehad – het leek op dat moment pas- het was druk. De man van mijn vriendin was geliefd als mens, als vriend als collega als man en als vader en opa.

De speeches waren bijzonder en mooi…dat ik mijn petje afneem voor Miss D. die toch maar haar Opa roemde om wat hij voor haar was/is. De woorden van mijn vriendin en haar kinderen…ze kwamen binnen.

De muziek…altijd een dingetje maar deze muziek paste bij de lieve schatten zoals ik ze heb leren kennen.De muziek die je van te voren niet weet noch weet je wat een song of tekst met je zal doen…

Op de muziek van:

Op deze muziek ging ik stuk…de woorden, de tekst …het haalde me uit mijn balans, dus eindelijk kwamen de tranen…tranen van dieper verdriet, daar waar het leven door ging hield het voor sommigen op, zeker op dat moment op die dag.

Bijzonder dat woorden in je hoofd opkomen en je hart opent om er een sprankje hoop uit te laten….leven het leven leven…vier het leven, het leven houdt van je….ook op deze momenten waarin een x aantal mensen ook hun dierbaren herdachten en bij het samen zijn nadien ook zei werden genoemd en benoemd.

Het leven is te snel om lang stil te staan….maar toch lieve schatten …jullie F. zal gemist worden in alle dingen en stappen die jullie maken.

Met mijn balans zit het goed, het kostte even tijd maar he…mijn fundering is nadat het 2 jaar geleden bagger was, goed gemetseld en valt niet zomaar om :-).

Balans, hebben en houden, wankelen mag het attendeert je op het feit dat je mens bent met bijbehorende emoties.

Balans in mezelf terug vinden is me terug trekken in mijn paleisje met stapels tijdschriften en feel good movies en soms een avond uit.

Voor mijn vriendin en haar kinderen/kleinkinderen hoop ik dat er balans komt…enne zoals jullie er waren voor mij…mijn schouder is er anytime, anyplace …xxxxx

Liefs E.

Share Button

Balkonliefd…

webfind

Een balkon, ooit woonden we in Hengelo in een Duplex woning in een leuke straat 🙂 of daar een balkon was? Ik geloof van wel al was het klein. Mijn herinneringen aan die tijd zijn er maar weinig. In ieder geval niet van het balkon, wel van het bovenhuis wat ik als fijn heb ervaren.

Toen we verhuisden naar een flat met wel twee!! balkons, een aan de voorzijde met vrij uitzicht en een achterbalkon wat uitzicht had op een achterliggende flat met er tussen flinke stroken gras waar veel op gespeeld werd. In de loeiwarme zomers zaten we met alle buren aan de voorzijde in de schaduw van de flat. Met de eerste generatie Turkse mensen kregen we ook groenten e.d. die we nooit hadden gehad, zo ook het snoepgoed turks fruit, zo lekker.

Terug naar de balkons en mijn liefde ervoor. Ik houd niet van tuinieren, nee niet omdat je vies wordt ofzo, maar een tuin is gewoon niet aan mij besteed. Tussen de toenmalige flat en mijn balkon van nu in een appartementen complex lijkt niets op elkaar. Ik heb 1 balkon over de breedte van mijn kamer, groot genoeg voor een fijne stoel, leuke planten en dito bakken alles in de kleuren bleu/blauw en rood :-). Hoezo heb ik iets met Frankrijk 🙂 veel dus :-).

Waar ik vroeger moeite had in de zon te zitten vind ik het in de avondzon heerlijk toeven op mijn balkon. Een fijne stoel met een uitermate fijne relaxstand, kan ik het met lezen, internetten en dromen, goed volhouden.

Balkonliefde..ik ben vast niet de enige die dat super vind 🙂

Liefs E.

Share Button

Beren…

Ik dacht dat ze weg waren…de beren, maar soms heel soms zijn ze er nog.

Inmiddels weet ik dat ik er zelf alleen iets aan kan doen, dus toch maar een A4 tje gepakt lekker ouderwets omdat het voor mij nog steeds werkt. Opschrijven, waar en wanneer signaleerde ik het, deed ik er niks mee, maar vroeg me wel af….zoveel vragen maar geen antwoorden en dan ineens, kristalliseren zich zaken uit.

Zoals de nieuwe fiets, waarom een nieuwe, de andere was goed, ja hoor maar ik vergat even naar mijn hoofd en hart te luisteren, dat je als je in Lelystad wilt fietsen…je een enorme conditie moet hebben of inderdaad een fiets met iets. Had je geen motor rijles kunnen nemen is me al eens gevraagd…:-). Mijn familie heb ik heilig moeten beloven nooit op een motor te gaan rijden hoeveel vrijheid het ook moge geven. Immers de putdeksels waren ontelbaar in Hengelo zo ook het aantal keren dat ik gevallen ben met een brommer..Nee de 112 synchroon mee laten rijden was ook al geen optie ;-).

Dus nu een fiets met accu….ik ga fietsen en genieten en me niet verontschuldigen “leeftijd” of iets anders….genieten staat op één bij me en als dat impliceert dat ik een e-bike fiets prima 🙂 ik kan er mee leven.

De bruggen ..ze worden appeltje eitje ehhh denk ik dan maar 🙂

Share Button

Een dag Wassenaar…

Afgelopen zaterdag signeerde André Buurman samen met Cees Ligthart zijn boeken bij de Bruna in Wassenaar.

Nu weet iedereen – hmzzz mijn kennissen en vrienden dan 😉 – dat ik op zaterdag altijd iets doe buiten de stad waar ik woon. Mijn kostbare me time die me doet genieten van het moment dat ik wegrij en ontspannen met Mr. Red (mijn auto), you name it and it belongs to you 🙂 de weg de polder uit opdraai. Zo ook deze mooie zaterdag, al dagen had ik me verheugd op een ontmoeting met de schrijver van het boek “Terug naar Arras” waar ik met plezier een recensie voor schreef.

‘t Was heerlijk weer, dus auto geparkeerd, echt neem een straat rechts en je kunt uren staan, daarnaast heeft Wassenaar een parkeergarage waar je volgens mij 2 uur kunt staan en van daar uit de stad in kunt lopen. In de stad, ik was er een keer eerder jaren terug, veel mooie winkels met allure en de winkels zoals je die in alle steden wel vind. Genoten van een kop koffie mensen kijkend, druk of rustig wandelend op weg naar wat hen weer bezig hield op dat moment. Dan graven in mijn geheugen, de Bruna winkel …waar was ie ook alweer? Oh ja bij het pleintje aan t einde van de straat met winkels was nog een winkelstraat. Oh, bij het de hoek omgaan een meer dan fantastische wijnwinkel tegen komen, zo een waar je blij van wordt, https://www.jouwwijnvriend.nl/

Rustig een rondje gelopen, fantastische wijnen en alle rust om te kijken, heren ik kom nog een keer terug en zet mijn auto dan dichterbij :-).

Dan zie ik de Bruna, ik loop naar binnen en ja hoor er is iemand die het boek koopt dus neus ik eerst even of een boek mij nog vind 🙂 dat is de manier die voor mij werkt. Niks anders dan de krant van zaterdag die riep..neem me nu mee :-).

Ik loop naar de heren toe en stel me voor, als mijn naam valt licht het gezicht van André zichtbaar op, dit had hij niet zien aankomen ondanks dat ik op facebook wel gemeld had dat ik het zou proberen. Een leuk gesprek volgde met Meneer Cees, het boek “De verschoppeling” gaat over hem en is ook door André Buurman geschreven. Bijzonder is wel dat we alledrie de liefde voor paarden delen. Bizar hoe paarden dit keer mijn pad kruisen, ik de wereld van hobby, buitenrijden en de beide heren Duindigt liefhebbers, kan niet anders met deze drafbaan in hun “bijna achtertuin”.

Ter plekke besluit ik het boek Terug naar Arras nogmaals te kopen en werd het gesigneerd met een ongelooflijk lieve tekst erin. Mijn andere boek schuif ik door naar een vriendin. Dan zeg ik tegen Meneer Cees ik koop het boek maar dan wel gesigneerd door u. Hij lacht zegt, ik ben niet zo een schrijver, ik glimlach en kijk nog eens en zeg u kunt het best, dan gaat Meneer Cees zitten en signeert mijn boek. Glimlachend neem ik het in ontvangst.

Dan wordt ik nog voor gesteld aan de “hoffotograaf” ohhh sorry..de naam ehhhhh “pluis” hoorde ik André ergens zeggen en na een kort gesprek ben ik mijn weg vervolgd.

Buiten had ik een appje van mijn nicht in Lisse of ik kwam koffie drinken en of ik mee wilde eten. Tof dus op naar Lisse, hoe vaak ik nu niet met een routeplanner een verkeerde afslag neem geen idee, werkelijk maar nu kwam ik langs Station Lisse en de auto geparkeerd, jaren denderde ik er langs met de trein bij de uitoefening van mijn toenmalige beroep. Nu was er een kans om te kijken. https://nl.wikipedia.org/wiki/Station_Lisse een aanrader voor een lunch of koffie.

Bij mijn nicht en de kids lekker bijgepraat gelachen en voor het eerst in mijn leven taco’s gegeten, super lekker maar wat een geknoei..me beseffend dat ik inderdaad “ouder” ben geworden.

Lieve mensen, André, Meneer Cees, de fotograaf, jullie maakten mijn zaterdag speciaal.

Nichtlief en kids en vriendinnetjes…t was meer dan gezellig :-).

Liefs E.

Share Button

Raar…

Het is bijna 2 jaar geleden en ik herlas mijn blog wat ik toen schreef in April 2017 “Duizend stukjes” Vandaag leek het gisteren dat het gezegd werd. Toch is er in die 2 jaar veel gebeurd.

Ik nam 500 stukjes mee naar nu, van die 500 stukjes vielen er weer meer en meer af om de nieuwe “mezelf” een plek te geven. Wat ik me niet besefte dat leven en ademen niet genoeg is om door te kunnen. Vandaag realiseerde ik me zomaar dat, de kapper op vrijdag, de metamorfose van mijn ik, mijn nieuwe kleren die ik kocht zaterdag een doel hadden.

De woorden die ik voor de spiegel uitsprak; “Wat wil je uitstralen” naar de buitenwereld en wie wil en wens je te zijn.

Een zoektocht van en naar emoties, van de tranen omdat er niemand was om te helpen met passen in de winkel, ik het schijnbaar alleen moest doen. Ik die niets had met mode, jawel wel de mooie jurken uit het segment catwalk Parijs en New York, wist nu feilloos uit de rekken te halen wat ik wenst en wilde. De schoenen, ja mijn droomschoenen stonden er..ik ben doorgelopen…In de auto kwamen de tranen de immense huilbui…ik kon het toch, maar mens wat kan ik dat het “laten zien aan iemand” missen.

Alleen zijn is goed, mijn leven is goed…alleen zijn is prima maar soms verlang ik naar simpel even een schouder of iemand die even snapt dat je er door zit …Ja het mag, maar makkelijk is het niet.

De zon schijnt het leven is leuk..maar soms is ondanks dat de zon schijnt het even iets meer schaduw als dat ik dacht.

Vanavond kijk ik naar de lucht..zover weg zo dichtbij…

Liefs E.

Share Button