Positiviteit….

webfind

Vandaag kwam de vraag: hoe blijf je zo positief in een wereld die aan alle kanten kantelt. Niet perse in de zin zoals ik hem nu beschrijf, maar de strekking is het zelfde: waar haal jij je positiviteit uit.

Mijn eigen positiviteit haal ik uit:

* in mijn hoofd bevind zich villa kakelbont – jawel die van pippi 🙂

* mijn hoofd zit vol met lach en bloemen, maak je er deel van uit lucky you 🙂

* Edith Eger zei ooit: “Niemand kan je gedachten van je afpakken..”

  • Een film of serie op Netflix en dat mag best ingewikkeld zijn, dus geen romcom wat op zich ook af en toe fijn is om te kijken. Een boek met genoeg letters en bladzijden samen met een fijne liquer (let wel alleen in het weekend) doen ook wonderen.

Mijn rugzak was ooit veel te vol, geleegd en opnieuw komen er steentjes in, echter wat men ook doet, je niet meenemen in een gesprek, je bewust of onbewust negeren – en dat geld overal, privé en zakelijk- dat is iets wat niet zou moeten kunnen en mogen. Ik vraag me daarbij serieus af of het en passant ook onder pesten of bashen valt?

Mijn rugzak geleegd op de snelweg, tijdens een bewuste stop en een prachtige foto van een ondergaande zon realiseer ik me ….geluk zit in de kleine dingen en de grote dingen zoals gezondheid en wat jij zelf kunt doen om de positiviteit te zien. Positief is durven kijken naar de toekomst, hoe onzeker die ook (kan) zijn.

Mijn positieve vibe is “niemand maakt mij stuk…dat kan ik nl zelf tig keer beter!”

Kijk naar de zon en lach, laat beiden nooit uit je leven bannen.

Ik had dit ergens anders op het www willen plaatsen maar omdat ik op persoonlijke titel schrijf…geplaatst waar het thuishoort,,, op mijn blog van “volg je hart het weet de weg”

MIjn conclusie is eenvoudig, als het me gegund is mag ik blijven en zo niet…ach dan komt er wel weer iets op mijn pad …en als dat ook niet komt …pas dan maak ik andere plannen en laat ik mijn hoofd kantelen zoals ik de afgelopen jaren al vaker heb gedaan 🙂

Share Button

Zaterdagen….

In 2016 kantelde alles, door de opname van mijn moeder kregen mijn vader en ik de kans om het leven weer een beetje van ons te laten worden. Nog steeds volg ik zijn woorden op de zaterdag. Zoals dat jaar in het teken stond van “de zaterdag is van ons Erna”… zo doe ik dat nu nog steeds. De zaterdag welke ik bij hoge uitzondering inlever, de zaterdag die ik niet opoffer om met iemand te gaan winkelen of iets dergelijks. Visite op zaterdag? Nee want die komen in de regel een uurtje of zo..dus helaas.

Zo ook vandaag mijn zaterdag 🙂 het miezerde toen ik om 8 uur opstond. Niks gepland ontbijt maar eerst en even facebook kijken. Oh een brocantemarkt in Elburg. Niet zo ver en altijd leuk. Op weg naar Elburg was het enorm druk, bij het inrijden van Elburg, oh verdorie vergeten er zijn ook de Botterdagen. Ook leuk maar het doel is brocante.

Voorgaande jaren stond het door de stad echter nu was er een plukje in twee straatjes en een deel langs de haven wat meer op een braderie leek. In de straten waren het leuke kramen met fantastische brocante uit Engeland en Frankrijk. Veel mooie dingen gezien van prachtige Engelse rijlaarzen en Franse soepterrines. Echter niks wat in mijn collectie zou passen. Ik val nog steeds voor het Limoges porselein met de mooie opdrukken. Zo heb ik petit fours bordjes met een pauw erop en soortgelijke ontbijtborden. Helaas de soepborden en diner borden zijn een wens. Ik ga er altijd van uit dat ik die vandaag of morgen wel een keer tegenkom. Zo niet voldoen de borden die ik nu heb ook wel :-).

Toch lekker 5 km gewandeld, helaas waren vrienden nog niet wakker, de luiken van het huis waren dicht, dus koffie een andere keer maar weer. Terug naar huis, even lekker bijkomen met de krant en een kop koffie.

Lekker op de fiets even naar de Ibiza markt waar ik me echt de vraag heb gesteld “wat is hier nu aan” toch zijn het de kleuren die vrolijk maken in mijn hoofd, dus nog een aanzienlijk stuk gefietst en daar ik wat in de stad was vergeten. Doordat ik eigenlijk nooit midden op de dag in de stad ben, kwam ik nu ook bekenden tegen. De een weet van de hoed en de rand, de ander weet van niks en uitleggen ik ben er nog steeds geen fan van en ook niet goed in.

De zaterdag breng ik dan bij voorkeur graag door in een ander dorp of stad waarbij afstand geen probleem is want Nederland is een postzegel als het om km en afstanden gaat. Tja je moet wel van autorijden houden 😉 en gelukkig heb ik daar mijn MrNoir (you name it and it belongs to you) voor.

Liefs E.

Share Button

Boten en een naderend einde ….

Gisteren was er tussen hier en daar 😉 een BBQ met een groepje intimi en bootjes en oh ja tentjes en een brandweerwagen en er waren er die met een rode specale bus waren gekomen en anderen sliepen in een auto of gingen laat op de avond weer weer.

Dit weekend was speciaal omdat mijn allerliefste vriendin, de moeilijke strijd heeft verloren.

De strijd die jaren terug zijn intrede deed in haar/hun leven. De strijd waarin op dit moment minimaal 1 grote verliezer is. Nee dit is geen ode aan dit is hoe ik het zie de strijd in ongelijkheid waarvan de winnende component “kanker” is.

Iedereen heeft een verleden een heden en de toekomst die voor iedereen verschillend is van breedte maal lengte, waarin je vrienden kunt maken ongelimiteerd, waarin alles binnen je eigen grenzen mogelijk is en zelfs soms ver daarbuiten.

Zij die de ziekte die kanker heet of cancer in het engels hebben, verleden heden een stuk niemandsland. Niemandsland waarin nieuwe vriendschappen aangaan lastig is waar vaste meubelstukken staan die niet veranderen in samen stelling maar wel kunnen veranderen in opstelling. Wie laat je nog toe aan nieuwe mensen in het “niemandsland” welke personen wil je nog dicht om je heen? Moet iemand je beslissingen overnemen of kun je het zelf. Heb je en hou je de regie ? want niemand weet hoe breed en lang het stuk niemandsland is ….Ik heb geen antwoorden maar besef dat diegene die verliezer is van niemandsland, door medicatie en kuren kan veranderen zowel in opstelling als in samenstelling .

Zij hebben een relatie die zo verweven en zo intens bijzonder is, dat ik soms alleen verstillend kan kijken naar de intense liefde die ze uitstralen. Dit weekend zag ik echter nog iets van verschillend intens verdriet, die bijna te groot werd voor vele harten.

Verdriet in de aanloop naar een naderend afscheid waarin veel wensen nog kunnen, ga dat ijsje eten, ga ipv fietsen met de auto naar die bijzondere plek van bv de fotoshoot waar klein geluk heel groot kan zijn. Probeer het niemandsland te begrijpen waarin de ander zicht bij iedere pas beseft, ik eindig op enige dag, jouw leven gaat door ….Maar blijf open naar elkaar zoals ik jullie heb mogen leren kennen. Ik noem het laat je hoofd kantelen kijk naar opties wat kan en wat niet kan. Laat niet de wereld jullie spaarzame momenten bepalen :-).

Goede gesprekken bij het afscheid vanmorgen, tranen iedereen heeft ze en soms is er dan even die knuffel. Mijn hart is bij jullie, ook nu het steeds zwaarder wordt. Waar in het besef komt dat elke dag, iedere moment het afscheid kan zijn. Mijn schouder is er …en zoals vanmorgen gezegd “Ik weet waar je huis woont” .

Lieve M en E ik had jullie nog zoveel meer mooie momenten gegund, zoveel bijzondere tijden …echter de tijd haalt je in en maakt het zo lastig.

Voor velen was het vandaag ook de laatste keer dat ze E zouden zien…..sommigen vinden woorden anderen hadden tranen of totaal geen woorden. Het bijzondere in deze groep mensen is wel dat alles kan en er altijd wel een troostende arm is.

Misschien is dat binnen een wereld die complex is wel het grootste goed wat je kunt vinden.

Geschreven voor en met veel liefde voor 2 mensen die in mijn hart zitten op een hele speciale manier, waar ik ze nooit genoeg voor kan bedanken …Love you to the moon and back …..

Soms komen woorden vanzelf zonder nadenken zonder vooropgezette kreten of opsommingen zo ook deze blog, een deel was het gesprek van vanmorgen waarin ik ook heb gekozen niet alles weer te geven wat gezegd is. Dat is niet relevant in mijn optiek.

Veel mensen krijgen kanker of hebben het in welke vorm / mate ook. Ik hoop dat ook zij iets kunnen met het stukje niemandsland, waarin zij de hoofdpersoon zijn en wij slechts toeschouwers dichtbij of aan de zijlijn.

Heb je geen woorden om iets te zeggen tegen mensen die aan het einde van hun leven staan….een knuffel is vaak genoeg of woorden als “ik kan geen woorden vinden” de persoon waarom het gaat is blij met je komst en heeft vaak liever een hand op een arm of een knuffel dan dat je wegblijft omdat je geen woorden hebt. Is het makkelijk als toeschouwer aan een zijlijn , zeker niet maar wellicht heb je net als ik ook al veel mensen ziek zien worden zowel in dichte nabijheid of collega’s vrienden….

“Gewoon er even zijn zodat iemand anders even rustig boodschappen gaan doen of zijn/ haar ontspanning kan opzoeken geeft zoveel voldoening voor mij en mijn hart, eigenlijk gun ik dat iedereen”.

Share Button

De kantoordag…

Lunch

Voor het eerst weer een kantoor dag, op vrijdag, het zou warm worden . Sinds eind september was ik niet meer op kantoor, dus de avond ervoor alles afgekoppeld van mijn thuiskantoor. Ja heus ik heb dus een logeer- annex kantoorruimte thuis. Bewust voor gekozen zodat mijn kamer ook echt een rustpunt is en blijft.

Kantoor dag even denken een aantal bureaus en en beeldschermen de rest even aansluiten en dan bellen met de helpdesk want niks werkte 😉 hoeveel dat kost in je hoofd ga ik maar niet vertellen. Alles komt altijd goed met de juiste hulp was ik on line up and running en echt 10 minuten later dan gepland dus dat viel mee.

Bellen en email tot 12 uur waarna er een lunch volgde om met elkaar kennis te maken. Leuk om eens mensen te zien waarvan je alleen de naam kent of van een foto die bij elke mail of in je teams staat 🙂 .

Na de lunch nog even knallen en bijpraten op momenten dat het kan. Leuk dat mensen soms weg gaan en terug komen, dat er mensen zijn die studies oppakken.

En dan wordt het warmer dan warm, voel ik de druk in mijn hoofd (niet aangeboren hersenletsel) toenemen en besluit ik dat gewoon te negeren. Eindelijk 16:30 uur buiten in de schaduw was het even lekker, dan de zon in een leuke collega even een lift naar het station gegeven, een heel uur wachten is ook zowat en vandaar naar huis. Ik ben even gaan liggen, na wat ijskoud water tegen mijn wangen te hebben geplensd. Toch even boodschappen doen voor het weekend en dan is de dag om.

Lang weekend in verband met Pinksteren maar mij hoofd had duidelijk moeite om het evenwicht te vinden. Voor die maffe druk met de steken in mijn hoofd ( ik heb dit na mijn ongeluk vaker dus herken het ) echt weg waren was het zaterdag avond laat. Ik had plannen geloof me, maar ik heb het heel rustig gehouden dit weekend. Ermelo, de braderie, de bakker en de koffie buiten de deur, nog even doorzetten naar de bibliotheek en voor de rest slapen, een serie, lezen en slapen.

Inmiddels is het maandag en nagenietend van toch een fijn weekend al deed ik niet zoveel meer dan zorgen dat mijn hoofd het weer doet, de kabouter tot rust is gekomen. De kabouter die sinds het ongeluk toen ik 15 jaar was mijn vaste maatje is.

Op naar het volgende lange weekend over 2 weken zag ik, nee geen feestdagen gewoon de vrijdag vrij 🙂

Pinksteren 2022

Share Button

Niet goed genoeg….

webfind

De zin” der zinnen steekt zo af en toe zijn kop op.

De alles in mijn leven overheersende zin….”jij kunt dat niet”….”jij bent niet goed genoeg”.

Jij die me dit aan hebt gedaan hebt het heden voor het oneindige ingeruild een paar jaar geleden en toch, achtervolgd het me deze week.

Die zinnen, de vrienden en vriendinnen die je van me inpikte….soms weet ik nog niet hoe ik een vriendschap moet aangaan, me altijd over mijn schouder kijkend voel, altijd denkend wanneer is het moment daar…dat je er staat en het weer doet. Oh wat is dit voer voor psychologen, na de jaren komen er steeds meer momenten van “waarom deed je dat..”

Ik heb nog zoveel onbeantwoorde vragen waarop ik nooit een antwoord zal vinden of krijgen…een ding weet ik wel…die ene zin ” je kunt het toch niet”. ik probeer het zo vaak op negeer te zetten of weg te drukken, meestal lukt het maar op kwetsbare momenten komt hij dubbel binnen…zo ook deze week…waar alles dubbel was een bezoek aan de kaakchirurg (het hoeveelste bezoek in mijn leven was dit nu al) het hoogte punt van de week want he…zonder tranen, behoorlijk duizelig de deur uit lopen…vlakbij de auto mijn lievelingshond tegen komen, duizelig naar huis gereden, eng ach t mag maar een naam hebben, de buuf die even lief deed….trap op , bed gehaald zonder ongelukken ;-). IK kan dat en he…ik fixte het wederom alleen.

Vragen nee dat zit niet meer in mijn register….want soms heel soms is alleen alles beter…

Soms is mijn hoofd te vol, mijn hart te leeg..

Soms is kiezen en aarzelen mijn ding.

Soms is het ogen sluiten of wegrennen.

Soms is het verleden wat kruist met het verleden om vanuit dat punt opnieuw te leren lopen en vertrouwen in jezelf binnen de mogelijkheden die het leven biedt.

Ik beloof mezelf nog steeds…ga niet in de auto als je je machteloos, woedend of vol emoties zit…vandaar de blog…het brengt een soort van rust.

Relativerend en overdenkend…ik heb t grootste deel van mijn leven gehad nog jaren (zeggen ze dan) te gaan…genieten waar en wanneer het kan….me beseffend dat ik degene ben die de touwtjes van mijn leven bediend …ook dat is vrijheid.

Share Button

Angst….

Tjonge echt ik moest dus naar de huisarts een paar weken terug, ja ik heb nog steeds dezelfde praktijk als toen ik in Lelystad kwam wonen. Gek eigenlijk dat je gewild of ongewild bij een arts of praktijk blijft hangen. Nu hebben we wel andere huisartsen gekregen maar het pand blijft hetzelfde.

Ik was ziek voor ik ging, niet ziek als in mij mankeert echt iets 😉 maar meer weer uitslag in mijn gezicht. Dus een afspraak want tja voor dat witte briefje met de nodige medicatie moet je toch echt halen bij de huisarts. Dus alles van slag thuis, een klein kwartier op een parkeerplaats staan om rustig te worden, hoge hartslag bij binnenkomst…mij overvalt een complete angst en probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen, uiteindelijk lukt dat wonderwel tot ik wordt geroepen en de arts begint over de bezoekkamer die veranderd is, want ook huisartsen worden bedreigd…en dan knapt er is iets alsof er een draad in mijn hoofd doorbrand en ik begin te huilen, ik wil haar angst niet noch de angst voor de praktijk en hoeveel machteloze momenten ik daar heb gehad in mijn strijd voor mijn ouders en hun zorg.

Mijn gezicht, na 5 jaar van penicilline kuren mag ik naar een dermatoloog zoals de huisarts opmerkt: “kijken wat hij er van bakt”.

Gebeld met de dermatoloog en na een tig aantal vragen vind men dat het spoed heeft….Ik vraag zal ik foto’s opsturen met de nodige informatie wordt het gewaardeerd, men is ongerust ik niet. Ik wil de angst niet en heb al jaren terug een besluit hierin genomen. Het gesprek met de kliniek bracht me jaren terug bij het AMC waar we uren op een uitslag van mijn moeder moesten wachten. Eindelijk mochten we naar binnen, alle gesprekken voor ons waren slecht nieuws gesprekken…dus onze hoofden en harten bibberden ….eng. Twee artsen met een lijst met vragen, mam beantwoorde ze met nee allemaal in mijn hoofd galmde het met allemaal ja antwoorden. Ik hoor mijn moeder vragen is het op te lossen met een pilletje het antwoord was nee , maar we willen wel graag een punctie doen bij u, mijn moeder was kort en bondig nee dat wil ik niet , dan ga ik wel wat eerder dood. Na dat bezoek zijn we door de beide artsen nog een x aantal keren gebeld want het was belangrijk, jaren later brak ze een pols en belandden we weer in AMC en deden ze een kruiswaarde bepaling op het bloed en voilà daar was het weer, de vraag voor een punctie, men durfde in de eerste instantie niet te opereren…

Terugkomend op angst die zomaar even de kop op kan steken en veel verder dendert in je leven, je hoofd en hart…..Het is tijd om de ziektekosten verzekering te bellen en te veranderen van huisarts.

Angst is anders dan bang zijn….angst ik wil het niet toelaten in mijn leven …Haar angst mag niet mijn struikelblok worden in het leven wat ik leid.

Noteert: begin bij bellen zorgverzekeraar voor een nieuwe huisarts, zorgen dat het ook met mij goed blijft gaan.

Bij de huisarts, de man waar je altijd voor 8 uur terecht kon, die gewoon deed en dichtbij de mensen stond, in Hengelo hing een geborduurd schilderijtje met de tekst :

“Een mens lijdt dikwijls ’t meest, door ’t lijden dat hij vreest”.

Share Button

Dag 2021……

Een bijzonder jaar, van af en toe uitgaan mensen die ik graag mag gezien. Een bijzonder jaar dat kunnen we gerust zeggen.

Het afscheid van mijn baan 13 jaar gewoon uitgegumd 🙂 . Men dacht ze krijgt nooit meer een baan maar 1 week van me gek solliciteren resulteerde in een baan voor 40 uur per week met trainingen en coaching en de nodige maandelijkse gesprekken.


De vakantie naar de steden Beaune en Dijon in Frankrijk die ik wilde bezoeken waar ook weer mooie gesprekken zijn weg vonden in alle talen die ik spreek en door vertalen vanuit het Frans voor hen die de taal niet machtig zijn.
Het heerlijke weer, gewoon genietend van alles om me heen, een Franse bakker die op 15 passen van het hotel zat, de rondleiding door het Champagne huis, waar ik nr 16 was en het eigenlijk vanwege corona niet mocht maar men het door de vingers zag.


Het jaar waarin ik 60 werd en nog nooit door zo weinig mensen gefeliciteerd ben …het liet weer zien dat mijn ouders gelijk hadden….helaas maar waar.

Wederom geslapen op een boot 😉 en ja ik durf zelfs over de steiger te lopen en zonder hulp de boot op te stappen (als ie zo makkelijk ligt, dat weer wel ),

2021 een bewogen jaar waarin ik me realiseerde hoe makkelijk sommige mensen je leven in denderen en vervolgens ook je leven verlaten. Het moment dat ik me zo helder realiseerde dat ik prima voor mezelf kan zorgen en dat soms een verwenmoment erg fijn is als het gedaan wordt door mensen die in je hart zitten  ♥♥.

Vaak genoeg hoor ik heb je nu nog geen man??, je bent zo een leuk mens. Zoek ik …nee ik geloof al jaren niet in zoeken. Mensen kruisen je pad met een reden, sommige laat je toe en voor de hele unieke mensen heb ik een plekje in mijn hart. Deze mensen heb ik lief op een speciale manier, daar hoeft nooit iemand jaloers op te zijn,,,dat “liefhebben is nl een heel groot goed, wat ik koester en waardeer”.

Dankbaar voor een kerst zonder kerstdiner, voor het eerst in 13 jaar gewoon niet ziek nadien 🙂 en ik kreeg kerstpakketten die zowel https://werkis.nl en de teamleider van http://feenstra.com langs kwamen brengen. Dankbaar voor leuke de leuke collega’s in mijn nieuwe werkomgeving. Dat het thuiswerken me een ontegenzeggelijke rust geeft.


Dus op naar 2022…..mijn eerste vertelis dagboek https://vertellis.nl/ voor mezelf, breigaren https://hobbii.nl/gekocht voor meer rustpunten en de ereader die afwisseling biedt als verlangens te groot worden, de wereld even klein is.

Ik heb oudjaar uitgeluid met wijn en in goed gezelschap, met fijne gesprekken, over plannen en vakanties en Leef het leven , elke dag elke seconde, we zien om ons heen hoe situaties binnen fracties van secondes veranderen….een traan die wederzijds zacht werd weggeveegd omdat het ook bij ons de nodige flashbacks gaven….


Share Button

Corona…..

webfind

Voor de zoveelste keer lees ik twitter en wat er gezegd wordt over de lockdown. Alweer een lockdown verlengd…Vervolgens lees ik het artikel van de burgemeesters van Nederland https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/Binnenland/alle-burgemeesters-van-nl-tegen-rutte-er-ontstaat-moedeloosheid/ar-AARO0eh?ocid=msedgntp

Moedeloosheid….ik dacht het woord nooit meer tegen te komen in mijn hoofd, immers dat had ik achter me gelaten in de 500 stukjes die ik niet mee zou nemen naar het heden toen mijn ouders overleden in 2017. Hoe vaak had ik me verdrietig, moedeloos en alleen gevoeld ondanks alle steun van vrienden/familie op het grote www of facebook…

Terugkomend op de moedeloosheid in de wereld zoals de burgemeesters het aangeven is nog maar een klein topje van de ijsberg…..Je hoort het niet, maar de ik zie tekenen onder alle gelederen van de bevolking en dan maakt het niet uit met leeftijd, kleur, wel vacc of niet vacc. De gesprekken die de wereld mooi maken, hoor je bijna niet. Veelal is het een klaagzang, van ik zie niemand meer en voel me alleen. Oh ik kijk daar van op de meeste klaagzangen komen van hen met relaties/gezinnen…de ouderen of alleengaanden hoor je bijna niet.

Ik weiger te klagen, ik zet een wekker op zaterdag ben om 7 uur in de winkel en haal dan voor een halve week alles in huis. Blij met Netflix, ereader, boeken en tijdschriften, een kopje koffie ergens in een dorp of stad nee ik heb geen moeite om de app te laten checken maar lang zitten en echt genieten doe ik ook niet van dat moment. Van de week besefte ik me dat er niks veranderd is ten opzichte van de tijd dat mijn ouders ziek waren, bijna hetzelfde stramien, dezelfde routine maar wat mis ik soms het zorgen voor…..de gezelligheid van mijn vader met : oh wat ben ik blij dat je er bent, het is anders zo stil zonder jou.

Langzaam kijk ik om me heen, best alleen zo in een huis wat comfy aanvoelt, wil ik het super comfy hebben dan heb ik alles om me heen, trek ik bedachtzaam de gordijnen dicht, draai de luxaflex dicht en duik in een mooie film of serie en vergeet de wereld die al lange tijd niet meer de mijne lijkt te zijn.

500 stukjes nam ik mee er zijn er al wat afgebrokkeld….alleen zijn soms fijn soms niet….moedeloos nee ik wil het niet zijn en ik hoop velen met mij niet…er is nog te veel om van te genieten als je het maar wilt zien ….

Soms ook even niet zo sterk…maar he…de 60 gehaald…dus nog een paar jaar red ik vast ook wel ;-).

Enne toch ook wel benieuwd of er nog een woord van Rutte komt over de brief van de burgermeesters van Nederland :-).

Santa Montefiore Quotes on - BukRate
webfind
Share Button

Tijdschriften….

tijdschriften

Ik lees ze al jaren, Flair en Viva toen toen ik jonger was, de Libelle en Margriet waren de laatste jaren mijn troostvoer en rustpunt op de vrijdagavond. Daarnaast laat ik me graag verleiden door de Happinezz, Zin, Noaber en vele andere die het af en toe halen.

Sinds ik alleen woon bleven de Margriet en Libelle voor de nodige rust in mijn hoofd. Toch knaagde er iets, iets wat ik niet geheel kon benoemen, stukjes vond in La Route en Leven in Frankrijk. Toch miste ik de verdieping die zelf niet te vinden was in de Psychologie. Gek ik die zo graag lees vind in veel tijdschriften niet de rust. De rust die mijn wezen schijnbaar nodig hebben in de drukte van werk en de hectiek van de wereld en het nieuws overal.

Tijdens een van mijn zaterdagen, ja die zijn nog steeds van mij :-), bezocht ik een boekwinkel en liep langs de tijdschriften al twijfelend wat neem ik mee, als mijn oog valt op het nieuwe tijdschrift OMG https://omgmagazine.nl/ ik nam. het mee zonder verwachting maar dit tijdschrift gaf me de rust die ik nodig had om na te denken. Om mijn hersens aan het werk te zetten, de geest te verruimen. De interviews en gesprekken die in dit tijdschrift, eigenlijk is het meer een glossy op hoog niveau geschreven met o.a. goede interviews. Ik zou het omschrijven als religie x filosofie Het is een waar cadeautje aan mezelf de OMG.

Ik hoor je denken…..

Zelf ben ik niet opgevoed met welke religie dan ook. Wel bezocht ik veel kerken woonde missen bij, zag en voelde de kerk. De beste herinnering heb ik aan de nachtmis, ik was een jaar of 17 denk ik…Nog als ik verdrietig ben of het niet weet, de antwoorden niet komen zoek ik wel eens een kerk op om de stilte die als een deken om je heen valt en niemand die je stoort. Naast kerken bezocht ik zowel en Nederland, België als Frankrijk kloosters waar mooie gesprekken ontstonden met broeders en nonnen. Dus past OMG wel bij me.

Het vierde nummer net gekocht en ik laat me weer verrassen door de mooiheid van de omslag. In 2022 neem ik een abonnement heb ik me voorgenomen zelden dat ik dat doe :-).

Liefs E.

Ps ik lees dus papieren tijdschriften/glossy’s.

Share Button

Al een tijdje niet geschreven…

webfind

Hey Erna, we hebben je gemist op je site. Ja ik weet het, daarom even een write over mijn periode na ik ontslag nam bij mijn vorige werkgever.

Er was veel gebeurd, zeker de laatste weken voor ik de beslissing der beslissingen nam. Iemand noemde wat er gebeurd was “Karaktermoord ” een woord wat mij deed denken aan een thriller en “Drogredenen” dat woord moet je zelf maar googelen, mocht je het herkennen, dan kun je of enorm trots zijn dat je het bezigt, of bij jezelf denken wow ik ging of ga echt te ver. Na wat psychologisch leeswerk, werd het me duidelijk dat dit niet iets was van de laatste weken, echter al veel langer gaande was. Ik stond letterlijk zoals ik me de laatste tijd voelde met de rug tegen de muur gezet en een regelrechte schietschijf. Ik vraag me niet eens meer af wat er allemaal met voorbedachte rade is gedaan of wie er zich niet bewust was wat men aan het doen was. Ik heb de touwen met dat verleden doorgesneden door te kiezen voor mezelf en mijn hart te volgen.

MIjn hart weet de weg, ik ben inmiddels een van de mensen die een gesprek begint met : “mag ik beginnen met uw postcode en huisnummer ” en er iets wat het werk fijn maakt. Dat is niet alleen het thuiswerk, wat mij een gevoel van rust gaf, wat enorm wennen was na 13 jaar kantoortuin, nee het zijn de gesprekken die waardevol zijn.

Inmiddels de 2e training gehad voor weer een skill erbij. Een die wat voeten in de aarde had, maar waar ik wederom ervaren heb dat het zoveel anders kan. Dat als het fout gaar je niet afgebrand wordt maar er gekeken wordt hoe je het wel begrijpt en snapt met een “komt goed schatje” mentaliteit.

Wat ik ook heb geleerd over mezelf is dat ik de regie heb over mijn leven en mijn werk, op mijn werk middels coaching en aanwijzingen.

Privé ben al een regisseur pur sang, daarbij volg ik mijn hart, als het nu wat minder uitgaan is om mensen of leuke locaties te bezoeken komt dat mede door het hervinden van een rust in mezelf. Een rust ik mezelf enorm gun. Omdat met de rust de liefde voor lezen langzaam zijn weg vind, het schrijven meerwaarde krijgt. Het uitgaan blijft wel, net als vrienden en vriendschappen. Sommige vriendschappen blijven dat plekje in mijn hart houden, die zijn zo speciaal ❤️, die zijn welkom in mijn huis en geloof me dat is een handjevol.

Wat begon met een woord uit de psychologie heeft een diepe wond achtergelaten, ik heb respect voor eenieder, maar het disrespect voor hen die het bezigen laat ik niet winnen. Langzaam geneest de wond en is mijn leven fijner dan ooit.

Op naar de toekomst wat deze ook gaat brengen…ik ben blij met de beslissing die ik gemaakt heb…Volg je hart, ik doe het sinds 2017 en zo blij met de stappen nu…

Trots..

Terugkijkend op het leven, heeft het me geleerd nooit bang te zijn, ben je bang laat het toe maar laat het niet omslaan in angst.

Heden en verleden geven de toekomst, een deel staat in de sterren een deel is bekend. Het is mijn hart wat de weg wijst, niks meer en niks minder.

Niks gebeurt voor niks alles heeft een reden…

Vandaag ben ik trots op wie ik ben, waar ik vandaan kom en waar mijn toekomst me brengt..

Liefs E.

Share Button