All posts by admin

Ik ben Erna, een vrouw die naast een baan in de techniek een creatieve kant heeft, welke door schrijven een uitlaatklep vindt. Schrijven doe ik graag, evenals lezen en films kijken. Door de diverse wedstrijden via schrijven online en de schrijfmarathons van de EWA_Nederland gekomen tot een blog waar ik kan zijn wie ik ben. Creatief en verbindend beeldend schrijven is een fijne bezigheid.

Bezinning…..

Vrijheid het woord is de hele week al denderend op alle geluidsgolven aanwezig.

Ik kan niet anders zeggen dat na alle jaren zorgen deze vrijheid die ik nu ervaar me meer waard is dan alle andere vrije jaren voor het zorgen.

Vrijheid is voor mij inderdaad, mijn hart volgen, genieten met een hoofdletter of het nu de feestjes zijn die ik bezoek of de immens leuke waardevolle gesprekken her en der met lieve leuke mensen van alle leeftijden en alle geloven.

Vrijheid is ook even me niet zo goed voelen, even een “verdriet momentje” hebben, inmiddels weet ik dat dat ook maar van korte duur is. Vrijheid is dan ook me even afsluiten van alles en iedereen, terugkomen in mezelf, zodat mijn fundering steviger wordt, zonder dat ik immense muren of gietijzeren gordijnen opwerp.

Vrijheid is ook, in gedachten aan het strand van Normandië staan, in herinnering aan de lieve Amerikaanse mensen , op een respectabele leeftijd, die ik jaren geleden ontmoette op een deel van Omaha Beach. Zij herdachten hun broer, een van de velen die het leven lieten zodat wij nu kunnen doen en laten wat we willen.

Samen de tranen, samen met mijn ouders, zij spraken geen Engels de amerikanen geen Nederlands en de Fransen alleen Frans, deelden we emoties en was ik de brug tussen de duizenden emoties met een wijn en stokbrood. Wat zou ik nu graag dat moment over willen doen…ook dat is vrijheid, je gedachten zijn van jou van niemand anders, tenzij je ze deelt…

Vrijheid is uitgaan, zeggen wat je denkt en wat je wilt/wenst, leuk of niet leuk vindt.

En toch verlang ik soms naar die vrijheid in gebondenheid verbonden met iemand dat me snapt en begrijpt. Die in alle vrijheid kan en durft te zeggen en te vragen en soms het vragen en zeggen overslaat en doet, omdat Hij dat wil.

Vrijheid is bezinnen op wat is, kan en zou kunnen.

Letters ze vinden altijd hun weg op het papier…zomaar een schrijfsel..zomaar ik in een flow..bezinning ‘t brengt veel te weeg op de dag 4 mei …

webfind
Share Button

Mijn eerste vakantie (deel 1)

Huhh…je eerste vakantie??? Hoezo en waarom?? In deze tijd mens het is koud hé…in maart.

Ja juist in deze tijd wilde ik op vakantie. Gewoon 1 week weg, rust, relax, ontspan geen krijsende kinderen op een park.  En mijn eerste vakantie dat klopt, de laatste 7 jaar waren mijn vakantie dagen gevuld met zorgen om zorg, zorgen voor zorg en hoe hield ik alle ballen in de lucht…( achteraf vraag ik me dat wel af).

In de week van 23 tot 30 maart had ik een week vakantie gepland, de week waarin mijn vader vorig jaar overleed. ‘t Was nogal een ding, waar ging ik heen en vooral wat wilde ik zelf. Een week rust een stukje memorylane en doen wat ik gemist had, overal tijd voor nemen, lezen, winkelen en vooral een andere omgeving want als er tranen zouden komen was dat goed.

De eerste week vakantie dus vakantie dagen waarvoor ze bedoeld zijn opgenomen, auto ingepakt en rustig richting Brabant. Lunchen bij een restaurant onderweg, was leuk lekker en gezellig. Aangekomen bij https://www.landal.nl/parken/duc-de-brabant

kon ik de sleutel ophalen voor de blokhut / lodge home geschikt voor 2 personen. Binnen gekomen stond ik even trillend op mijn benen…23 jaar samen met je ouders op vakantie en dan alleen is een dingetje.  Ok, even alle kranen laten stromen, de senseo door laten lopen, spullen uitpakken, plantje op tafel, boeken en tijdschriften. Ik maak een kop senseo koffie en staar voor me uit…vakantie..ik moet er even aan wennen.

‘s Avonds reserveer ik een tafeltje in het restaurant, immers je kunt niet weten of het druk is of niet. Ik krijg een tafel tegen over de open haard. De haard is dus mijn tafelgenoot voor die avond. Hij is knus, geeft warmte en nee hij heeft me niet aangeraakt…saai hij praatte ook niet maar inwendig moest ik grinniken.

Wat eet ik, stokbrood vooraf en een portje. Helaas is het stokbrood erg hard en de hoeveelheid veel. Vreemd anno 2018 kun je nog steeds niet voor 1 persoon iets bestellen 🙂 niet getreurd, wat ik niet eet is jammer dan.  Overal is het eten goed, het is knus en gezellig. Ja minpuntjes ook maar ach ‘t is vakantie :-).

Heerlijk languit op bed, tv aan, cola/malibu en laptop open om wel “bij de wereld te zijn”. Het is rustig en fijn. Ik ga me zo vermaken.

Zaterdag naar Breda, winkelen, zo leuk overal kijken niks moeten heerlijk. Ik beland bij  https://www.iciparisxl.nl/  

voor een dagcrème en een nieuwe parfum. Wat wonderwel lukt. Twilly ‘d Hermes mijn nieuwe geur, fris en verfrissend, net wat ik zocht :-).

Zondag, wakker worden met koffie staan op de veranda, de vogeltjes fluiten, het is mooi weer ( voor Hollandse begrippen). Ik besluit naar de Abdij van Postel te gaan. http://www.abdijpostel.be/contact.php

Auto geparkeerd en rustig aan lopend naar het eerste restaurantje, waar ik binnenstap in een bizar gebeuren, van kroonluchter tot modern, van modern naar Marokkaanse lampen, naar ouderwets paarse stoelen en een geweldige bediening en dito sfeer. Ik drink koffie maak een praatje over het weer en vervolg mijn weg.

De abdij, bijzonder groot en mooi, weer fluitende vogels, ze vallen me echt op dit keer, het maakt blij en een gevoel van weemoed van emoties overvalt me. De kerk is schijnbaar net uit, mensen lopen met maretakken richting hun auto’s, sommigen blijven praten. Het is een gekke dag mijn hoofd en hart smelten samen en emoties jubelen om voorrang in mijn lichaam.

Langzaam druk ik de klinkt van de kapel naar beneden, loop zacht naar binnen, kijk naar het gebrandschilderde raam, het altaar ervoor en dan stromen de tranen over mijn wangen. De kerk de stilte de storm in me, rouw die geen schijn van kans had het afgelopen jaar, alles kwam samen in de kerk van de abdij.  Ik loop naar het deel waar je een kaars aan kunt steken, dit lukt met trillende handen en tranen die blijven stromen. Ik neem plaats op een stoel en denk , herdenk de momenten van liefhebben, van het afscheid van mijn ouders, zwaar ja maar zo mooi dat rouwen kan op zo’n plek ook als je niet gelooft in een god. Ik voelde me thuis warm en opgevangen. De liefde voor kerken was iets wat mam en ik deelden. Ik koester dat gevoel.

Terug  naar het huisje en lekker uitrusten. Moe van alle emoties val ik dan ook als een blok in slaap.

 

 

 

 

 

 

Share Button

Eén jaar later….

Vanmorgen keek ik op Facebook wat er vorig jaar deze dag was…Het was shocking te lezen dat juist op deze dag mijn vader de opmerking heel verdrietig zei: ” Voor mam en mij komt de dood te laat”.  Toen kwam hij binnen vandaag helemaal….niet een beetje nee als een boomerang..stil gleed er een traan over mijn gezicht…Had hij het toen aangevoeld? Pap was een man van weinig woorden maar als hij iets zei of vertelde dan wist je het wel. Pap lag in het ziekenhuis en wist hij meer dan mij …nog meer dan iedereen samen? Geen idee maar ik mis de leuke dingen doen op zaterdag, dus ik ga weer terug naar het begin…de zaterdag is van mij…

Deze dag een jaar geleden de aanloop naar een veranderd leven, waarin ik door moet…dus heb ik gedaan wat ik doen moest om alles weer een plekje te geven. Immers vanaf nu tot april is een tijd van herinneren en een plek geven wat ik vorig jaar in alle hectiek van regelen en afregelen heb vergeten te doen.

Een uitgaansmoment afgezegd en fijn gepoetst, een soeppakket voor vanavond.

Nu  maar fijn te zitten voor een leuke film. Ja een feel good movie 🙂 al tig keer gezien maar wie maalt daar nu om.

Ik, films en feel good momenten om de nare moeilijke lastige momenten een plaats te geven in en buiten de bubbel van rouw. Want rouw om 2 lieve mensen doe je niet constant…dat gaat met vlagen heb ik ontdekt…

Liefs E.

 

Share Button

Het mocht niet zo zijn…

webfind

 

 

 

 

 

Hoe blij was ik iemand gevonden te hebben die veel met me deelt…

Na een fijne intense mooie periode en 2 dagen éénrichtingsverkeer…is het over en uit.

Het leven gaat verder, ik ga verder…sommige dingen zijn not ment to be…zo ook deze.

Ik dank je voor:

de momenten dat je er was

de bijzondere dingen die we deelden

wat je me gaf in alles..vrouw zijn

ik ga het “missen” O/ons in de breedste zin van het woord.

de liefde zit diep…dat maakt het lastig…vast wel..maar hé ik heb echt voor dingen gestaan die lastiger zijn.

Mocht ik je tegen komen waar dan ook ik zal je groeten omdat gewoon omdat jij jij bent en waarschijnlijk niet anders kunt.

Dag skatje…

 

Share Button

Vriendschappen gaan voorbij de sterren….

Het is een rare periode, want echt is het nog “maar” 1 jaar geleden dat de achtbanen van de mantelzorgtrein, die allang geen trein meer was, langzamer gingen rijden,  er hier en daar een bak gevaarlijk schommelde. De periode waarvan nu pas het besef binnenkomt waarom vrienden en vriendinnen zich enorm ongerust maakten over en om mij. Het duurde immers al zo lang. En velen weten het moment te benoemen waarop alles niet meer haalbaar is en men dreigt in te storten.

Dankbaar voor alle vriendschappen her en der op het grote www of heel dichtbij, dat zij er voor me waren en nog zijn want dat het een jaar wordt met emoties is mij wel duidelijk.

Iemand zei: “eerst maar eens de 4 seizoenen.”

Een ander zei: “Je gaat nog diverse moeilijke momenten krijgen.”

Iemand zei….het is tijd om vooruit te kijken :-).

Ik neem mee wat me gegeven is door mijn ouders, de liefde en een groot hart, de  kracht en moed van mijn grootouders waarbij “recht je rug en doorgaan” van mijn Oma Diene mij de jaren door heeft geholpen.

Alles van afgelopen jaar ga ik verzamelen om zo tot een boek te komen. Een boek over 23 jaar samenwonen met je ouders, 7 jaar mantelzorgen en hoe overleef je in 1 jaar 5 verhuizingen, 2 crematies…..Rouwen er staat geen tijd voor, de ene keer is het er de andere keer minder.

Ik weet het, niet makkelijk, maar he…al wordt het voor mezelf…het is goed om te schrijven dat woorden hun weg vinden in helende werking van de ziel. Woorden die mij de weg vertellen als een staccato van 1 woord “begin”.

webfind
Share Button

Ik en muziek gingen jaren niet zo goed samen, zet mij in een winkel zoals jaren geleden Fame in Amsterdam of Concerto in de Utrechtsestraat te Amsterdam en ik raak compleet de weg kwijt. Waar dat het meest op lijkt …een soort van kortsluiting in mijn hoofd.

Eigenlijk had ik dat al in mijn jeugd, waar ik feilloos de weg kon vinden naar boeken in de bibliotheken en boekwinkels was een Lp en later de dvd /cd winkels een licht drama. Nog steeds kom ik er niet graag en bestel ik dan ook met grote liefde bij www.bol.com

Maar ergens tijdens de feestdagen verdwaalde ik letterlijk in een emotionele bui van iedereen missen, nee niet alleen mijn ouders maar ook mijn lief en mijn kracht om dit te kunnen overleven, op het you tube kanaal. Ik begon bij films uit mijn jeugd, zoals Zwillinge vom Immenhof, Heidi de enige echt met Gustav Knuth uit 1965( https://nl.wikipedia.org/wiki/Gustav_Knuth) naar het heden de muziek van Jurk, Claudia de Brij, Lenette van Dongen en dan een stap naar David Garreth, wie????

https://www.youtube.com/watch?v=XH6ZWV5QspA

Vandaar uit belande ik via vele prachtige muziek weer bij vioolmuziek, ergens heb ik een liefde voor deze muziek in al haar variëteiten en kleuren. Daarbij komt de expressie van de bespeler van de viool ook om de hoek kijken.

En via allerlei mooie en minder mooie leuke en gekleurde mensen met hun talenten kwam ik ergens uit bij Lettice Rowbotham.  Haar prachtige uitstraling en haar keuze voor de viool zo bijzonder zo intens mooi. Haar muziek intens en vooral zielen rakend op iedere toon, zoals zij haar viool ?laat zingen…ik ken er weinig, dus chapeau Lettice…oh ook genieten..je houd van haar of haat haar denk ik persoonlijk nee wss niet de dame maar wel de wijze van viool spelen en bespelen, het lijkt bedrieglijk makkelijk …

https://www.youtube.com/watch?v=dxwPdWXL70g

Prachtig wat je gewoon met verdwalen op you tube kunt vinden. Geen winkel nodig, geen verkoper die je een ander pad op leid, gewoon jij en de muziek die je lief hebt zonder het te beseffen wellicht.

Ik persoonlijk hou van muziek die mijn ziel raakt, die de snaar in mijn  hart raakt…bekend of onbekend…

Liefs E.

webfind
Share Button

Hallo 2018…..

1 Januari 2018 …time flies….

De kerstboom opgeruimd, het huis is weer gezellig op een andere manier. Mijn huis, boeken, de dingen die me dierbaar zijn uit het verleden in een fijne combi met nieuwe dingen.

2018 jaren geleden op de middelbare school hadden we het over het jaar 2000. Het jaar met het magische getal, 2000 wat zouden we doen en meer nog wie zouden we dan zijn. Dromen over de toekomst, wat was het leven toen goed, de dromen fantastisch. Tranen gelachen om de dingen die we droomden. Voor velen een fijne waarheid, voor anderen tranen de droom was niet zo zaligmakend als we toen dachten. Oh welke droom?,  ik hoor jullie denken. De droom van de prins op het witte paard,  trouwen de witte jurk het feest en daarna het bekende pad van kinderen en kleinkinderen enzzzz.

Mijn pad liep en loopt anders, geen behoefte aan dat soort jurken en bekende paden. Ik ga voor mijn pad en sinds kort volg ik de keuze van mijn hart. Daarbij horen jurken, high heels de andere ik, de vrouw die ik zo graag wilde zijn misschien al wel jaren, maar altijd verstopt.

Een oud collega zie haar website  http://martinedetroije.nl/raakte me met de zin …de zin die alles zegt wat het is.

“Volg je hart het weet de weg…”

Inmiddels geland in 2018 met jaren van veel geluk en dosis verdriet achter me. Het moest zo zijn om eerst mijn hart af te sluiten mijn leven te kuisen op mijn manier, het ging werkelijk niet anders.

Uiteindelijk ontdooide mijn hart, waren dingen en zaken mogelijk die ik tot voor kort compleet onmogelijk heb geacht.

Zo kreeg ik een fijne chat, we bleven elkaar opzoeken, met iemand die mijn hart verwarmde en de roestige oude sleutel vond naar mijn hart en ziel. Die me liet inzien dat ik er mocht zijn op alle fronten, door wie ik ga stralen ook als hij niet in de buurt of zelfs niet in het land is. Die me attendeerde op het feit dat ik ook mijn tranen mocht laten zien.

Wat er ook gebeurt hoe het ook loopt, ik ga door op de ingeslagen weg en zal nooit meer op deze wijze mijn hart afsluiten voor iets wat groter en mooier is dan ik had verwacht.

Ergens tussen verleden en heden zit een stuk wat ik zou willen uitgummen, wegpoetsen maar ik weet dat het niet gaat en ik altijd ergens een engel heb die blijft kijken over mijn schouder en zegt:  “Schat heb lief maar vergeet niet …..”.  Het niet vergeten, is het niet iets waar we allemaal last van hebben als je al het nodige mee hebt gemaakt? Ik vermoed van wel want immers onze onbezorgde jeugd is al lang geleden.

Geniet van het nu, want morgen, morgen kan alles anders zijn.

Vandaag geniet ik 2018 en drink het geluk als een bijzondere wijn.

Liefs E.

 

 

Share Button

Hallo December…..

webfind

December, morgen is het 1 december en lijken de dagen zwaarder te worden, langer te duren, ben ik graag thuis en ga ik graag weg.  Dubbel dus waarin alles te maken heeft met gezelligheid en terugblikken en vooral /alle kerstliedjes.

Ik heb het gezellig, kan niet anders zeggen dan volmondig ja. Een fijn huis, ingericht zoals ik het graag wenste, lieve vrienden en vriendinnen, al komen ze niet allemaal bij me over de vloer, immers daarin blijf ik redelijk voorzichtig.

De komende maand dus een van de kerstboom opzetten, met gemixte gevoelens, immers de boom stond voor papa die zo genoot van de lampjes, mam van de kerstballen en de sfeer. Terugdenkend aan van de zomer met de verhuizing hoeveel dozen kerstspul ik niet weg heb gedaan…misschien te veel, misschien te weinig..Maar het is tijd voor mij  sfeer, dus heb ik wel zin in de boom maar moeite om te beginnen. Dus de eerste keer als een zombie door een kerstshow bij de Intratuin om verdrietig thuis te komen, binnenkomen en me omdraaien om gelijk weer in de auto te stappen met tranen.  De tweede keer ging beter, een bord gekocht met diverse kaarsen en een gouden slinger voor in een pot met lampjes, rode bessen takken voor tussen gouden takken met lampjes. Blijer ging ik naar buiten, met toch weer die gemengde gevoelens, maar geen tranen gelukkig.

En dan als je denkt dat je alles hebt gehad, dat je meent dat het wel gaat, zijn er zomaar tranen en een gevoel van onmacht. Soms is een liedje wat voorbij komt of een moment genoeg.

Vandaag was het de muziek van Helene Fischer…..

https://www.youtube.com/watch?v=ueo7ewnlfsA

en ook de muziek van McLeods Daughters raakt me tot in mijn hart

 

Hallo December, blij dat je er bent ik kan 2017 afsluiten, want hoe anders zal het zijn deze maand.

Mam en Pap, ik mis jullie deze maand,,,maar echt ik ga het redden,,,mijn stapel tijdschriften, fijne boeken en mooie films…ik en kerst en oud-en nieuw moeten elkaar opnieuw ontdekken…en weet je …Dit jaar kan ik om 00.00 uur gewoon naar bed, alles dicht en slapen 🙂 geen onrust meer maar rust…en toch zal ik het missen…en zal de stilte me gaan overvallen… Ook dit maakt deel uit van een rouwproces wat begonnen is en ik er geen tijd voor had en kreeg.

2017 een bewogen jaar, de laatste loodjes even door…mijn nieuwe blog komt op 1 januari 2018….deze maand heb ik het druk met mezelf en alles een plek geven waar het hoort.

Tot dan….

 

Share Button

Op naar Kerst…

Half november en alles wijst erop dat Kerst voor de deur staat, immers als je geen kleine kinderen hebt, gaat Sinterklaas een beetje aan me voorbij, nee niet echt je kunt nauwelijks om de hoeveel heden drukwerk met aanbiedingen heen.

Kerst, vorige week nog dwaalde ik door een Intratuin langs alle schitteringen en ballen en hebbedingen maar meer dan dwalen heb ik niet gedaan. Kerst associeer ik nog steeds met gezelligheid, maar hoe anders ziet het er nu uit. Kerst iets met vrije dagen en hoe ga ik ze vullen of invullen.

Hoe zagen mijn kerstdagen er uit vroeger. Ik kan me uit mijn vroege jeugd herinneren dat we met zijn allen naar Oma en Opa gingen waar vaak ooms en tantes en kids ook waren. Later nodigde mijn ouders wel eens familie uit, echter de meest fijne kerstdagen waren later. Het samen gourmetten en het kijken naar fijne films waar we allemaal van hielden. De laatste jaren was het 1 dag iets speciaals en 1 dag boerenkool en een fijne wandeling en keken we voor de zoveelste keer McLeods Daughters.

Nu zijn er mensen die me uitnodigen heel lief of minder lief 😉 maar goed bedoeld. Echter in mijn hoofd heb ik Kerst ingevuld voor mezelf. Niet erg dat er niemand komt, een stapel boeken, mooie films zijn er vast op tv en anders is er Netflix 🙂 waar ik werkelijk van kan genieten.

Ik heb besloten dat deze dagen mijn flat hermetisch is afgesloten en ik onderduik , van bed naar de bank, samen met fijn eten en sweet memories en tranen want die zullen best vloeien. Verder een fijne wandeling ergens…strand of bos…dat maakt niet uit.

Vooralsnog is het november en zal ik eerst de kerstboom moeten gaan opzetten na 5 december. Om te wennen heb ik een kleine lampjesslinger los op een kast gelegd. Gewoon om te wennen aan het idee Kerst.

Kerst helemaal alleen…nooit stond ik er bij stil en nu zijn er mensen lieve mensen die allemaal gevraagd hebben wat doe je met de Kerst…vragen die ik niet geheel kan beantwoorden…niet meer dan ik hier beschrijf omdat die vragen iedere keer mijn ziel raken en daarmee een muurtje weghalen rond mijn hart en er tranen komen.

Tranen op dit moment zijn ze er meer dan de afgelopen maanden,  het heeft ook met rust te maken, immers mijn huis is zo goed als af. Een vraag, een gerecht, waarom heb je….vul maar in het maakt dat mijn tranen losser zitten dan voorheen. Het raakt me en toch weet ik als geen ander “tranen zijn het schoonmaakmiddel voor je ziel” en ook weet ik dat het bij het rouwproces hoort. Maar he…wie kan je vertellen hoe alleen zijn voelt??? Niemand toch, dat gevoel zit in je zelf..dus die fijne boeken heb ik, eten uitgedacht niet ingewikkeld wel lekker…

En fijn…dat wordt het ..ik ga Kerst lieven met of zonder de lieve mensen die er voor me zijn..ook op afstand 🙂 blij met vrienden die vrienden zijn…blij met tranen omdat het mag en kan..maar lieve mensen het zijn mijn tranen en zal ze laten op momenten dat niemand ze ziet…

Op naar de Kerst..op naar het einde van het jaar….en wat zal ik mijn ouders in en met deze dagen missen…

webfind

 

 

 

Share Button

Geluk

Zomaar een dag,

Een dag waarvan er vroeger duizenden waren ,

Dagen van domweg gelukkig zijn.

Geluk, een klein woord met even zovele lading.

Geluk, wat is geluk…

Nooit vroeg ik het me af.

Geluk zit in kleine dingen..

Steeds meer mooie momenten bereiken mijn brein..

Koekjes bakken met de buurvrouw van mijn oma..

Met oma zwemmen..

Schaatsen op de vijver als opa kwam kijken..

Fietsen met mijn ouders..

Paardrijden zoveel uren op een dag dat je je knieën niet meer bij elkaar kon krijgen…

Het “Deldense bos” waar oh zo veel geluk ligt..

Mijn nieuwe appartement..

Dansen in de regen..

Wandelen langs het strand met storm..

Het laatste moment van geluk heel dichtbij van de afgelopen jaren was de autorit op zomaar een maandag met mijn vader over de Veluwe waar de herfstprinses haar kleuren tekende aan de mooie bomen. Het gezicht de blijdschap van mijn vader als er iemand toon kon geven was het ’t genieten van mijn vader op dat moment…

Geluk één woord voor zoveel beelden, vanmorgen lag ik in bed met de man die me geraakt heeft…het woord geluk bleef dansen in mijn hoofd. Zo irritant van een liedje naar het woord geluk. Het ene woordje geluk bleef timmeren. Als een fijne cadans als een slinger die vastgezet wordt. Geluk het bestaat soms moet je het koesteren, vasthouden en inademen alsof het je laatste ademteug is. Geluk nestelt in je brein en verdringt de andere emotie die er ook is en mag blijven alleen anders.

Geluk is iets wat ik gemist heb wat ik koester als ik hem in zijn ogen kijk en onze zielen elkaar lijken te vinden. Zonder woorden weten wat de ander wenst..

xx

Share Button