Categoriearchief: Overlijden

Balans….

En dan gebeurt er iets wat je totaal uit je balans haalt, vandaar dat ik ook even niet geblogd heb.

Hoe belangrijk het is om balans te hebben in je leven, om je veilig en comfortabel te voelen met je eigen persoon en de omgeving waar je woont. Ik ervaarde het nadat de man van mijn beste vriendin zomaar – nee niet zomaar, maar hoe en waarom en met welk doel is in deze niet belangrijk- dit leven verliet. Leek het zomaar, was het zomaar geen idee en al wist ik het wel zou ik het niet delen hier noch ergens anders. Waar het omgaat is dat op het moment ik het hoorde, het was heel vroeg in de ochtend dat ik sms jes gemist had, immers mijn telefoon is geen noodlijn meer maar een aanvulling op mijn fijne leven :-). De sms jes waren verontrustend…dus ik appte met mijn duffe hoofd haar dochter “whatsup” …toen hoorde ik dat haar vader was overleden, ging bij mij het licht uit..letterlijk verdwaasd zoveel gedachten die in me op kwamen…werken, er naar toe, tollende gedachten die allemaal voorrang vroegen in mijn hoofd.

Ho ….stop…stil staan. Om wie gaat het en hoe dicht sta je erbij ??? Hoor je er op dat moment, waar moet je zijn. Automatisch gaf ik mezelf antwoorden …dat gesprek op het werk, daar moest ik zijn. Dus even alles gereset – klinkt makkelijk is het niet- en over tot de orde van de dag.

Wel mijn leidinggevende ingelicht welke impact dit op me had. ’s Avonds door naar het huis van mijn vriendin,,,,bijzonder, veel verdriet en gek genoeg kon ik niet janken, wel troosten, daar schijn ik super in te zijn, en passant de bloemen op een vaas gezet en ergens weer naar huis gereden. Zo verliepen enige dagen…de datum van de crematie werd bekend…Uren stond ik te passen, warm weer, wat trek ik aan, uiteindelijk won de zwarte jurk het van alles..toch maar een shawl erbij, warm maar het paste goed ik voelde me er goed in.

Aangekomen bij de locatie waar de dienst zou zijn, trof ik mensen die ik kon en herkende, dit maakte de zware gang makkelijker. Echt makkelijk wordt een uitvaart nooit meer als je er pas 2 hebt gehad – het leek op dat moment pas- het was druk. De man van mijn vriendin was geliefd als mens, als vriend als collega als man en als vader en opa.

De speeches waren bijzonder en mooi…dat ik mijn petje afneem voor Miss D. die toch maar haar Opa roemde om wat hij voor haar was/is. De woorden van mijn vriendin en haar kinderen…ze kwamen binnen.

De muziek…altijd een dingetje maar deze muziek paste bij de lieve schatten zoals ik ze heb leren kennen.De muziek die je van te voren niet weet noch weet je wat een song of tekst met je zal doen…

Op de muziek van:

Op deze muziek ging ik stuk…de woorden, de tekst …het haalde me uit mijn balans, dus eindelijk kwamen de tranen…tranen van dieper verdriet, daar waar het leven door ging hield het voor sommigen op, zeker op dat moment op die dag.

Bijzonder dat woorden in je hoofd opkomen en je hart opent om er een sprankje hoop uit te laten….leven het leven leven…vier het leven, het leven houdt van je….ook op deze momenten waarin een x aantal mensen ook hun dierbaren herdachten en bij het samen zijn nadien ook zei werden genoemd en benoemd.

Het leven is te snel om lang stil te staan….maar toch lieve schatten …jullie F. zal gemist worden in alle dingen en stappen die jullie maken.

Met mijn balans zit het goed, het kostte even tijd maar he…mijn fundering is nadat het 2 jaar geleden bagger was, goed gemetseld en valt niet zomaar om :-).

Balans, hebben en houden, wankelen mag het attendeert je op het feit dat je mens bent met bijbehorende emoties.

Balans in mezelf terug vinden is me terug trekken in mijn paleisje met stapels tijdschriften en feel good movies en soms een avond uit.

Voor mijn vriendin en haar kinderen/kleinkinderen hoop ik dat er balans komt…enne zoals jullie er waren voor mij…mijn schouder is er anytime, anyplace …xxxxx

Liefs E.

Share Button

Dag meisje van 3…..

Zomaar een fijne dag, zo stel ik me voor dat je blij keek dat je naar dat leuke park ging met je ouders, je weet wel dat park wat ook geschikt is voor kleine meisjes. Jaren komen er al kindjes, kinderen en oudere kinderen, afhankelijk van de leeftijd al dan niet in gezelschap van papa’s, mama’s en/ of grootouders, broers en zussen.

Nooit heb ik iets gelezen over kindjes die afdwalen naar sloten die er schijnbaar ook zijn. Bizar…heel twitter had en heeft een mening die men niet onder stoelen en banken stak…iets raakte me…want het ging niet meer om hoe of wat, het ging wat men of men dacht enzovoort..vul maar in…vergeten werd:

Hoi lief meisje van 3 ik ken je niet…maar er zijn mensen die je heel goed kennen, je voetstappen, je ademhaling, je lach en je onbezorgdheid…

3 jaar een leven voor je ,…waar ging het mis..is het relevant voor de pijn van alle mensen die je wel heel goed kenden? zoals je papa en ja mama, oma’s en opa;s en de kindjes van de opvang?

Weet je lief meisje van 3 ..er waren veel mensen ongerust er is gezocht naar je, met veel hulptroepen..zij die je vonden kenden je niet en toch …ergens hebben we allemaal iets met meisjes van 3…positief want die lachen kijken nog onschuldig en onbevangen de wereld in.

De wereld van je familie zal nooit meer hetzelfde zijn,

De hulptroepen, de mensen die erbij waren…hun levens zijn voorgoed veranderd.

Dag meisje van 3….ik blaas een kus naar de hemel want die heeft er een sterretje bij…

Dag meisje van 3…ik blaas een kus en een knuffel naar de familie zij moeten het moeilijkste nog doorstaan..

Dag meisje van 3…..ik omhels de mannen van de macht stoere knullen en meiden en op dat moment een verdrietig hoopje in alle  kracht om een meisje van 3..

Dag meisje van 3…zwaait naar de hemel, maak je het daar sprankelend met je lach???

Een oordeel is makkelijk geveld, maar wie zijn de mensen die zo durven te kwetsen….Immers hoeveel van ons hebben kinderen ????

Share Button

Duizend stukjes

 

 

webfind

 

 

De vraag kwam zo maar uit het niets, ik dacht ik voel me wel redelijk, maar deze vraag? die had ik zo kort na het overlijden van mijn ouders niet zien aankomen.

De vraag: “Hoe voel jij je nu?” raakte me meer dan ik had gedacht. Mijn  hele lijf hield de adem in leek wel, mijn bubbel waarin ik al 3 weken veilig zat (gevoelsmatig) werd bruut doorboord. Hoe ik me voel, de vraag 2 of 3 keer herhalend voor me uit kijkend in het niets. Hoe ik me voelde laat zich omschrijven alsof ik in duizend stukjes uit elkaar ben gevallen.

Duizend stukjes die weer een plek moeten krijgen ergens. Die vechten om een plek, sommige laat ik toe, andere stukjes wil ik niet meer. Lastig dat rouwen en verwerken van de 2 dierbaarste mensen in mijn leven. Mijn ouders, ziek en zieker, maar dat impliceert  niet dat het afscheid daarom makkelijker is of het verwerken gewoon een eitje is.

Nee, niets is minder waar. Ik vermoed dat als je om iemand geeft of van iemand houdt, je er tijd voor nodig hebt.

Duizend stukjes,

Nooit meer, hoi ik ben thuis hoe is het of daar ben ik alles goed vandaag? Nooit meer jullie zien of aanraken, nooit meer samen lachen om films, nooit meer samen die lanen rijden met mooie bomen..nooit meer zo veel en soms was er nog maar zo weinig.

Wat blijft zijn duizend stukjes mooie herinneringen in mijn hart en hoofd, een afdruk geëtst van prachtige momenten die het leven mooi maakten.

Het is goed zo, duizend stukjes, ik hoop de helft te houden en te koesteren de andere 5000 mogen mee naar die bestemming ergens waar het mooi, groen, licht en vredig is. Die plek waar we geweest zijn maar nog niet mochten komen, het was te vroeg. Nu mogen ze mee. Ik ga door met leven, hier nu en straks in de toekomst.

Tot straks…dag mam en pap..met mij  komt het wel goed xxxx

[bol_product_links block_id=”bol_58fe5ee584c18_selected-products” products=”1001004006043268,1001004006852131,1001004011232554,1001004002713839,1001004005399023″ name=”Rouwen” sub_id=”overlijden” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”1″ show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Share Button

Hallo ik ben er, ik ben zo terug of tot morgen…

De eerste 4 maanden van de stoppende mantelzorgtrein:

Op 19 januari van dit jaar, verhuisde mijn moeder naar een appartement in een verzorgingstehuis.

Op 22 februari verhuisde mijn vader vanuit het ziekenhuis naar een kamer in een verzorgingshuis.

Daarna ging het sneller dan ik verwacht had, sneller dan mijn hoofd en hart konden draaien…

Op 27 april is mijn vader na een week ziekte overleden, volgde een uitruiming van zijn kamer. Vrijdag 31 maart zou hij 89 jaar zijn geworden de dag dat mijn moeder ziek werd. Op 1 april  heb ik afscheid genomen van mijn vader.

Op 14 april was mijn moeder zo ziek zo naar dat de arts is gebeld. Na een fijn gesprek met mijn moeder en de arts en verpleging is besloten mijn moeder op morfine te zetten om de 6 uur. Zaterdag 15 april kwam ik bij haar in de ochtend en het was niet grappig meer, ze had enorme pijn, de dag door geworsteld en toch vaak naar haar toe, ’s middags was de verpleegkundige het met me eens dat het zo niet kon, de arts werd gebeld en er werd morfine opgehoogd naar om de 4 uur en gelijktijdig werd een vlindernaaldje in haar andere been gezet voor Dormicon, een sedatiemiddel, zodat ze met minder pijn een rustige slaap zou hebben en het uiteindelijk op een vredige manier tot het einde zou leiden.  De paasdagen waren dan ook vreemd, geen honger, geen trek, vaak naar mam, zorgen makend en al pratend en muziek luisterend de dag door.

Maandagmorgen om 05.45 uur werd ik zelf misselijk wakker en kon net de toilet halen. Wassen, aankleden en naar mam om nog een uur tegen haar te praten dat het goed was zo, dat ze los mocht laten, dat het met mij wel goed zou komen. Vroeg was ik op mijn werk, het was rustig. Om 11.15 kreeg ik knallende hoofdpijn en werd heel licht in mijn hoofd. Even later begonnen zomaar uit het niets tranen te stromen en ik voelde me heel slecht toen mijn leidinggevende iets vroeg. Ik begreep niet wat hij wilde noch bedoelde en de vraag kwam niet binnen. Oh wacht ik kom naar je toe. Pratend over de vraag en hoe het ging belde mijn collega dat mijn mobiel 2 x af ging. Ik belde het verzorgingshuis en hoorde dat mijn moeder was overleden. Op dat moment stortte ik in. Niet een beetje nee echt instorten.  Door mijn collega’s ben ik naar het verzorgingshuis gebracht. Aangekomen op de afdeling werd ik gelijk opgevangen en zijn we naar mijn moeder gegaan.

Vredig lag ze daar, wel schrikken hoor, maar het was goed zo, je zag het aan haar. Ook de verpleging was het er mee eens. De arts werd gebeld, immers het schouwen moest nog. Overal bij geweest, dus daarna https://www.yarden.nl/

gebeld, immers het overlijden melden moet je zelf doen. Daar alles van pap nog vers is gevraagd naar dezelfde uitvaartleidster en die belde eigenlijk gelijk terug. Een afspraak gemaakt binnen een uur bij mij thuis. De tekst voor een kaart had ik al, niet makkelijk maar als je zelf schrijft is het passend bij de persoon en naar je eigen wens, het ophalen van mam en overbrengen geregeld, de enveloppen geschreven in een tempo van “heel snel” en samen met de uitvaartleidster de enveloppen gevuld, naar een post inname punt en toen naar het huis van mam om de mensen op te vangen die het overbrengen doen. Druk en hectisch middagje ja dat kun  je wel zeggen.

’s Avonds kwam het besef een beetje, dat met het overlijden van mam ook alles stopt, van zorgen en zorgen om zorg en alles wat daar bij heeft gehoord. De dagen erna stonden in het teken van uitruimen en opruimen van het appartement. Ik heb de sleutels ingeleverd dat was het dan wel.

Vandaag 21 april hebben we in een informele sfeer afscheid genomen van mijn mam. Het was goed zo…

Dag mam, ik ga je zo ontzettend missen..

Nooit meer samen kijken naar:

Share Button

Tot straks….

Hoe vaak hebben we het gezegd? Zo vaak, werkelijk ik ga het missen.

De mantelzorgtrein is voor een deel gestopt. Een deel wat zwaar was maar ook zo mooi en waardevol. Onderstaand de speech van mij over mijn vader.

Zaterdag 1 april j.l. met tranen voorgelezen…

Dank dat jullie er zijn op deze dag. Een bijzondere dag want gisteren had het zijn verjaardag moeten zijn. Maar hè pap, kijk eens ze zijn er vandaag voor jou, vandaag wordt je niet vergeten.

Het is vreemd om hier te staan als regisseur van het afscheid van mijn vader zonder dat mijn moeder er bij aanwezig kan zijn. Vandaar de foto van papa en mama zodat ze er toch een beetje bij is.

23 jaar deelden we lief en leed, goede en slechte tijden, met groot en klein verdriet.

Jantje, Jan of ook wel Jan van oons Dien en later Jan van Janni.

Wat had ik graag het jongetje gekend, het jongetje met een gouden stem voor die tijd, die zittend in de steeg tegen de muur bij de buren, deze hadden toen een radio, alle liedjes mee kon zingen. Zo mooi dat mensen stil bleven staan om te luisteren. Later speelde hij schuiftrombone bij de Koninklijke Muziekvereniging Exelsior in Hengelo.

MIjn vader trombonist bij de Koninklijke Muziekvereniging Excelsior Hengelo..

De oorlogsjaren waren moeilijk en ook daar had hij later veel last van. De trilling van zijn hand had hij eraan overgehouden. Oud en nieuw waren de laatste drie jaar dramatisch.

De KNVB was zijn lust en zijn leven, hij was een rechtvaardige en eerlijke scheidsrechter die tot aan de eredivisie heeft gefloten, overal ging hij naar toe op zijn Kaptein Mobylet.

Trouwen, kinderen, een fijne schoonfamilie, de jaren van fietsen en kamperen. Deze gingen over in fijne vakanties naar Engeland, Frankrijk, wat heeft hij genoten. Mijn vader sprak geen talen maar kreeg altijd alles wat hij wenst.

Zijn kleinkind was zijn alles. Trots was hij eigenlijk op allemaal, zijn zoon en schoondochter en later ook zijn achterkleinkinderen.

Mijn vader leefde al een tijd in geleende tijd.

Sinds vorig jaar waren de zaterdagen van ons. Samen met mij erop uit. De Veluwe, pannenkoeken eten of gewoon genietend van een mooie laan met bomen.

Vanaf september vorig jaar zag ik hem stapjes inleveren soms klein, soms groot. Na 4 x een gele taxi met blauwe lampen naar het ziekenhuis, kon hij naar de Laarstaete waar hij vanuit het ziekenhuis naar  verhuisde. En dan zie je iemand opfleuren, blij worden, de eenzaamheid uit zijn gezicht, een fijne kamer, leuke verpleging en hij voelde zich er thuis en geborgen.

Afgelopen weekend werd hij steeds zieker. Op maandag ben ik om 17 uur naast hem gaan zitten, gepraat en hij merkte nog dat ik er was. Veel herinneringen verteld en blij dat ik bij hem heb kunnen zijn en hem heb kunnen begeleiden naar de laan van het licht.

Nooit meer: “Hoi pap ik ben thuis, hoe is het?” Maar het is goed zo. Dank je wel voor een onvergetelijk jaar en alle jaren daarvoor.

Dag pap, dag scheids, tot straks hè.

De zaterdagen zullen nooit meer hetzelfde zijn, maar echt ik heb tig jaren om op terug te kijken. Jaren van mooie, fijne en goede vakanties en vele bijzondere momenten.

 

 

Share Button